{
  "trx_id": "690121a31714066e84ccfddda85721291234df36",
  "block": 96921381,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2025-06-30T21:25:24",
  "op": [
    "delegate_vesting_shares",
    {
      "delegator": "steem",
      "delegatee": "redzior",
      "vesting_shares": "5555.507138 VESTS"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "36bd4c9164aab7d0d7acd588db3166aede9b27e1",
  "block": 89794410,
  "trx_in_block": 1,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2024-10-25T18:37:06",
  "op": [
    "transfer",
    {
      "from": "redzior",
      "to": "romanticjay",
      "amount": "0.048 STEEM",
      "memo": ""
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "0000000000000000000000000000000000000000",
  "block": 88925745,
  "trx_in_block": 4294967295,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 2,
  "timestamp": "2024-09-25T11:27:21",
  "op": [
    "fill_vesting_withdraw",
    {
      "from_account": "redzior",
      "to_account": "redzior",
      "withdrawn": "21.036113 VESTS",
      "deposited": "0.012 STEEM"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "0000000000000000000000000000000000000000",
  "block": 88724598,
  "trx_in_block": 4294967295,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 2,
  "timestamp": "2024-09-18T11:27:21",
  "op": [
    "fill_vesting_withdraw",
    {
      "from_account": "redzior",
      "to_account": "redzior",
      "withdrawn": "21.036113 VESTS",
      "deposited": "0.012 STEEM"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "0000000000000000000000000000000000000000",
  "block": 88523434,
  "trx_in_block": 4294967295,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 2,
  "timestamp": "2024-09-11T11:27:21",
  "op": [
    "fill_vesting_withdraw",
    {
      "from_account": "redzior",
      "to_account": "redzior",
      "withdrawn": "21.036113 VESTS",
      "deposited": "0.012 STEEM"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "0000000000000000000000000000000000000000",
  "block": 88322431,
  "trx_in_block": 4294967295,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 2,
  "timestamp": "2024-09-04T11:27:21",
  "op": [
    "fill_vesting_withdraw",
    {
      "from_account": "redzior",
      "to_account": "redzior",
      "withdrawn": "21.036113 VESTS",
      "deposited": "0.012 STEEM"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "084803ae7dde2f3db04bd7419b3b9225467d06f8",
  "block": 88122061,
  "trx_in_block": 2,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2024-08-28T11:27:33",
  "op": [
    "transfer",
    {
      "from": "redzior",
      "to": "romanticjay",
      "amount": "0.007 SBD",
      "memo": ""
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "b4ee3496869fca69e25801cc70b3119c8a25e3b9",
  "block": 88122057,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2024-08-28T11:27:21",
  "op": [
    "withdraw_vesting",
    {
      "account": "redzior",
      "vesting_shares": "84.144452 VESTS"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "ca4c09f1713cf66563a04e25f09850c52a1bc76d",
  "block": 88122051,
  "trx_in_block": 1,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2024-08-28T11:27:03",
  "op": [
    "account_update",
    {
      "account": "redzior",
      "owner": {
        "weight_threshold": 1,
        "account_auths": [],
        "key_auths": [
          [
            "STM6koP1RJSSPxHDsZdyYekHBjGNMX3UfQ2eKcTPUXLew5a7tytLA",
            1
          ]
        ]
      },
      "active": {
        "weight_threshold": 1,
        "account_auths": [],
        "key_auths": [
          [
            "STM6PwyKS5zP3z6kvehpwadMqad3tFgYvEAUM7jkLHvYAVb8MHZwk",
            1
          ]
        ]
      },
      "posting": {
        "weight_threshold": 1,
        "account_auths": [],
        "key_auths": [
          [
            "STM4ts7k5tStw9tTwNZEdTa844PWqdwnYBFPbULk4taNhw4qDPMrT",
            1
          ]
        ]
      },
      "memo_key": "STM8RSFgQrmgTovbnbraqDVpzLTu5wZ4Ayg7eBs5XqpQh5g8Hs43n",
      "json_metadata": "{}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "a5f28836c967ddcbf3d060d977d78cb97031f70a",
  "block": 79869447,
  "trx_in_block": 12,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2023-11-14T09:04:24",
  "op": [
    "delegate_vesting_shares",
    {
      "delegator": "steem",
      "delegatee": "redzior",
      "vesting_shares": "5722.204497 VESTS"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "3637b59fea488570e2d34c300e8a2b0939482bd6",
  "block": 78361904,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2023-09-22T09:35:18",
  "op": [
    "delegate_vesting_shares",
    {
      "delegator": "steem",
      "delegatee": "redzior",
      "vesting_shares": "8659.113283 VESTS"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "50723be9cbebc2e7a12d527517cb9cd4a69a220b",
  "block": 69119766,
  "trx_in_block": 7,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2022-11-03T17:09:03",
  "op": [
    "delegate_vesting_shares",
    {
      "delegator": "steem",
      "delegatee": "redzior",
      "vesting_shares": "8881.164721 VESTS"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "e62d1663b85527270d804e69a1c78d15b61d1805",
  "block": 60289153,
  "trx_in_block": 7,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-12-30T06:56:33",
  "op": [
    "delegate_vesting_shares",
    {
      "delegator": "steem",
      "delegatee": "redzior",
      "vesting_shares": "9116.332966 VESTS"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "d4a916af53972b794dc97fe79d738d2331db1832",
  "block": 55957093,
  "trx_in_block": 5,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-07-31T12:10:06",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "oldstone",
      "permlink": "4bvr9j",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "f7780df31c76106bab67dcb2cd46d6c9a242824d",
  "block": 55957089,
  "trx_in_block": 2,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-07-31T12:09:54",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "cjsdns",
      "permlink": "4zpssd",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "da928f7b4661e5b0adb5360366643b9fbf74ffa9",
  "block": 55957087,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-07-31T12:09:48",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "veronicalee",
      "permlink": "7uwbse",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "21a9faf29159dee21e09cfb18ad1eed9bbd5ce6a",
  "block": 55957085,
  "trx_in_block": 14,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-07-31T12:09:42",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "veronicalee",
      "permlink": "7uwbse",
      "weight": 0
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "88c48bcfc130ad6d2194fc82e1b36e68902db2fe",
  "block": 55957083,
  "trx_in_block": 2,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-07-31T12:09:36",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "veronicalee",
      "permlink": "7uwbse",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "63d6b8268c3e5c9ccb2fdc63e94b0f0720892f12",
  "block": 55957081,
  "trx_in_block": 1,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-07-31T12:09:30",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "pennsif",
      "permlink": "the-steem-news-27-july-2021-new-courses-in-the-crypto-academy",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "8e2b6e6570766f5bac44590b6ca6186d116f79c2",
  "block": 55957079,
  "trx_in_block": 1,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-07-31T12:09:24",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "steemitblog",
      "permlink": "the-steemit-crypto-academy-weekly-update-july-26th-2021-new-courses",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "5348ac3ae85c1b6422b2dfa373104b7482cf87c7",
  "block": 54164870,
  "trx_in_block": 6,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-05-29T13:00:30",
  "op": [
    "delegate_vesting_shares",
    {
      "delegator": "steem",
      "delegatee": "redzior",
      "vesting_shares": "9300.364408 VESTS"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "a876b060832cc8436a108e581faa0b9827ddd7e6",
  "block": 51574201,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-02-27T11:48:15",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "maneco64",
      "permlink": "hs1vn7trruw",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "31ad797b324d17c515c57f7c2a033af3a830c264",
  "block": 51574194,
  "trx_in_block": 3,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-02-27T11:47:54",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "freedompoint",
      "permlink": "2ithknfdgy9",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "3a548f1120b4ce95f0f05b083ecd7692833f3cc5",
  "block": 51574188,
  "trx_in_block": 9,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-02-27T11:47:33",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "freedompoint",
      "permlink": "8c32epcr9vz",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "375f8dcee516ae935c90c9086d34d39a44db8702",
  "block": 51406895,
  "trx_in_block": 10,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-02-21T14:01:51",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "davidke20",
      "permlink": "spkk981zf6l",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "44924b8ec9f1ab1df944dff04739640fecf6a920",
  "block": 51406883,
  "trx_in_block": 3,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2021-02-21T14:01:15",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "freedompoint",
      "permlink": "xfxqiovoleu",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "635833d14fa053bff23aaf38c5253566a062850c",
  "block": 49788837,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-26T17:49:00",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-alduin-jest-prawdziwy",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "6831e12f3e838a07bdb9a1aedcc93fc5d658da4d",
  "block": 49788833,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-26T17:48:48",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-alduin-jest-prawdziwy",
      "title": "Księgi Skyrim - Alduin jest prawdziwy",
      "body": "Alduin jest prawdziwy\n\ni Akatoshem on nie jest\n\n\n\nspisał\n\nThromgar Żelazna-Głowa,\n\ndumny Nord\n\n\n\nJak mówił mi tatko - Cesarscy to idioći!\n\n\n\nDlatego też pisze to ksionżke. Jescze nigdy nie napisałem ksionżki i nie napisze już następnej, ale czasem człowiek mósi, inaczej sie udusi. A musze wyjaśnić, jak to było z bogiem co go Akatosh nazywajo i smokiem Alduinem. Oni oba nie so tym samym, chodźby Cesarscy inaczej muwili i chodźby nie wiem jak chcieli.\n\n\n\nMój tatko nigdy nie był za bogami, za to matula była. Ćciła wszyskich bogów i dóżo mnie nałóczyła. Wienc wiem conieco o Akatoshu. Tyle co każdy Cesarski. Wiem rze on pierszy ze wszyskich bogów przybrał postać w Miejscu Początku. I wiem rze ma postać smoka.\n\n\n\nTatko opowiadał mi nawet o Martynie Septimie i co się stało jak otworzyły sie bramy Otchłani. Septim zamienił sie w ducha Akatosha i zabił Mehrunesa Dagona. Niewiem jak wy, ale dla mnie smok walczoncy z księciem Zniszczenia jest wporzondku.\n\n\n\nChyba jurz widzicie w czym problem. Akatosh jest dobry. Każdy to wie, Nordowie i Cesarscy. Ale Alduin? On nie dobry! On odwrotnie jak dobry! Ten Alduin to samo zło. Wienc widzicie rze Akatosh i Alduin nie mogo być tym samym.\n\n\n\nWychowałem sie w Skyrim i słyszałem wszyskie historie. Opowiadał mi je tatko któremu opowiadał jego tatko któremu opowiadał jego tatko i tak dalej. A jedna z tych historii była o Alduinie. Ale wiecie, on nie był Akatoshem. To był inny smok i do tego prawdziwy.\n\n\n\nAkatosh to mnie sie zdaje jakiś duch smoka, kiedy wogle chce mu sie być smokiem (a nie bogiem mieszkającym w Otchłani czy jakim tam miejscu dla bogów). Ale Alduin to prawdziwy smok, ma ciało i zemby i wiencej wnim złości niż wody w Białej Rzece. Było też raz tak że Alduin chciał żondzić całym Skryim z innymi smokami. W końcu czszeba było bardzo mocarnych bohaterów coby zabili Alduina i coby sie skończyła ta cała pszykra historia.\n\n\n\nNo i musze zapytać - czy to ci wygląda na Akatosha? Nie, pszyjacielu. Nie wygląda.\n\n\n\nWienc ja Thromgar Żelazna-Głowa muwie stanowczo z całkowitym pszekonaniem że Alduin jest prawdziwy i Akatoshem on nie jest!",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "7500266eb7574fb6b6705b0f7997bdf8fea48b36",
  "block": 49609087,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-20T10:10:39",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-ahzirr-traajijazeri",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "cf4f795054f89a2c9adffe58270d7efb726bba2e",
  "block": 49609083,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-20T10:10:27",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-ahzirr-traajijazeri",
      "title": "Księgi Skyrim - Ahzirr Traajijazeri",
      "body": "Ahzirr Trajijazaeri\n\n\n\nAnonim\n\n\n\nJest to absurdalna książka. Lecz podobnie, jak we wszystkim, co khajiickie, jak głosi przysłowie, „gzalzi vaberzarita maaszi\", czyli „absurd stał się koniecznością\". Wiele z tego, co mam do powiedzenia, prawdopodobnie nigdy jeszcze nie zostało napisane, a jeśli tak, to nikt tego nie przeczytał. Cyrodiilianie uważają, że wszystko trzeba zapisywać dla potomnych, ale każdy khajiicki kociak urodzony w Elsweyr zna swoją historię, wysysa ją z mlekiem matki.\n\n\n\nDość niedawno jednak nasza walka o odzyskanie ojczyzny z rąk grabieżcy, hrabiego Leyawiin, przyciągnęła współczujące osoby, nawet Cyrodiilian, którzy pragną przyłączyć się do naszej sprawy, ale jak się zdaje, nie rozumieją naszych obyczajów. Nasi wrogowie, naturalnie, też nas nie rozumieją, lecz tego właśnie chcemy, jest to broń w naszym arsenale. Nasi niekhajiiccy przyjaciele powinni jednak wiedzieć, kim jesteśmy, czemu jesteśmy i co robimy.\n\n\n\nUmysł Khajiita nie został stworzony z myślą o introspekcji. Zwyczajnie robimy, co robimy, i niech daedry porwą cały świat. Zamykanie naszej filozofii w słowach i racjonalizowanie jej jest nam obce i nie gwarantuję, że zrozumiecie nas nawet po przeczytaniu tego. Zrozumcie prostą prawdę - „q'zi no vano thzina ualizz\" - „gdy sam sobie zaprzeczam, mówię prawdę\".\n\n\n\nJesteśmy Renrijra Krin. „Uśmiech najemnika\", „śmiech wysiedlonych\" i „uśmiechnięte męty\" to przyzwoite przekłady tego terminu. To pogardliwe określenie, ale jest zabawne, więc je przyjęliśmy.\n\n\n\nMamy gniew w sercach, lecz nie na twarzach. Walczymy o Elsweyr, ale nie sprzymierzamy się z Grzywą, który reprezentuje naszą ziemię. Wierzymy w sprawiedliwość, ale nie postępujemy zgodnie z prawem.\n\n\n\n„Q'zi no vano thzina ualizz\".\n\n\n\nNie są to reguły, bo w Ta'agra nie ma słowa na „reguły\". Nazwijcie je naszymi „thjizzrini\" - „głupimi pomysłami\".\n\n\n\n1. „Vaba Do'Shurh'do\": „Dobrze jest być odważnym\"\n\n\n\nWalczymy przeciw niewyobrażalnej przewadze, przeciw samemu Cesarstwu Tamriel. Nasza sprawa jest najszlachetniejszą ze wszystkich: to obrona domu. Jeśli zawiedziemy, zdradzimy naszą przyszłość i przeszłość. Nasi zmarli to „Ri'sallidad\", co można interpretować jako „męczenników\" w najprawdziwszym, najlepszym sensie tego nadużywanego słowa. Oddajemy cześć ich poświęceniu i, pod maską uśmiechu, opłakujemy ich głęboko.\n\n\n\nNasza odwaga jest najwyraźniejsza w uśmiechu, który składa się na „Krin\" w naszej nazwie. Nie znaczy to, że łazimy z głupkowatymi uśmiechami jak pawianowaci Imga z Puszczy Valen. Po prostu bawi nas wszelka przeciwność. Uważamy, że uczciwa, wyrównana walka jest do bólu męcząca. Uśmiechamy się, bo wiemy, że w końcu czeka nas zwycięstwo. I wiemy, że uśmiech doprowadza naszych wrogów do szału.\n\n\n\n2. „Vaba Maaszi Lhajiito\": „Koniecznym jest uciekać\"\n\n\n\nWalczymy przeciw niewyobrażalnej przewadze, przeciw samemu Cesarstwu Tamriel. Honor to obłęd. Tak, kochaliśmy Renrijra Krin, którzy padli w odważnym boju przeciw siłom Cesarstwa, ale daję słowo, że każdy z tych Ri'sallidad miał drogę ucieczki, z której nie potrafił skorzystać, i umierając stwierdzali „niech to szlag\".\n\n\n\nGdy wielki Senche-Raht przybywa na stepy Saimisil, odkrywa, że nie jest w stanie polować, nie może spać, bo maleńkie Alfiq wskakują mu na plecy, kąsają go i uciekają, nim zdąży obrócić swe wielkie cielsko ku nim. W końcu, choć może uporczywie mieć nadzieję, że złapie Alfiq, Senche-Raht zawsze odchodzi. Alfiq są naszymi kuzynami i przejęliśmy ich strategię przeciwko wielkiemu tygrysowi Leyawiin.\n\n\n\nNie sprzymierzaj się z Renrij, jeśli pragniesz być częścią potężnej armii, maszerującej dumnie naprzód, dla której odwrót to bluźnierstwo. Będziemy śmiać się z twojej samobójczej głupoty, wślizgując się w nadbrzeżne trzciny, i patrzeć na nieuniknioną rzeź.\n\n\n\n3. „Fusozay Var Var\": „Ciesz się życiem\"\n\n\n\nŻycie jest krótkie. Jeśli nie kochaliście się niedawno, błagam, odłóżcie tę książkę i natychmiast się tym zajmijcie. Znajdźcie rozwiązłą pannę lub chutliwego chłopca, lub kilkoro, w jakiejkolwiek kombinacji, której zapragną wasze mądre lędźwie, i pod żadnym pozorem nie udawajcie, że nie jesteście łatwi. Nasza walka z kolosalnymi siłami tyranii może poczekać.\n\n\n\nŚwietnie. Witam z powrotem.\n\n\n\nMy, Renrijra Krin, żyjemy i walczymy razem i wiemy, że Leyawiin i Cesarstwo nie poddadzą się prędko, prawdopodobnie nie za naszego życia. W tym czasie, który mamy, nie chcemy, by nasi najbliżsi towarzysze byli ponurzy, bezbarwni, trzeźwi i dziewiczy. Gdybyśmy chcieli, wstąpilibyśmy do Cesarskich Ostrzy.\n\n\n\nNie miejcie nam za złe obleśnych dowcipów, pijackich orgii, księżycowego cukru. To przyjemności, których odmawia nam Leyawiin, więc traktujemy swój dobry humor bardzo poważnie.\n\n\n\n4. „Fusozay Var Dar\": „Zabijaj bez wahania\"\n\n\n\nŻycie jest krótkie. Bardzo krótkie, jak przekonało się wielu, którzy podpadli Renrijra Krin.\n\n\n\nNie walczymy czysto. Jeśli wróg stoi do nas przodem, możemy rozważyć nasze szanse, albo uciec, jeśli jego miecz wygląda na zbyt wielki. Jeśli jednak stoi tyłem, osobiście najbardziej lubię powalić go na ziemię, a potem skakać mu po karku, aż usłyszę przyjemne chrupnięcie pękających kości. Oczywiście szczegóły są kwestią waszego osobistego stylu.\n\n\n\n5. „Ahzirr Durrarriss\": „Dajemy ludowi bez ograniczeń\"\n\n\n\nNie zapominajmy o naszym celu. Walczymy dla naszych rodzin, Khajiitów przegnanych z bogatych, żyznych brzegów jeziora Makapi i rzeki Malapi, gdzie oni i ich przodkowie mieszkali od niepamiętnych czasów. To nasza bitwa, lecz ich tragedia. Musimy im pokazać, by nie ulegli cudzej retoryce, że walczymy dla nich.\n\n\n\nGrzywa, cesarz i hrabia mogą wygłaszać mowy, ustanawiać prawa i, nie musząc żyć w ukryciu, tłumaczyć ludziom swoje stanowiska i filozofie, by odwlec nieuniknioną rewolucję. Byty istniejące poza prawem, jak Renrijra Krin, muszą poprzeć słowa czynami. Oznacza to więcej, niż walkę w słusznej sprawie i uśmianie się z naszych ogłupiałych adwersarzy. Oznacza to uwodzenie ludu. Nasza wojna nie jest militarna, lecz polityczna. Jeśli lud wystąpi przeciw tyranom, wycofają się, a my wygramy.\n\n\n\nDawajcie tym ludziom, gdy to tylko możliwe, złoto, księżycowy cukier i pomoc naszych silnych ramion, a choć będą się ukrywać, to ich serca będą z nami.\n\n\n\n6. „Ahzirr Traajijazeri\": „Słusznie odbieramy siłą\"\n\n\n\nNie zapominajmy o naszym celu. Jesteśmy złodziejami i złoczyńcami, szmuglerami i sabotażystami. Jeśli nie możemy zdobyć gospodarstwa, podpalamy je. Jeśli żołnierze cesarstwa, stacjonujący we wspaniałej starożytnej twierdzy, ukochanej przez naszych przodków, nie ugną się, niszczymy tę budowlę. Jeśli jedynym sposobem uratowania ziemi przed zagarnięciem przed Leyawiina jest uczynienie jej niezdatną do zamieszkania, to niech tak będzie.\n\n\n\nChcemy z powrotem dostać nasze domy i życia takimi, jakie były dwadzieścia lat temu, ale jeśli to niemożliwe, to zaakceptujemy prostszy, pragmatyczny cel. Zemstę. Z uśmiechem na ustach.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "95dfcb3282a0630ef3e70deb62a350a98c60775c",
  "block": 49587943,
  "trx_in_block": 1,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-19T16:20:42",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-aevar-piesniarz-glazow",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "d193be55053e615a24681f07668e7fe7970fcb23",
  "block": 49587936,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-19T16:20:21",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-aevar-piesniarz-glazow",
      "title": "Księgi Skyrim - Aevar Pieśniarz-Głazów",
      "body": "„Siedź spokojnie, Dziecko, i słuchaj, bo przez tę opowieść przemawia mądrość wieków\".\n\n„Ale co to jest, Dziadku? Opowieść o bohaterach i potworach?\"\n\n\n\nDziadek spojrzał cierpliwie na Dziecko. Chłopiec wyrastał na wspaniałego młodzieńca. Wkrótce doceni wartość opowieści, lekcje, których uczyło się każde pokolenie.\n\n„Słuchaj, Dziecko. Niech opowieść zagości w twym sercu\".\n\n-\n\n\n\nW dawnych, bardzo dawnych czasach, gdy Skaalowie byli młodzi, na Ziemiach panował pokój. Słońce było gorące, a plony rosły wysoko, a ludzie cieszyli się z pokoju, który zapewniał im Wszechstwórca. Ale Skaalowie stali się leniwi i zaczęli uważać, że należą im się Ziemie i wszystkie dary, które dostawali od Wszechstwórcy. Zapomnieli, czy nie chcieli pamiętać, że Przeciwnik zawsze patrzy, i że lubuje się w dręczeniu Wszechstwórcy i jego wybrańców. I w ten oto sposób Przeciwnik zamieszkał wśród Skaalów.\n\n\n\nPrzeciwnik ma wiele postaci. Objawia się w piekielnych bestiach i nieuleczalnej zarazie. Na Końcu Lat poznamy go jako Thartaaga, Pożeracza Światów. Ale w tych czasach stał się znany jako Chciwiec.\n\n\n\nChciwiec (tak go nazywamy, bo wypowiedzenie jego imienia sprowadziłoby upadek na nasz lud) mieszkał wiele miesięcy wśród Skaalów. Może kiedyś był tylko człowiekiem, ale gdy wstąpił weń Przeciwnik, stał się Chciwcem, i jako taki jest dziś znany.\n\n\n\nPewnego dnia Skaalów opuściły ich moce. Siła opuściła ramiona wojowników, a szamani nie mogli już przyzywać zwierząt do swego boku. Starsi sądzili, że Wszechstwórca się zagniewał, i niektórzy mówili, że Wszechstwórca opuścił ich na zawsze. To wtedy Chciwiec objawił się i przemówił do nich.\n\n\n\n„Wy, Skaalowie, staliście się tłuści i leniwi. Skradłem wam wszystkie dary waszego Wszechstwórcy. Ukradłem Oceany, byście zawsze czuli pragnienie. Ukradłem Ziemie i Drzewa i Słońce, by zmarniały wasze plony. Ukradłem Zwierzęta, byście zaznali głodu. Ukradłem też Wiatr, będziecie więc żyć bez Ducha Wszechstwórcy\".\n\n\n\n„I dopóki ktoś z was nie odbierze tych darów, będziecie żyć w nędzy i rozpaczy. Jestem bowiem Chciwcem, i taka jest moja natura\".\n\n\n\nPowiedziawszy to Chciwiec zniknął.\n\n\n\nSkaalowie rozmawiali przez wiele dni i nocy. Wiedzieli, że jeden z nich musi odzyskać Dary Wszechstwórcy, ale nie mogli zdecydować, kto to powinien być.\n\n\n\n„Nie mogę iść\" rzekł Starszy, „gdyż muszę zostać, by przewodzić Skaalom, i mówić ludowi, jakie jest prawo\".\n\n\n\n„Nie mogę iść\" rzekł Wojownik, „gdyż muszę bronić Skaalów. Mój miecz będzie potrzebny, jeśli znowu pojawi się Chciwiec\".\n\n\n\n„Nie mogę iść\" rzekł Szaman, „gdyż lud potrzebuje mej mądrości. Muszę czytać znaki i służyć im wiedzą\".\n\n\n\nWtedy odezwał się młodzieniec imieniem Aevar. Był on silny i szybki, choć nie był jeszcze wojownikiem wśród Skaalów.\n\n\n\n„Ja pójdę\" rzekł Aevar, i Skaalowie roześmieli się.\n\n\n\n„Wysłuchajcie mnie\" mówił chłopak. „Jeszcze nie jestem wojownikiem, więc mój miecz nie będzie potrzebny. Nie potrafię czytać znaków, więc ludzie nie będą szukać mej rady. I jestem młody, i nie znam jeszcze praw. Odbiorę Chciwcowi Dary Wszechstwórcy. Jeśli mi się nie uda, nie będzie wam mnie brakować\".\n\n\n\nSkaalowie zastanowili się przez chwilę, po czym pozwolili Aevarowi odejść. Następnego ranka opuścił on wioskę, by odzyskać Dary.\n\n\n\nAevar najpierw wyruszył po Dar Wody, więc podążył do Kamienia Wody. Tam po raz pierwszy przemówił do niego Wszechstwórca.\n\n\n\n„Idź na zachód do morza, i podążaj za Pływakiem do Wód Życia\".\n\n\n\nAevar wyruszył więc na brzeg oceanu, i spotkał Pływaka, Czarnego Horkera, wysłanego przez Wszechstwórcę. Pływak zanurkował, i płynął daleko, i jeszcze dalej. Aevar był jednak silny, i płynął ile sił. Podążył za Pływakiem do jaskini, głębiej i głębiej, aż jego płuca płonęły, a członki osłabły. W końcu dotarł do bąbla powietrza, i tam, w ciemności, odnalazł Wody Życia. Zbierając siły, zabrał Wody i popłynął do brzegu.\n\n\n\nGdy powrócił do Kamienia Wody, Wszechstwórca przemówił: „Zwróciłeś Skaalom Dar Wody. Ich pragnienie zostanie ugaszone, a oceany znowu zrodzą swe owoce\".\n\n\n\nAevar podążył więc do Kamienia Ziemi, i tam Wszechstwórca przemówił doń ponownie:\n\n\n\n„Wejdź do Jaskini Ukrytej Melodii, i usłysz Pieśń Ziemi\".\n\n\n\nAevar wyruszył na północ i wschód do Jaskini Ukrytej Melodii. Znalazł się w wielkiej pieczarze, gdzie skały zwieszały się z sufitu i wyrastały z samej ziemi. Nadstawił ucha, i usłyszał Pieśń Ziemi, lecz była ona cicha. Wziąwszy swą maczugę, uderzał w wyrastające z ziemi skały w rytmie Pieśni, a Pieśń nabierała mocy, póki nie wypełniła całej jaskini i jego serca. Wtedy powrócił do Kamienia Ziemi.\n\n\n\n„Dar Ziemi jest znowu ze Skaalami\" rzekł Wszechstwórca. „Ziemie są na powrót żyzne, i będą dawać plony\".\n\n\n\nAevar był zmęczony, gdyż Słońce go paliło, drzewa nie dawały cienia, i nie było wiatru, który mógłby go ochłodzić. Mimo to Aevar podążył do Skały Zwierząt, i Wszechstwórca przemówił:\n\n\n\n„Znajdź Dobre Zwierzę i uśmierz jego ból\".\n\n\n\nAevar przez wiele godzin przemierzał lasy Isinfier, dopóki zza wzgórza nie usłyszał głosu niedźwiedzia. Gdy wszedł na szczyt wzgórza zobaczył niedźwiedzia, ze strzałą Falmerów wystającą z szyi. Poszukał wzrokiem Falmerów (bo tym właśnie byli, choć inni mówią, że tak nie jest), i nie widząc żadnych, podszedł do zwierzęcia. Przemawiał doń spokojnymi słowy i podszedł powoli, mówiąc: „Dobre Zwierzę, nie chcę ci zrobić krzywdy. Wszechstwórca przysłał mnie, bym uśmierzył twój ból\".\n\n\n\nSłysząc te słowa niedźwiedź przestał się rzucać, i złożył głowę u stóp Aevara. Aevar złapał strzałę i wyciągnął ją z szyi niedźwiedzia. Używając swych niewielkich zdolności do magii natury, Aevar wyleczył ranę, choć zabrało mu to resztki sił. Gdy rana niedźwiedzia się zamknęła, Aevar zasnął.\n\n\n\nGdy się obudził, niedźwiedź stał nad nim, a wokół leżały rozrzucone szczątki wielu Falmerów. Wiedział, że Dobre Zwierzę chroniło go w nocy. Z niedźwiedziem przy boku powrócił do Kamienia Zwierząt, i Wszechstwórca przemówił doń ponownie:\n\n\n\n„Odzyskałeś Dar Zwierząt. Dobre Zwierzęta znowu nakarmią Skaalów, gdy ci będą głodni, odzieją ich, gdy będą marznąć, i ochronią ich, gdy zajdzie taka potrzeba\".\n\n\n\nSiły Aevara powróciły, więc podążył on do Kamienia Drzew, choć Dobre Zwierzę nie poszło za nim. Gdy przybył na miejsce, Wszechstwórca powiedział:\n\n\n\n„Pierwsze Drzewa zniknęły, i trzeba zasadzić je na nowo. Odnajdź nasienie i zasadź Pierwsze Drzewo\".\n\n\n\nAevar jeszcze raz przemierzył Las Hirstaang, szukając nasion Pierwszego Drzewa, ale nie znalazł żadnych. Zwrócił się więc do Duchów Lasu, żyjących drzew. Powiedziały mu, że nasiona ukradł jeden z Falmerów (gdyż są oni sługami Przeciwnika), i że ten Falmer skrywa je w głębi lasu, żeby nikt ich nigdy nie znalazł.\n\n\n\nAevar podążył do najgłębszej części lasu, i tam odnalazł złego Falmera, otoczonego przez Pomniejsze Duchy Drzew. Aevar zobaczył, że miał on Duchy na swych usługach, że użył on magii Nasion i wymówił ich sekretne imię. Wiedział, że nie da rady stawić czoła takiej sile, i że nasiona musi zdobyć podstępem.\n\n\n\nAevar sięgnął do sakwy i wydobył krzesiwo. Zebrawszy liści, rozpalił ognisko przed polaną, gdzie przebywał Falmer wśród zniewolonych Duchów. Wszyscy Skaalowie znają strach Duchów przed ogniem, gdyż ogień niszczy drzewa, którym służą. Natychmiast dała o sobie znać natura Duchów, i podążyły one gasić ogień. Podczas zamieszania Aevar podkradł się do Falmera, i złapawszy woreczek z nasionami, wyślizgnął się, zanim zły zauważył ich brak.\n\n\n\nGdy Aevar wrócił do Kamienia Drzew, zasadził drzewo w ziemi, i Wszechstwórca przemówił:\n\n\n\n„Odzyskałeś Dar Drzew. Drzewa i Rośliny znów będą rosnąć i kwitnąć, i dawać cień i owoce\".\n\n\n\nAevar był zmęczony, gdyż Słońce tylko paliło, a Wiatr nie chciał go chłodzić, ale odpoczął przez chwilę w cieniu Drzew. Jego nogi były zmęczone, a powieki ciężkie, ale szedł dalej, zdążając do Kamienia Słońca. Wszechstwórca przemówił ponownie:\n\n\n\n„Łagodne ciepło Słońca zostało skradzione, więc teraz Słońce tylko pali. Uwolnij Słońce z Sal Penumbry\".\n\n\n\nTak więc Aevar podążył na zachód przez zamarznięte ziemie, póki nie dotarł do Sal Penumbry. Powietrze wewnątrz było ciężkie i gęste, i widział tylko na wyciągnięcie ręki. Szedł jednak dotykając ściany, choć słyszał szuranie i wiedział, że to miejsce zamieszkują Piekielne Zwierzęta, które chcą rozedrzeć jego ciało i pożreć jego kości. Całymi godzinami skradał się, póki daleko we wnętrzu sali nie dostrzegł słabego blasku.\n\n\n\nTam, spod tafli najczystszego lodu, dochodził tak jasny blask, że musiał zamknąć oczy, by nie oślepnąć na zawsze. Wyrwał jednemu z Piekielnych Zwierząt płonące oko i z całej siły cisnął nim w lód. Na powierzchni tafli pojawiła się coraz szersza rysa. Powoli przez pęknięcia zaczęło przesączać się światło, poszerzając je, rozłupując lodową ścianę na kawałki. Z ogłuszającym trzaskiem ściana runęła, i światło przemknęło nad Aevarem, i dalej przez Sale. Aevar słyszał wrzaski Piekielnych Zwierząt, które światło paliło i oślepiało. Wybiegł za światłem z Sal, i padł na ziemię.\n\n\n\nGdy mógł znowu stanąć na nogi, Słońce znowu go grzało, i był mu za to wdzięczny. Podążył z powrotem do Kamienia Słońca, gdzie przemówił doń Wszechstwórca:\n\n\n\n„Dar Słońca znowu należy do Skaalów. Będzie ich grzało i dawało im światło\".\n\n\n\nAevarovi pozostało odzyskanie ostatniego Daru, Daru Wiatrów, więc podążył on do Kamienia Wiatrów, daleko na zachodnim brzegu wyspy. Gdy dotarł na miejsce, przemówił doń Wszechstwórca, dając mu ostatnie zadanie.\n\n\n\n„Odnajdź Chciwca i uwolnij Wiatr z niewoli\".\n\n\n\nTak więc Aevar wyruszył na poszukiwania Chciwca. Szukał wśród drzew, ale Chciwca tam nie było. Nie skrywał się także nad oceanami, ani w głębokich jaskiniach, ani nie widziały go zwierzęta w ciemnych lasach. W końcu Aevar dotarł do krzywej chatki i wiedział, że tu znajdzie Chciwca.\n\n\n\n„Kim jesteś\" krzyknął Chciwiec, „że przychodzisz do mojego domu?\"\n\n\n\n„Jestem Aevar ze Skaalów\" odparł Aevar. „Nie jestem wojownikiem, szamanem ani starszym. Jeśli nie wrócę, nie odczują mojego braku. Ale zwróciłem Oceany i Ziemię, Drzewa, Zwierzęta, i Słońce, i zwrócę memu ludowi Wiatr, żebyśmy znowu mogli czuć w duszach ducha Wszechstwórcy\".\n\n\n\nTo rzekłszy złapał on za worek Chciwca i rozerwał go. Wiatr rozszalał się z siłą huraganu, zabierając Chciwca i unosząc go hen, daleko od wyspy. Aevar zaczerpnął Wiatru w płuca i uradował się. Poszedł z powrotem do Kamienia Wiatrów, gdzie po raz ostatni przemówił doń Wszechstwórca:\n\n\n\n„Dobrze sobie poradziłeś, Aevarze. Ty, najsłabszy ze Skaalów, zwróciłeś im me dary. Chciwiec na razie zniknął, i za twego życia nie będzie już gnębił twego ludu. Twój Wszechstwórca jest rad. Teraz idź, i żyj w zgodzie ze swą Naturą\".\n\n\n\nI Aevar ruszył z powrotem do wioski Skaalów.\n\n\n\n-\n\n\n\n„Co wydarzyło się później, Dziadku?\"\n\n\n\n„Co masz na myśli, Dziecko? Wrócił do domu\".\n\n\n\n„Nie, kiedy już wrócił do wioski\" Dziecko nie dawało za wygraną. „Czy został wojownikiem? Czy może nauczył się sztuki szamanów? Czy prowadził Skaalów do walki?\"\n\n\n\n„Nie wiem. Tu kończy się opowieść\" rzekł Dziadek.\n\n\n\n„Ale to nie jest koniec! Nie tak się kończą opowieści!\"\n\n\n\nStarzec roześmiał się i wstał z krzesła.\n\n\n\n„Czyżby?\"",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "664303d90b7aaf2774e3bcfded564629d6233b87",
  "block": 49565956,
  "trx_in_block": 1,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T21:48:27",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-aedry-i-daedry",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "0d1b00ac31784a2d27b684efeb3f7a1ff0e5398b",
  "block": 49565953,
  "trx_in_block": 2,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T21:48:18",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-aedry-i-daedry",
      "title": "Księgi Skyrim - Aedry i daedry",
      "body": "Aedry i Daedry\n\n\n\nOsoby niewtajemniczone często mylą pojęcia tak różne jak bóg, demon, aedra czy daedra, używając ich wymiennie.\n\n\n\n„Aedra\" i „daedra\" nie są terminami zależnymi od okoliczności - pochodzą z języka elfów i są wyjątkowo precyzyjne, na przykład Azura jest daedrą zarówno w kulturze Skyrim, jak i Morrowind. Przy tłumaczeniu języka elfiego na ludzki najbliższym odpowiednikiem „aedry\" wydaje się być słowo „przodek\", zaś „daedry\" - „nie nasz przodek\". To rozróżnienie miało i nadal ma szczególne znaczenie, zwłaszcza dla Dunmerów, których zasadnicze rozdwojenie ideologiczne znalazło odzwierciedlenie w mitycznej genealogii.\n\n\n\nAedry wiąże się ze stałością, daedry reprezentują zmianę.\n\n\n\nAedry wzięły udział w tworzeniu świata i są przywiązane do Ziemskich Kości. Daedry nie mają mocy tworzenia, mogą natomiast zmieniać to, co już istnieje.\n\n\n\nZgodnie z boską umową aedry są śmiertelne, to znaczy można je zabić - tak, jak to miało miejsce z Lorkhanem i księżycami.\n\n\n\nZ kolei daedry - do których zasady umowy nie mają zastosowania - mogą zostać tylko tymczasowo wygnane.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "f0cebe979ecd1c3097e80f553611741c8a504b96",
  "block": 49564688,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T20:44:24",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-adabal-a",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "69f45b05ea3232755dbb8260bf9933b0e4f1fc92",
  "block": 49564684,
  "trx_in_block": 2,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T20:44:12",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-adabal-a",
      "title": "Księgi Skyrim - Adabal-a",
      "body": "Adabal-a\n\n\n\nPrzypis wydawcy: Tradycyjnie wierzy się, że Adabal-a to wspomnienia Morihausa, małżonka Alessji Królowej Niewolników. Choć nie może być to zweryfikowane historycznie, Adabal-a jest z pewnością jednym z najstarszych pisemnych przekazów pochodzących z początków pierwszej ery.\n\n\n\nŚMIERĆ PELINALA\n\n\n\nI w sali tronowej Wieży z Bieli i Złota, gdzie posadzka spływała krwią, oderżnięta głowa Pelinala przemówiła do skrzydlatego byka, Morihausa, półboga i kochanka Al-Esh, mówiąc: „Nasi wrogowie mnie pokonali i pochowali moje ciało w kryjówkach. Na pośmiewisko boskich zamierzeń, Ayleidzi pocięli mnie na osiem części, bo mają obsesję na punkcie tej liczby\".\n\n\n\nA Morihaus, zmieszany, prychnął przez swój pierścień mówiąc: „Twoja krucjata potoczyła się inaczej niż ona radziła, Białoręki, ale ja jestem bykiem i stąd brak mi rozwagi. Myślę, że poszedłbym utoczyć krew z więźniów, gdybyś zostawił któregoś przy życiu. Jesteś krwią wspaniałą, wuju i przyjdziesz znowu, jako lis, zwierzę czy światło. Cyrod wciąż należy do nas\".\n\n\n\nWtedy Pelinal przemówił znowu i po raz ostatni: „Strzeż się, Morihausie, strzeż się! Wzrokiem umarłych widzę teraz, że wróg mój wciąż żyje i gorzka to wiedza, którą muszę zabrać do grobu. Lepiej, żebym umarł wierząc w swoje zwycięstwo. Choć został wygnany poza drzwi nocy, powróci. Bądź czujny! Nie mogę już ochraniać ludzi przed zemstą Umarila\".\n\n\n\nMŁODOŚĆ ALESSJI ZA CZASÓW NIEWOLNICTWA\n\n\n\nPlemię z którego pochodzi Perrif nie jest znane, jednakże dorastała w Sard, znanym jako Sardarvar Leed, gdzie Ayleidzi spędzali ludzi z całego Niben: kothri, nede, al-gemha, ludzi 'kreath (choć później byli oni sprowadzani z północy), keptu, ludzi ge (którzy w końcu zostali zniszczeni, kiedy Król Kwiatów Nilichi złożył wielką ofiarę bogu insektów znanemu jako [brak tekstu]), al-hared, ludzi ket oraz innych. Ale to był Cyrod, serce imperatum saliache, gdzie ludzie nie znali wolności, nie mogli mieć rodziny, ani wybierać imienia, chyba, że w tajemnicy, więc dla ich obcych panów wszystkie te rozróżnienia były bez znaczenia.\n\n\n\nLudzie dźwigali kamienie lub nawadniali pola, utrzymywali drogi i świątynie albo też torturowano ich dla dziwnych przyjemności czy sztuki, tak jak w wyjących kołach Vindasel czy ogrodach wnętrzności Sercen. Tworzono z ich ciała rzeźby, które można było znaleźć wszędzie pośród niewolników Ayleidów w tamtych czasach albo, co gorsze, wysyłano ich do królestwa Króla Ognia Hadhuula, gdzie produkcja narkotyków z ciał żywych nosicieli, którym wszczepiano daedrony, pozwalała odurzać się nowymi wizjami udręki, a dzieci podpalano żywcem, by urządzać na nie nocą polowania z tygrysami.\n\n\n\nMORIHAUS TŁUMACZY IMIONA ALESSJI\n\n\n\nWtedy Morihaus powiedział do nich: „W waszych opowieściach macie na nią wiele imion: Al-Esh, które daliście jej w zachwycie, co w tłumaczeniu brzmi jak coś zbytecznego, „wielka wielka\", od którego pochodzą bardziej znajome zniekształcenia: Aleshut, Esha, Alessja. Znacie ją jako Paravant, które to imię dostała przy koronacji, „pierwsza ze swojej rasy\", przez które bogowie rozumieją śmiertelnika zasługującego na majestat, co znaczy uśmiercająca, poszukująca i uzdrawiająca, a z niego powstały Paraval, Pevesh, Perrethu, Perrif oraz, w moim przypadku, ponieważ tak nazywałem ją, gdy byliśmy kochankami: Paravania\".\n\n\n\n„Choć nie ma jej przy moim boku, pozostanie skąpana w gwiazdach, pierwsza Cesarzowa, Pani Nieba, Królowa na Cyrodzie\".\n\n\n\nA oni uznali, że udzielono im pełnej odpowiedzi i odeszli.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "6af3196f7db0a298b1684c0457238760fa4db3cc",
  "block": 49561405,
  "trx_in_block": 3,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T17:58:21",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-zachodzace-slonce-ksiega-11",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "1a50b0318a358d825c9ad712f498cda727df0237",
  "block": 49561403,
  "trx_in_block": 1,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T17:58:15",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-zachodzace-slonce-ksiega-11",
      "title": "Księgi Skyrim - 2920, Zachodzące Słońce, księga 11",
      "body": "Zachodzące Słońce\n\nKsięga Jedenasta 2920,\n\nOstatniego Roku pierwszej ery\n\n\n\nPióra\n\nCarlovaca Townwaya\n\n\n\n2 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nTel Aruhn, Morrowind\n\n\n\n„Ktoś przybył z wizytą, Nocna Matko - rzekł strażnik. - Kothringijczyk, który podaje się za lorda Zuuka z Czarnych Mokradeł, członka cesarskiego garnizonu w Gideon\".\n\n\n\n„Czemu sądzisz, że choć w najmniejszym stopniu interesuje mnie jego wizyta?\" - zapytała Nocna Matka z jadowitą słodyczą.\n\n\n\n„Ma list od zmarłej cesarzowej Cesarstwa Cyrodiil\".\n\n\n\n„Cóż za ruch w interesie\". Uśmiechnęła się, klasnąwszy w ręce z przyjemności. „Wprowadź go\".\n\n\n\nZuuk wszedł do komnaty. Choć tylko jego twarz i ręce były odkryte, jego metaliczna skóra odbijała światło kominka i błyskawic z nocnej burzy za oknem. Nocna Matka zauważyła też, że mogła postrzegać się w sposób, w jaki on ją widział: piękną, spokojną, straszną. Bez słowa wręczył jej list od cesarzowej. Popijając wino, przeczytała go.\n\n\n\n„W tym roku książę Morrowind obiecywał mi także znaczną sumę za zamordowanie cesarza - powiedziała, składając list. - Jego zapłata zatonęła, i nigdy jej nie dostałam. Rozgniewało mnie to tym bardziej, że już zadałam sobie trud umieszczenia w pałacu jednego z moich agentów. Czemu miałabym przypuszczać, że twoja, jakże hojna, zapłata od zmarłej kobiety dotrze na miejsce?\"\n\n\n\n„Przywiozłem ją ze sobą - odparł Zuuk. - Jest na zewnątrz w powozie\".\n\n\n\n„Przynieś ją więc i dobijemy targu\". Uśmiechnęła się Nocna Matka. „Cesarz umrze jeszcze w tym roku. Możesz zostawić złoto u Apaladitha. Chyba że masz ochotę na trochę wina?\"\n\n\n\nZuuk odmówił i odszedł. Gdy tylko wyszedł z komnaty, Miramor bezszelestnie wysunął się zza ciemnego gobelinu. Nocna Matka zaproponowała mu kielich wina, który przyjął.\n\n\n\n„Znam tego Zuuka - ostrożnie powiedział Miramor. - Nie wiedziałem jednak, że pracował dla starej cesarzowej\".\n\n\n\n„Porozmawiajmy o tym, jeśli nie masz nic przeciwko\" - rzekła, wiedząc że faktycznie się nie sprzeciwi.\n\n\n\n„Pozwól mi udowodnić swą przydatność - rzekł Miramor. - Daj mi załatwić cesarza. Zabiłem już jego syna, i wiesz, jak dobrze potrafię się ukryć. Powiedz tylko, że dostrzegłaś choć jedną fałdę na gobelinie\".\n\n\n\nNocna Matka uśmiechnęła się. Wszystko samo wskakiwało na swoje miejsce.\n\n\n\n„Jeśli potrafisz władać sztyletem, znajdziesz go w Bodrum\" - odparła, i wyjaśniła mu, co ma zrobić.\n\n\n\n3 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nMournhold, Morrowind\n\n\n\nKsiążę patrzył przez okno. Był wczesny ranek, lecz już od czterech dni wisiała nad miastem czerwona mgła, przeszywana błyskawicami. Nagle przez ulice powiał silny wiatr, zrywając jego flagi z murów zamku, zmuszając jego lud do zamykania mocno okiennic. Coś straszliwego przybywało na jego ziemie. Nie był on szczególnie wykształcony, ale poznał znaki. Tak samo jak jego poddani.\n\n\n\n„Kiedy moi posłańcy dotrą do Trójcy?\" - warknął, zwracając się do kasztelana.\n\n\n\n„Vivek jest daleko na północy, negocjując układ z cesarzem - odrzekł mężczyzna, ze strachem widocznym na twarzy i w głosie. - Almalexia i Sotha Sil są w Nekrom. Być może dotrą do nich w ciągu kilku dni\".\n\n\n\nKsiążę kiwnął głową. Wiedział, że ma szybkich posłańców, ale szybka była też ręka Otchłani.\n\n6 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nBodrum, Morrowind\n\n\n\nPochodzące z pochodni światło, odbijając się w padającym śniegu, przydawało mu nieziemskiego wyglądu. Żołnierze z obu obozów gromadzili się wokół największych ognisk: wojna zebrała razem wrogów walczących ze sobą od osiemdziesięciu lat. Mimo, że niewielu Dunmerów mówiło po cyrodiiliańsku, tak samo bili się o miejsce przy ogniu. Gdy piękna redgardzka dziewczyna weszła pośród nich, by ogrzać się przed powrotem do namiotu rokowań, wielu mężczyzn z obu armii uniosło oczy z aprobatą.\n\n\n\nCesarz Reman III miał chęć opuścić negocjacje, zanim się na dobre rozpoczęły. Miesiąc wcześniej uważał, że spotkanie w miejscu jego klęski z rąk armii Viveka zostanie uznane za oznakę dobrej woli, lecz miejsce to przyniosło mu więcej wspomnień niż myślał. Pomimo protestów Potentata Versidue-Shaie, że skały w rzece były naturalnie czerwone, mógł przysiąc, że widział plamy krwi swych żołnierzy.\n\n\n\n„Znamy wszystkie szczegóły traktatu - rzekł, biorąc z rąk swej kochanki, Kordy, kielich gorącej yuelle. - Ale to nie jest miejsce ani czas na jego podpisanie. Powinniśmy to zrobić w Pałacu Cesarskim, z całą galą i przepychem, jakiego wymaga ta historyczna okazja. Musisz wziąć ze sobą Almalexię. I tego czarownika\".\n\n\n\n„Sotha Sila\" - szepnął Potentat.\n\n\n\n„Kiedy?\" - zapytał nieskończenie cierpliwy Vivek.\n\n\n\n„Dokładnie za miesiąc - odparł cesarz, uśmiechając się łaskawie i niezdarnie stając na nogi. - Wyprawimy wielki bal dla uczczenia tej okazji. Teraz muszę się przejść. Moje nogi zesztywniały w tej pogodzie. Kordo, moja droga, czy przejdziesz się ze mną?\"\n\n\n\n„Oczywiście, Wasza Cesarska Mość\" - rzekła, pomagając mu wyjść z namiotu.\n\n\n\n„Czy pragniesz, bym i ja ci towarzyszył, Wasza Cesarska Mość?\" - zapytał Versidue-Shaie.\n\n\n\n„Albo ja?\" - spytał król Dro'Zel z Senchal, nowo mianowany doradca na dworze.\n\n\n\n„To nie będzie konieczne, wracam za chwilę\" - powiedział Reman.\n\n\n\nMiramor krył się w tych samych trzcinach, w których chował się prawie osiem miesięcy wcześniej. Teraz ziemia była pokryta śniegiem, a trzciny śliskie od lodu. Skrzypiał przy każdym najmniejszym ruchu. Gdyby nie hałaśliwe śpiewy zebranych wokół ognisk połączonych armii Cesarstwa i Morrowind, nie odważyłby się podejść tak blisko do cesarza i jego konkubiny. Stali w zakolu rzeczki poniżej cypla, otoczonego połyskującymi lodem drzewami.\n\n\n\nMiramor ostrożnie wyciągnął sztylet z pochwy. Trochę przesadził, opisując Nocnej Matce swą biegłość w walce nożem. To prawda, poderżnął takim gardło księcia Juileka, ale wtedy tamten nie był w stanie się bronić. Ale jaką trudność mogło stanowić zadźganie jednookiego starca? Jakiej umiejętności wymaga tak łatwe zabójstwo?\n\n\n\nWłaśnie nadszedł wręcz idealny moment. Kobieta zauważyła coś głębiej w lesie, jakiś sopel o niezwykłym kształcie, i zniknęła, żeby go podnieść. Sam cesarz, śmiejąc się, pozostał na miejscu. Odwrócił się w stronę cypla, by zobaczyć swych żołnierzy, śpiewających refren swej piosenki, tyłem do zabójcy. Miramor wiedział, że moment właśnie nadszedł. Uważając na odgłos swych kroków na oblodzonej ziemi, ruszył naprzód i uderzył. Prawie.\n\n\n\nPrawie jednocześnie uświadomił sobie, że wzniesione do ciosu ramię trzyma czyjaś ręka, a druga przebija jego gardło nożem. Nie mógł wydać głosu. Obserwujący żołnierzy cesarz nawet nie dostrzegł, jak Miramor został wciągnięty w krzaki, a ręka o wiele bieglejsza od jego wbiła mu sztylet w plecy, paraliżując go.\n\n\n\nGdy jego krew ściekała, zamieniając się w lód na zamarzniętej ziemi, Miramor umierając patrzył, jak cesarz ze swą kurtyzaną powrócili do obozu na cyplu.\n\n12 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nMournhold, Morrowind\n\n\n\nZ głównego dziedzińca Zamku Mournhold pozostał tylko wielki, płonący nieustannie ogień, sięgający skłębionych chmur. Gęsty, smolisty dym przetaczał się ulicami, zapalając każde drewno czy papier. Przypominające nietoperze istoty wyganiały mieszkańców z kryjówek na otwarty teren, gdzie napotykali prawdziwą armię. Tylko wilgoć bryzgającej wszędzie krwi sprawiła, że Mournhold nie spłonęło do końca.\n\n\n\nMehrunes Dagon uśmiechnął się, patrząc, jak wali się zamek.\n\n\n\n„Pomyśleć tylko, że prawie mnie to ominęło - wyrzekł głosem górującym nad rozgardiaszem. - Mogłem stracić całą zabawę\".\n\n\n\nJego uwagę przykuł cienki niczym igła promień światła, przebijający czarnoczerwone, mroczne niebo. Podążył za nim do jego źródła, dwóch postaci, mężczyzny i kobiety stojących na wzgórzu nad miastem. Mężczyznę w białej szacie poznał natychmiast jako Sotha Sila, czarownika, który nakłonił wszystkich książąt Otchłani do tego bezsensownego rozejmu.\n\n\n\n„Jeśli szukacie księcia Mournhold, nie ma go tu\". Roześmiał się Mehrunes Dagon. „Ale możecie go znaleźć, gdy spadnie w kawałkach z pierwszym deszczem\".\n\n\n\n„Daedro, nie możemy cię zabić - rzekła Almalexia, z twardą, zdecydowaną miną. - Ale już wkrótce tego pożałujesz\".\n\n\n\nTo rzekłszy, dwoje żyjących bóstw starło się z księciem Otchłani w walce pośród ruin Mournhold.\n\n17 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nTel Aruhn, Morrowind\n\n\n\n„Nocna Matko - powiedział strażnik. - Korespondencja od agenta z Cesarskiego Pałacu\".\n\n\n\nNocna Matka przeczytała uważnie notatkę. Test zakończył się sukcesem: Miramor został wykryty i zabity. Cesarz był w bardzo niebezpiecznych rękach. Nocna Matka odpowiedziała natychmiast.\n\n18 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nBalmora, Morrowind\n\n\n\nSotha Sil, z poważnym, niezgłębionym wyrazem twarzy, przywitał Viveka na wielkim placu przed swym pałacem. Vivek, wysłuchawszy wieści o walce w swym namiocie jechał dniem i nocą, przemierzając milę za milą, z oślepiającą prędkością pokonując niebezpieczny teren Dagoth-Ur. Na południu przez całą drogę widział wirujące, czerwone chmury, i wiedział, że bitwa ciągle trwa, dzień po dniu. W Gnisis zastał posłańca od Sotha Sila, który prosił go o spotkanie w Balmorze.\n\n\n\n„Gdzie jest Almalexia?\"\n\n\n\n„W środku\" - odparł zmęczony Sotha Sil. Przez jego szczękę biegła długa, paskudna szrama. „Jest ciężko ranna, ale Mehrunes Dagon przez wiele miesięcy nie powróci z Otchłani\".\n\n\n\nAlmalexia leżała na posłaniu z jedwabiu, pod opieką osobistych uzdrowicieli Viveka. Jej twarz była szara jak kamień, tak samo jej wargi, a krew zabarwiała jej bandaże. Vivek wziął ją za zimną rękę. Usta Almalexii poruszyły się bezgłośnie. Śniła.\n\n\n\nZnów walczyła z Mehrunesem Dagonem w środku ognistej burzy. Dookoła niej poczerniałe ruiny zamku waliły się, wyrzucając w nocne niebo snopy iskier. Pazury daedry wbiły się w jej brzuch, zatruwając krew w jej żyłach, gdy go dusiła. Gdy upadła na ziemię obok pokonanego wroga, zobaczyła że zamek, który spłonął, nie był Zamkiem Mournhold. Był to Cesarski Pałac.\n\n\n\n24 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\n\n\nZimowa burza szalała nad miastem, padając na okna i szklane kopuły Cesarskiego Pałacu. Drżące promienie światła oświetlały nierealnymi wzorami skryte wewnątrz postacie.\n\n\n\nCesarz wyrzucał z siebie polecenia, przygotowując przyjęcie i bal. To właśnie, a nie bitwy, sprawiało mu największą przyjemność. Król Dro'Zel czuwał nad zabawą, mając w tej sprawie zdecydowane zdanie. Sam cesarz planował szczegóły kolacji. Pieczona nebryba, szpik warzywny, kremy, helerak w maśle, pieczone wątłusze, ozorki w auszpiku. Potentat Versidue-Shaie także wysunął kilka propozycji, lecz gusta Akavirczyków były wyjątkowo specyficzne.\n\n\n\nGdy zapadła noc, lady Korda towarzyszyła cesarzowi do jego komnat.\n\n\n\nDalszy Ciąg Roku Nastąpi w Gwieździe Wieczornej.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "93ab8e4ea284d97b56faf4955cbab41ce9fb2732",
  "block": 49560337,
  "trx_in_block": 1,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T17:04:12",
  "op": [
    "custom_json",
    {
      "required_auths": [],
      "required_posting_auths": [
        "redzior"
      ],
      "id": "notify",
      "json": "[\"setLastRead\",{\"date\":\"2020-12-18T17:04:06\"}]"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "d2859079459eb4f87b5a30a76cb7d231fbcb6753",
  "block": 49560315,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T17:03:06",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-wschodzace-slonce-ksiega-2",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "842d194d99253755a43d53a5bf9ab93ce7b223fc",
  "block": 49560312,
  "trx_in_block": 1,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T17:02:57",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-wschodzace-slonce-ksiega-2",
      "title": "Księgi Skyrim - 2920, Wschodzące Słońce, księga 2",
      "body": "Wschodzące Słońce\n\nKsięga Druga z 2920,\n\nOstatniego Roku pierwszej ery\n\n\n\nPióra\n\nCarlovaca Townwaya\n\n\n\n\n\n3 dzień Wschodzącego Słońca, 2920\n\nWyspa Artaeum, Summerset\n\n\n\nSotha Sil obserwował, jak uczniowie jeden po drugim podpływają w powietrzu do drzewa, zrywają z jego gałęzi owoc lub kwiat, i lądują na ziemi. Przez chwilę kiwał głową, podziwiając piękno tego dnia. Bielony posąg Syrabane'a, podobno ufundowany wieki temu przez samego wielkiego maga, stał na krawędzi urwiska, z którego rozciągał się wspaniały widok na zatokę. Purpurowe kwiaty falowały delikatnie na wietrze. Za nimi widać było ocean i mglistą granicę pomiędzy Artaeum a wyspą Summerset.\n\n\n\n„Nie najgorzej\" - stwierdził, kiedy ostatni ze studentów zrzucił owoc na ziemię. Skinieniem dłoni umieścił owoce i kwiaty z powrotem na drzewie. Kiedy skinął po raz drugi, posłuszni uczniowie otoczyli go zwartym kręgiem. Wyciągnął z zanadrza niewielką włóknistą kulkę.\n\n\n\n„Co to jest?\" - zapytał.\n\n\n\nUczniowie natychmiast pojęli o co chodzi. Sotha Sil chciał, aby użyli na tajemniczym przedmiocie zaklęcia identyfikacji. Zamknęli oczy i spróbowali wyobrazić sobie kulkę w wymiarze całkowitej, uniwersalnej Prawdy. Jej energia, tak jak energia wszystkich innych przedmiotów materialnych i duchowych, miała unikalny rezonans, aspekt negatywny, sobowtóra, alternatywne ścieżki, prawdziwe znaczenie, oddźwięk w kosmosie, fakturę w materii przestrzeni, ślad który zawsze istniał i zawsze będzie istnieć.\n\n\n\n„Kulka\" - powiedział Nord o imieniu Welleg, wywołując śmiech kilku młodszych uczniów, i grymas niechęci na twarzach reszty, szczególnie Sotha Sila.\n\n\n\n„Jeśli już chcesz okazywać swoją głupotę, przynajmniej rób to w zabawny sposób\" - burknął czarnoksiężnik, a potem zwrócił się do młodej, ciemnowłosej, wyraźnie onieśmielonej Altmerki: „Lilatha, wiesz co to jest?\"\n\n\n\n„To grom - odparła niepewnie Lilatha. - Wytwarzany przez dreughów po fazie k-k-kr-krevinasim\".\n\n\n\n„Karvinasim, ale poza tym wszystko się zgadza - powiedział Sotha Sil. - A teraz powiedz mi, co to właściwie znaczy?\"\n\n\n\n„Nie wiem\" - odparła z rezygnacją Lilatha. Pozostali studenci również kręcili głowami.\n\n\n\n„Zrozumienie wszelkich rzeczy jest wielowarstwowe - powiedział wreszcie Sotha Sil. - Zwykli ludzie patrzą na jakiś obiekt i próbują dopasować go do własnego sposobu myślenia. Jednak ci, którzy kroczą Pradawną Ścieżką, ścieżką Psijiki, Mistycyzmu, potrafią dostrzec w przedmiocie jego prawdziwą rolę i znaczenie. Niestety, to nie wystarcza - jedna warstwa wciąż pozostaje zakryta. Oprócz zidentyfikowania roli i prawdy danego obiektu, należy również zinterpretować jego znaczenie. W tym wypadku jest to rzeczywiście grom, substancja wytwarzana przez podwodną rasę dreughów, zamieszkującą północną i zachodnią część kontynentu. Dreughowie jeden rok życia spędzają na lądzie, a ten etap w ich życiu nazywa się karvinasim. Później wracają do wody i przeistaczają się, połykając skórę i organy, które były im potrzebne do życia na lądzie. Następnie zwracają je w postaci takich właśnie kulek. Grom. Wymiociny dreughów\".\n\n\n\nCzęść studentów wyglądała, jakby im również zbierało się na wymioty. Sotha Sil zawsze uwielbiał tę lekcję.\n\n\n\n4 dzień Wschodzącego Słońca, 2920\n\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\n\n\n„Szpiedzy - mamrotał Cesarz, siedząc w wannie i z uwagą obserwując swoje stopy. - Wszędzie dookoła, sami zdrajcy i szpiedzy\".\n\n\n\nJego nałożnica, Rijja, myła mu plecy, z nogami owiniętymi dookoła jego talii. Po tych wszystkich latach doskonale wiedziała, kiedy powinna być delikatna i czuła, a kiedy zmysłowa. Kiedy Cesarz wpadał w taki nastrój jak dzisiaj, stawała się kojąco cicha i uwodzicielska. Nie odzywała się, dopóki władca o coś nie zapytał.\n\n\n\nCo też uczynił właśnie teraz: „Jak sądzisz, jak powinien się czuć Cesarz, kiedy ktoś przydeptuje stopę Jego Cesarskiej Mości i mówi: 'Och, tak mi przykro, Wasza Cesarska Wysokość'? Czy nie sądzisz, że 'Proszę o wybaczenie, Wasza Cesarska Wysokość', byłoby bardziej odpowiednie? 'Przykro mi', to brzmi prawie tak, jakby temu argoniańskiemu przybłędzie było przykro, że jestem jego Cesarską Wysokością. Tak jakby miał nadzieję na zwycięstwo Morrowind, ot co\".\n\n\n\n„Co sprawi, że poczujesz się lepiej? - zapytała Rijja. - Czy mamy go wychłostać? Jak sam powiedziałeś, to tylko Dowódca Zacisza Dusz. To go nauczy patrzeć pod nogi\".\n\n\n\n„Mój ojciec kazałby go wychłostać. Mój dziad skazałby go na śmierć - gderał dalej Cesarz. - Ale jeśli chcą, to niech sobie depczą ile wlezie po moich stopach, pod warunkiem, że będą mi okazywać należny szacunek\".\n\n\n\n„Musisz komuś zaufać\".\n\n\n\n„Ufam tylko tobie\". Uśmiechnął się Cesarz, odwracając się i całując ją. „I mojemu synowi Juilekowi, chociaż wolałbym, żeby był choć trochę ostrożniejszy\".\n\n\n\n„A co z radą, z Potentatem?\" - spytała Rijja.\n\n\n\n„Banda szpiegów i żmija\" - roześmiał się Cesarz i znowu ją pocałował. Kiedy się kochali, wyszeptał: „Dopóki mam ciebie, mam też siłę, aby stawić czoła całemu światu\".\n\n13 dzień Wschodzącego Słońca, 2920\n\nMournhold, Morrowind\n\n\n\nTurala stała przed czarnymi bramami miasta. Wiatr targał jej włosy i szarpał za ubranie, lecz ona nie czuła niczego.\n\n\n\nKsiążę był wściekły, gdy usłyszał, że jego ulubiona kochanka zaszła w ciążę, i kazał wyrzucić ją z zamku. Potem wielokrotnie próbowała dostać się do środka, ale strażnicy nie chcieli jej przepuścić. Wreszcie zdecydowała się powrócić do swojej rodziny i wyznać prawdę. Gdyby tylko zataiła przed nimi tożsamość swojego kochanka. Mogła udawać, że ojcem dziecka jest jakiś żołnierz, przygodny wędrowiec, ktokolwiek. Ale ona powiedziała, że jest nim książę, potomek Rodu Indoril. I oto dumny Ród Redoran uczynił to, co musiał zrobić w takiej sytuacji.\n\n\n\nJej własny ojciec wypalił jej na dłoni znak Odrzucenia. Lecz okrucieństwo księcia bolało znacznie mocniej. Odwróciła się od bramy i ujrzała pokryte śniegiem, bezkresne równiny. Pokręcone, śpiące drzewa i niebo bez ptaków. Wiedziała, że nikt w Morrowind nie zechce jej przyjąć. Będzie musiała udać się w bardzo daleką podróż.\n\n\n\nZ ciężkim sercem wyruszyła w drogę.\n\n\n\n16 dzień Wschodzącego Słońca, 2920\n\nSenchal, Anequina (dzisiejsza Elsweyr)\n\n\n\n„Co cię trapi?\" - spytała Królowa Hasaama swojego męża. Przeważnie w Dniu Kochanka był we wspaniałym nastroju; zwykle tańczył ze wszystkimi gośćmi do białego rana, lecz dzisiaj udał się na spoczynek dużo wcześniej. Znalazła go siedzącego ze zmarszczonymi brwiami na łóżku.\n\n\n\n„Pieśń tego barda, ta o Polidorze i Eloizie, wywołała u mnie parszywy nastrój - wymruczał. - Czemu to musiało być takie przygnębiające?\"\n\n\n\n„Czy nie na tym właśnie polega piękno tej opowieści, mój drogi? Czyż to nie okrucieństwo tego świata skazało ich na zagładę?\"\n\n\n\n„Nieważne na czym polega jej piękno, to wstrętna opowieść, i wstrętne usta które ją opowiedziały. Nie zamierzam pozwolić im na to ponownie\". Król Dro'Zel poderwał się z łóżka. Z oczu ciekły mu łzy. „Skąd on niby pochodzi?\"\n\n\n\n„Z tego co wiem, z Gilverdale na wschodzie Puszczy Valen - odpowiedziała wstrząśnięta Królowa. - Mój mężu, co ty chcesz zrobić?\"\n\n\n\nDro'Zel w mgnieniu oka wybiegł z pokoju, kierując się w stronę schodów na wieżę. Jeśli nawet Królowa Hasaama wiedziała, co planuje jej mąż, nie próbowała go powstrzymać. Ostatnimi czasy był nieco roztrzęsiony, podatny na zmiany nastroju, a nawet krótkie ataki głębokiej depresji. Nigdy jednak nie podejrzewała, jakie pokłady szaleństwa kryły się w Królu, jak gorącą nienawiść żywił do barda i jego opowieści o okrucieństwie i nieczułości, drzemiących w duszy każdego człowieka.\n\n19 dzień Wschodzącego Słońca, 2920\n\nGilverdale, Puszcza Valen\n\n\n\n„Posłuchaj jeszcze raz - powiedział stary stolarz. - Jeśli w komórce numer trzy znajduje się bezwartościowy złom, to w komórce numer dwa ukryty jest złoty klucz. Jeśli złoty klucz znajduje się w komórce numer jeden, to w komórce numer trzy znajduje się złom. Jeśli w komórce numer dwa znajduje się bezwartościowy złom, w komórce numer jeden ukryty jest złoty klucz\".\n\n\n\n„Rozumiem - odpowiedziała kobieta. - Tak więc klucz ukryty jest w komórce numer jeden?\"\n\n\n\n„Nie - odparł cierpliwie stolarz. - Pozwól, że zacznę jeszcze raz od początku\".\n\n\n\n„Mamo?\" - odezwał się mały chłopiec, ciągnąc matkę za rękaw.\n\n\n\n„Zaczekaj chwilkę, kochanie, pozwól mamie porozmawiać - powiedziała, koncentrując całą uwagę na zagadce. - Powiedziałeś, że złoty klucz znajduje się w komórce numer trzy, jeśli w komórce numer dwa ukryty jest bezwartościowy złom, tak?\"\n\n\n\n„Nie - powtórzył stolarz. - W komórce numer trzy znajduje się złom, jeśli w komórce numer dwa...\"\n\n\n\n„Mamo!\" - krzyknął chłopiec. Jego matka wreszcie odwróciła głowę.\n\n\n\nCzerwona mgła napływała nad miasto ogromną falą, obejmując jeden budynek za drugim. Co jakiś czas wynurzał się z niej czerwonoskóry gigant. Daedra Molag Bal. Uśmiechał się.\n\n29 dzień Wschodzącego Słońca, 2920\n\nGilverdale, Puszcza Valen\n\n\n\nAlmalexia zatrzymała swojego rumaka przy rozległym zbiorniku wodnym, pozwalając mu pić. Ten jednak potrząsał tylko pyskiem, tak jakby woda wywoływała w nim obrzydzenie. Zastanowiło ją to: nie zrobili ani jednego postoju od kiedy wyjechali z Mournhold; koń z pewnością musiał być zmęczony. Zeskoczyła na ziemię i przyłączyła się do swojej świty.\n\n\n\n„Gdzie jesteśmy?\" - zapytała.\n\n\n\nJedna z jej towarzyszek wyciągnęła mapę. „Sądziłam, że zbliżamy się do miasta Gilverdale\".\n\n\n\nAlmalexia zamknęła na moment oczy i czym prędzej je otworzyła. Wyobraźnia podsuwała jej nieznośne obrazy. Po chwili podniosła z ziemi odłamek cegły i kawałek kości, i przycisnęła je do serca.\n\n\n\n„Musimy jechać dalej, dostać się do Artaeum\" - powiedziała cicho.\n\n\n\nCiąg dalszy w księdze Pierwszego Siewu.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "404bd2d2da1fcbbeae7739f05d13306050fe7719",
  "block": 49559992,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T16:46:36",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-srodrocze-ksiega-6",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "e01aa4087713f0ca8782ae305bff941b2e1cf4ed",
  "block": 49559989,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T16:46:27",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-srodrocze-ksiega-6",
      "title": "Księgi Skyrim - 2920, Śródrocze, księga 6",
      "body": "Śródrocze\n\nKsięga Szósta 2920,\n\nOstatniego Roku pierwszej ery\n\n\n\nPióra\n\nCarlovaca Townwaya\n\n\n\n\n\n2 dzień Śródrocza, 2920\n\nBalmora, Morrowind\n\n\n\n„Cesarskie wojska gromadzą się na południu - powiedział Cassyr. - Ciężkozbrojni żołnierze znajdują się w odległości dwóch tygodni marszu od Ald Iuval i Jeziora Coronati\".\n\n\n\nVivek skinął głową. Ald Iuval i jego bliźniacze miasto po drugiej stronie jeziora - Ald Malak - były ważnymi strategicznie fortecami. Od dłuższego czasu spodziewał się ataku na nie. Kapitan wyciągnął ze skrytki w ścianie mapę południowozachodniej części Morrowind, rozłożył ją, wygładził i przez moment walczył z łagodnym letnim powiewem wpadającym przez okno.\n\n\n\n„Więc mówisz, że są ciężko uzbrojeni?\" - zapytał.\n\n\n\n„Tak, panie - odparł Cassyr. - Widziałem ich obóz w Bethal Gray, w centralnej części kontynentu - nic, tylko krasnoludzkie i ebonowe zbroje, broń i machiny oblężnicze\".\n\n\n\n„A czarownicy i łodzie?\" - spytał Vivek.\n\n\n\n„Cała armia magów bitewnych - odparł Cassyr. - Ale żadnych łodzi\".\n\n\n\n„Przy takim uzbrojeniu, dotarcie z Bethal Gray do Jeziora Coronati zajmie im przynajmniej dwa tygodnie\". Vivek uważnie przyglądał się mapie. „Gdyby próbowali zajechać Ald Marak od północy, wciągnęłyby ich bagna, więc będą zmuszeni przekroczyć kanał i zaatakować Ald Iuval. Potem objadą jezioro i zaatakują Ald Marak od południa\".\n\n\n\n„Łatwo sobie z nimi poradzimy w czasie przeprawy przez kanał - stwierdził kapitan. - Musimy tylko zaatakować, kiedy będą w połowie drogi i będzie już za późno na odwrót\".\n\n\n\n„Twoje usługi ponownie okazały się bezcenne - powiedział Vivek, uśmiechając się do Cassyra. - Dzięki tobie raz jeszcze pokonamy cesarskich najeźdźców\".\n\n3 dzień Śródrocza, 2920\n\nBethal Gray, Cyrodiil\n\n\n\n„Czy po zwycięstwie zamierzasz wracać tą samą drogą?\" - spytał Lord Bethal.\n\n\n\nKsiążę Juilek prawie nie zwracał na niego uwagi. Jego uwaga skoncentrowana była na składających obóz żołnierzach. Choć w lesie panował przyjemny cień, niebo było bezchmurne. Zanosiło się na gorące popołudnie, szczególnie dla kogoś w ciężkiej zbroi.\n\n\n\n„Jeśli powrócimy niebawem, powodem będzie raczej klęska niż zwycięstwo\" - powiedział książę. Daleko w dolinie widział Potentata Versidue-Shaie wypłacającego słudze jego lordowskiej mości zwrot kosztów żywności, wina, i dam do towarzystwa. Tak, armia z pewnością była dość kosztowna w utrzymaniu.\n\n\n\n„Mój książę - rzekł Lord Bethal. - Czy twoja armia rozpoczyna marsz na wschód? W ten sposób traficie na brzeg Jeziora Coronati. Jeśli chcecie się dostać do kanałów, musicie maszerować na południowy wschód\".\n\n\n\n„Upewnij się lepiej, że twoi handlarze otrzymali właściwą ilość złota - odparł ze złością książę. - Pozwól, że to ja będę się martwił kierunkiem marszu\".\n\n16 dzień Śródrocza, 2920\n\nJezioro Coronati, Morrowind\n\n\n\nVivek wpatrywał się w powierzchnię jeziora, studiując uważnie własne odbicie i odbicie swojej armii. Błękitne wody nie ukazywały tylko odbicia cesarskich wojsk. Do tej pory powinny już dotrzeć do kanału. Wysokie drzewa o wąskich liściach przesłaniały nieco widok, jednak armia, szczególnie armia ciężko opancerzonych żołnierzy, nie mogła poruszać się bezgłośnie.\n\n\n\n„Pokaż mi mapę - krzyknął do kapitana. - Czy nie istnieje żadna inna droga?\"\n\n\n\n„Bagna na północy są obserwowane przez naszych ludzi, na wypadek gdyby jednak byli aż tak głupi, żeby próbować przeprawy przez mokradła i ryzykować utonięcie - odparł kapitan. - Wiedzielibyśmy o tym. Ale jedyną możliwą drogą jest droga przez kanał\".\n\n\n\nVivek spojrzał ponownie na swoje odbicie, które wyglądało jakby się z niego naśmiewało. Potem wrócił do studiowania mapy.\n\n\n\n„Szpiegu - powiedział wreszcie, przyzywając Cassyra. - Kiedy powiedziałeś, że mają całą armię magów bitewnych, skąd wiedziałeś, że to byli właśnie magowie bitewni?\"\n\n\n\n„Byli ubrani w szare szaty pokryte mistycznymi znakami - wyjaśnił Cassyr. - Odgadłem, że to magowie, z jakiego innego powodu mieliby podróżować w takich ilościach z wojskiem? Niemożliwe, żeby wszyscy byli uzdrawiaczami\".\n\n\n\n„Głupcze! - ryknął Vivek. - To są mistycy szkoleni w sztuce Przemiany. Rzucili na całą armię zaklęcie oddychania pod wodą\".\n\n\n\nPobiegł do innego punktu obserwacyjnego, z którego rozciągał się widok na północ. Na horyzoncie widoczne były małe plamki - w rzeczywistości ogromne chmury dymu unoszące się nad obleganym Ald Marak. Vivek wydał z siebie okrzyk wściekłości, a kapitan zajął się niezwłocznie organizowaniem wymarszu do oblężonego miasta.\n\n\n\n„Wracaj do Dwynnen - powiedział Vivek Cassyrowi, zanim dołączył do reszty wojska. - Twoje usługi nie będą już potrzebne. Ani mile widziane\".\n\n\n\nKiedy armia Morrowind dotarła do Ald Marak, było już za późno. Miasto zostało przejęte przez wojska cesarskie.\n\n19 dzień Śródrocza, 2920\n\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\n\n\nPotentata przywitały w Cesarskim Mieście wiwaty i fanfary, a zgromadzone na ulicach tłumy okrzyknęły go bohaterem bitwy w Ald Marak. Prawdę mówiąc, większe tłumy wiwatowałyby na cześć księcia, i Versidue-Shaie wiedział o tym. Jednak wciąż odczuwał satysfakcję. Nigdy wcześniej mieszkańcy Tamriel nie cieszyli się w ten sposób z przyjazdu Akavirczyka.\n\n\n\nCesarz Reman III powitał go gorącym uściskiem, a potem rzucił się na list od księcia.\n\n\n\n„Nie rozumiem - powiedział wreszcie, równie zbity z tropu jak rozradowany. - Przeszliście pod powierzchnią wody?\"\n\n\n\n„Ald Marak to doskonale strzeżona forteca - wyjaśnił Potentat. - O czym zresztą armia Morrowind musiała przekonać się na nowo. Aby zdobyć miasto, musieliśmy zaatakować je przy pomocy żołnierzy opancerzonych w nasze najcięższe zbroje. Dzięki zaklęciu umożliwiającemu oddychanie pod wodą, mogliśmy podróżować z dużą szybkością, szczególnie że dzięki swojej sporej wyporności zbroja była dużo lżejsza. A od strony jeziora miasto było najsłabiej bronione\".\n\n\n\n„Wspaniale! - krzyknął Cesarz. - Jesteś doskonałym taktykiem, Versidue-Shaie! Gdyby twoi przodkowie dorównywali ci w tej sztuce, Tamriel byłoby teraz królestwem Akavirczyków!\"\n\n\n\nPotentat nie zamierzał wcześniej przywłaszczać sobie zasług młodego Juileka, ale na wzmiankę o porażce akavirskiej inwazji, jaka miała miejsce dwieście szesnaście lat wcześniej, zmienił zdanie. Uśmiechnął się skromnie i przyjął pochwały niskim ukłonem.\n\n21 dzień Śródrocza, 2920\n\nAld Marak, Morrowind\n\n\n\nSavirien-Chorak przywarł do muru i obserwował przez otwór strzelniczy armię Morrowind znikającą w lesie rozciągającym się pomiędzy twierdzą a bagnami. Wydawało się to doskonałą okazją do uderzenia. Być może gdyby podpalili lasy, cała armia spłonęłaby wraz z nimi. Skoro mieli już Viveka, Ald Iuval poddałoby się bez walki. Zasugerował to księciu.\n\n\n\n„Zapominasz chyba - roześmiał się Juilek - że dałem słowo, iż nic nie stanie się armii ani jej przywódcom podczas rokowań pokojowych. Czy na Akavirze nie słyszeliście o zasadach honoru?\"\n\n\n\n„Mój książę, urodziłem się w Tamriel. Nigdy nie byłem na swoim kontynencie - odparł młodzieniec. - Mimo to, wasze zasady są mi obce. Pięć miesięcy temu, na Arenie, nie oczekiwałeś ode mnie żadnej litości, i nie otrzymałeś jej\".\n\n\n\n„To była gra\" - odparł książę, po czym skinął głową lokajowi, pozwalając mu wprowadzić dunmerskiego dowódcę.\n\n\n\nJuilek nigdy wcześniej nie widział Viveka, słyszał jednak, że jest to bóg w ludzkiej skórze. W przybyłej postaci widział głównie ludzką część. Potężnie zbudowany, przystojny, inteligentny - to prawda; wciąż jednak tylko człowiek. Książę był zadowolony: z człowiekiem mógł dyskutować, z bogiem - nie.\n\n\n\n„Witam mojego jakże godnego przeciwnika - powiedział Vivek. - Wygląda to na mały impas\".\n\n\n\n„Niekoniecznie - odparł książę. - Nie chcesz nam oddać Morrowind, i nie mogę cię za to winić. Potrzebujemy jednak wybrzeża, aby móc skutecznie bronić imperium przed najazdami zza morza. Ald Umbeil, Tel Aruhn, Ald Lambasi, Tel Mothrivra, a także twierdza w której się teraz znajdujemy, to ważne punkty strategiczne\".\n\n\n\n„A co dostaniemy w zamian?\" - zapytał Vivek.\n\n\n\n„W zamian? - roześmiał się Savirien-Chorak. - Zapominasz, że to my jesteśmy zwycięzcami\".\n\n\n\n„W zamian - odparł ostrożnie książę Juilek. - W zamian zaprzestaniemy ataków na Morrowind, chyba że w odpowiedzi na wasz atak. Cesarska flota będzie was chronić przed najazdami. Wasza kraina może zyskać nowe tereny na Czarnych Mokradłach, pod warunkiem, że Cesarstwo nie będzie ich potrzebować\".\n\n\n\n„Rozsądna oferta - stwierdził Vivek po chwili zastanowienia. - Wybacz, jestem nieprzyzwyczajony do Cyrodiilian, którzy potrafią dawać, nie tylko brać. Czy mogę się zastanowić przez kilka dni?\"\n\n\n\n„Spotkamy się za tydzień - powiedział książę z uśmiechem. - Do tego czasu, jeśli tylko wasza armia nie sprowokuje naszej, panuje między nami pokój\".\n\n\n\nVivek opuścił komnatę, przyznając w duchu rację Almalexii. Wojna rzeczywiście zbliżała się do końca. Książę miał zadatki na doskonałego Cesarza.\n\n\n\nCiąg dalszy w księdze Pełni Słońca.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "ab5a42c86c1d7595887c8db089d644853e71ed08",
  "block": 49559415,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T16:17:24",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-pierwszy-siew-ksiega-3",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "5484092d5c78e632c0f41dcd2c9054cfcf24412e",
  "block": 49559412,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-18T16:17:15",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-pierwszy-siew-ksiega-3",
      "title": "Księgi Skyrim - 2920, Pierwszy Siew, księga 3",
      "body": "Pierwszy Siew\n\nKsięga Trzecia 2920,\n\nOstatniego Roku pierwszej ery\n\n\n\nPióra\n\nCarlovaca Townwaya\n\n\n\n15 Pierwszego Siewu, 2920\n\nCaer Suvio, Cyrodiil\n\n\n\nZe swego punktu obserwacyjnego na wzgórzach, cesarz Reman III ciągle mógł dostrzec wieże Cesarskiego Miasta, lecz zdawał sobie sprawę, że jest daleko od domu. Posiadłość lorda Glaviusa była luksusowa, lecz nawet ona nie pomieściłaby całej armii. Na zboczach rozbito namioty, a żołnierze tłoczyli się, by skorzystać ze słynnych gorących źródeł lorda. Nic dziwnego: ciągle było czuć zimowy mróz.\n\n\n\n- Książę Juilek, twój syn, nie czuje się dobrze.\n\n\n\nCesarz podskoczył, gdy odezwał się Potentat Versidue-Shaie. Nie miał pojęcia, jak ten Akavirczyk mógł pełznąć po trawie, nie wydając dźwięku.\n\n\n\n- Mogę się założyć, że został otruty... - mruknął Reman. - Zadbaj, by zajął się nim uzdrowiciel. Kazałem mu wynająć kogoś do próbowania potraw, ale był uparty. Wiem, że wszędzie dokoła są szpiedzy.\n\n\n\n- Uważam, że masz rację, Wasza Cesarska Mość - rzekł Versidue-Shaie. - To niepewne czasy, i musimy zadbać o to, by Morrowind nie wygrało tej wojny, w polu czy też podstępem. Dlatego sugeruję, byś nie prowadził przedniej straży do boju. Wiem, że pragniesz iść w ślady twych znamienitych przodków, Remana I, Brazollusa Dora, i Remana II, lecz obawiam się, że byłoby to lekkomyślne. Mam nadzieję, że nie uraziłem cię szczerymi słowami.\n\n\n\n- Nie. - Reman kiwnął głową. - Chyba masz rację. Kto jednak poprowadzi wojska?\n\n\n\n- Najlepszy byłby książę Juilek, gdyby czuł się lepiej - odrzekł Akavir. - Poza nim, Storig z Farrun, z królową Nagheą z Rzecznej Twierdzy na lewym skrzydle i wodzem Ulaqthem z Lilmoth na prawym.\n\n\n\n- Khajiitka na lewym skrzydle, Argonianin na prawym - zmartwił się cesarz. - Nigdy nie ufam zwierzoludziom.\n\n\n\nPotentat nie poczuł się urażony. Wiedział, że „zwierzoludzie\" oznaczali mieszkańców Tamriel, nie podobnych mu Tsaesci z Akaviru. - Uważam podobnie, Wasza Cesarska Mość, lecz musisz przyznać, że nienawidzą Dunmerów. Ulaqth żywi do nich szczególną urazę, po najazdach łowców niewolników księcia Mournhold na jego ziemie.\n\n\n\nCesarz przyznał mu rację, i Potentat cofnął się. Dziwne, pomyślał Reman, ale po raz pierwszy Potentat wydawał się godny zaufania. Dobrze było go mieć po swojej stronie.\n\n18 Pierwszego Siewu, 2920\n\nAld Erfoud, Morrowind\n\n\n\n- Jak daleko jest cesarska armia? - spytał Vivek.\n\n\n\n- Dwa dni marszu stąd - odparł jego porucznik. - Jeśli dziś będziemy maszerować przez całą noc, jutro rano zajmiemy lepszą pozycję nad Pryai. Nasz wywiad donosi, że cesarz będzie dowodził tyłami, Storig z Farrun będzie na pierwszej linii, Naghea z Rzecznej Twierdzy na lewym skrzydle, i Ulaqth z Lilmoth na prawym.\n\n\n\n- Ulaqth... - szepnął Vivek, któremu przyszedł do głowy pewien pomysł. - Czy te wiadomości są wiarygodne? Kto nam je dostarczył?\n\n\n\n- Bretoński szpieg w cesarskim wojsku - powiedział porucznik, wskazując młodego człowieka o jasnych włosach, który podszedł i skłonił się przed Vivekiem.\n\n\n\n- Jak się nazywasz i dlaczego Breton zdradza dla nas Cyrodiilian? - spytał z uśmiechem Vivek.\n\n\n\n- Nazywam się Cassyr Whitley z Dwynnen - odrzekł mężczyzna. - I pracuję dla ciebie, bo nie każdy może powiedzieć, że szpiegował dla boga. Rozumiem też, że będzie to także, hm, zyskowne.\n\n\n\nVivek roześmiał się. - Będzie, jeśli informacje się potwierdzą.\n\n19 Pierwszego Siewu, 2920\n\nBodrums, Morrowind\n\n\n\nCicha wioska Bodrum leżała niedaleko Pryai, wijącej się rzeki. Była sielankowym miejscem, nieco zalesionym tam, gdzie na wschodzie rzeka opływała urwisty cypel, ze wspaniałą łąką pełną dzikich kwiatów z drugiej strony. Na granicy obca flora z Morrowind spotykała obcą florę z Cyrodiil, i mieszała się ze wspaniałym skutkiem.\n\n\n\n- Będziecie mogli się wyspać, kiedy skończycie!\n\n\n\nŻołnierze słyszeli to od samego ranka. Nie dość, że maszerowali całą noc, to ścinali teraz porastające cypel drzewa i tamowali rzekę, by wylały jej wody. Większość z nich osiągnęła stan, w którym byli zbyt zmęczeni, by na to narzekać.\n\n\n\n- Czy dobrze zrozumiałem, panie - powiedział porucznik Viveka. - Zajmujemy cypel, żeby z góry miotać w ich kierunku strzały i zaklęcia. Dlatego musimy wyciąć drzewa. Zatamowana rzeka wyleje, zalewając równiny, żeby musieli wlec się przez błoto, co ograniczy ich ruchy.\n\n\n\n- To dopiero połowa planu - zgodził się Vivek. Zaczepił pobliskiego żołnierza, który wynosił drzewa. - Zaczekaj. Zacznij odrywać najbardziej proste i najmocniejsze gałęzie z drzew. Rób z nich drzewce włóczni. Weź do tego jakąś setkę innych, a przygotujecie cały potrzebny nam zapas w parę godzin.\n\n\n\nZmęczony żołnierz zrobił, co mu rozkazano. Mężczyźni i kobiety zabrali się do roboty, strugając włócznie z gałęzi drzew.\n\n\n\n- Jeśli można spytać - rzekł porucznik. - Żołnierzom nie potrzeba więcej broni. Są zbyt zmęczeni, żeby utrzymać tę, którą mają.\n\n\n\n- Nie będą ich musieli trzymać - rzekł Vivek i szepnął - Jeśli dzisiaj się zmęczą, w nocy będą spać. - Po czym wziął się do nadzorowania ich pracy.\n\n\n\nWłócznie koniecznie musiały być ostre, ale równie ważne było ich wyważenie i proporcjonalny kształt. Najlepiej wyważonym końcem była piramida, nie stożek, jak w niektórych włóczniach i lancach. Kazał żołnierzom rzucać już ukończone włócznie, by sprawdzić ich siłę, ostrość i wyważenie, każąc im zastąpić nowymi każdą, która się złamała. Stopniowo, choćby dlatego, że błędy oznaczały dodatkowe zmęczenie, żołnierze nauczyli się sporządzać doskonałe drewniane oszczepy. Gdy już skończyli, pokazał im jak i gdzie mają je składować.\n\n\n\nTej nocy nie upijano się przed bitwą, i nerwowi neofici nie martwili się nadchodzącym starciem. Gdy tylko słońce zaszło nad wzgórzami, cały obóz zasnął, oprócz wartowników.\n\n20 Pierwszego Siewu, 2920\n\nBodrum, Morrowind\n\n\n\nMiramor był wyczerpany. Przez ostatnie sześć dni w nocy grał w karty i zabawiał się z dziwkami, a za dnia maszerował. Nie mógł się doczekać bitwy, ale jeszcze bardziej pragnął odpoczynku po niej. Należał do oddziału cesarza, na tyłach, co dobrze wróżyło, gdyż była niewielka szansa, że go zabiją. Z drugiej strony oznaczało to marsz przez błoto i to, co pozostawiła za sobą reszta armii.\n\n\n\nGdy zaczęli iść przez pole pełne kwiatów, Miramor i wszyscy okoliczni żołnierze pogrążyli się po kostki w zimnym błocie. Każdy krok wymagał wysiłku. Daleko przed sobą zobaczyli przednią straż, pod dowództwem lorda Storiga, wychodzącą z łąki pod cyplem.\n\n\n\nWtedy wydarzyło się to wszystko.\n\n\n\nArmia Dunmerów pojawiła się na cyplu niczym powstające daedry, wystrzeliwując chmary strzał i ogień w przednią straż. Jednocześnie kompania jeźdźców pod flagą księcia Mournhold okrążyła brzeg, znikając wzdłuż brzegu płytkiej rzeki, tam, gdzie na wschodzie wpadała ona w dolinę. Widząc to, Wódz Ulaqth na prawym skrzydle wydał okrzyk zemsty i rzucił się w pogoń. Królowa Naghea wysłała swe skrzydło na zachodni brzeg, by powstrzymać armię na cyplu.\n\n\n\nCesarzowi nie przychodziło nic do głowy. Jego wojska były zbyt powolne, by szybko wyruszyć i włączyć się do bitwy. Kazał im zwrócić się na wschód, w stronę lasu, na wypadek, gdyby kompania z Mournhold próbowała go okrążyć. Nie wyszli stamtąd, ale wielu żołnierzy zwróconych na zachód zupełnie nie brało udziału w bitwie. Miramor cały czas patrzył się na cypel.\n\n\n\nWysoki Dunmer, którego uznał za Viveka, dał sygnał, i magowie rzucili zaklęcia na coś na zachodzie. Z tego co zaszło, Miramor wywnioskował, że była to tama. Wylał się rwący strumień wody, wrzucając lewe skrzydło Naghei w resztki straży przedniej, i zmywając obie formacje na wschód, w dół rzeki.\n\n\n\nCesarz zatrzymał się, jakby czekając na swą pokonaną armię, po czym ogłosił odwrót. Miramor ukrywał się w trzcinach, póki nie przeszli, po czym najciszej jak mógł pobrnął do cypla.\n\n\n\nArmia Morrowind także wracała do obozu. Słyszał, jak weselą się nad nim, gdy brnął wzdłuż brzegu. Na wschodzie widział cesarską armię. Nurt zaniósł ich na umocowaną w poprzek rzeki sieć oszczepów, lewe skrzydło Naghei na przednią straż Storiga, która wpadła na prawe skrzydło Ulaqtha. Ciała żołnierzy wyglądały jak sznur korali.\n\n\n\nMiramor zabrał tyle kosztowności, ile mógł unieść ze zwłok, i pognał w dół rzeki. Musiał przebyć wiele mil, żeby zobaczyć czystą wodę, nie zabarwioną krwią.\n\n29 Pierwszego Siewu, 2920\n\nHegathe, Hammerfell\n\n\n\n- Przyszedł list z Cesarskiego Miasta - rzekła główna kapłanka, wręczając Kordzie pergamin. Wszystkie młode kapłanki uśmiechnęły się i zrobiły zdumioną minę, lecz naprawdę siostra Kordy, Rijja, pisała bardzo często, przynajmniej raz w miesiącu.\n\n\n\nKorda zabrała list do ogrodu, by przeczytać go w jej ulubionym miejscu, oazie w jednokolorowym, piaskowym świecie konserwatorium. Sam list nie był niezwykły: plotki z dworu, najnowsza moda, skłaniająca się ku aksamitom koloru ciemnego wina, i doniesienia o rosnącej paranoi cesarza.\n\n\n\n- Masz straszne szczęście, że to wszystko cię ominęło - pisała Rijja. - Cesarz jest przekonany, że jego ostatnia klęska oznacza szpiegów w pałacu. Zaczął nawet mnie podejrzewać. Niech Ruptga strzeże cię przed tak ciekawym życiem, jak moje.\n\n\n\nKorda słuchała odgłosów pustyni i prosiła Ruptgę o coś dokładnie odwrotnego.\n\n\n\nDalszy Ciąg Roku Nastąpi w Deszczowej Dłoni.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "4933dc787d4e2c8e355e687897cf8a06572c7f2e",
  "block": 49420640,
  "trx_in_block": 2,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-13T18:40:15",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "redzior",
      "parent_permlink": "ksiegi-skyrim-2920-pierwsze-mrozy-ksiega-10",
      "author": "resteemsupport",
      "permlink": "re-ksiegi-skyrim-2920-pierwsze-mrozy-ksiega-10-20201213t184013",
      "title": "",
      "body": "Hello redzior!\n\nCongratulations! This post has been randomly Resteemed! For a chance to get more of your content resteemed join the [Steem Engine Team](https://steemit.com/steemit/@steemengineteam/more-followers-more-votes-steemengine)",
      "json_metadata": ""
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "afc1cbe5bb4eabb2a44f6b6942581cd9b6504b4a",
  "block": 49420625,
  "trx_in_block": 7,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-13T18:39:27",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-pierwsze-mrozy-ksiega-10",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "fe5b12e06a9e7898ec647d634987b3615b63c1e7",
  "block": 49420621,
  "trx_in_block": 1,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-13T18:39:15",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-pierwsze-mrozy-ksiega-10",
      "title": "Księgi Skyrim - 2920, Pierwsze Mrozy, księga 10",
      "body": "Pierwsze Mrozy\n\nKsięga dziesiąta 2920,\n\nOstatni rok pierwszej ery\n\n\n\nPióra\n\nCarlovaca Townwaya\n\n\n\n\n\n10 Pierwsze Mrozy 2920\n\nPhrygias, Wysoka Skała\n\n\n\nTurala patrzyła, zafascynowana, na stwora stojącego przed nią. Zamrugał bezmyślnie, otwierając i zamykając paszczę, jakby ponownie uczył się, do czego służy. Cienka nitka śliny wyciekła mu spomiędzy kłów. Turala nigdy jeszcze nie widziała takiej istoty: potężnej i gadziej, ale stojącej na dwóch nogach jak człowiek. Mynistera pogratulowała jej entuzjastycznie.\n\n\n\n- Dziecko moje - rzekła - zaszłaś tak daleko w tak krótkim czasie. O czym myślałaś, przywołując tego daedrotha?\n\n\n\nChwilę trwało, nim Turala przypomniała sobie, czy w ogóle o czymś myślała. Była zwyczajnie przytłoczona faktem, że sięgnęła poprzez osnowę rzeczywistości do królestwa Otchłani i wciągnęła to paskudne stworzenie do swego świata samą siłą umysłu.\n\n\n\n- Myślałam o czerwieni - powiedziała, skupiając się. - O jej prostocie i klarowności. A potem - zapragnęłam i wymówiłam zaklęcie. I to wyczarowałam.\n\n\n\n- Pragnienie to potężna siła dla młodej czarownicy - powiedziała Mynistera. - W tym wypadku znalazło dobre urzeczywistnienie. Ten daedroth jest bowiem niczym innym, jak tylko prostą mocą ducha. Czy równie łatwo potrafisz uwolnić swe pragnienie?\n\n\n\nTurala zamknęła oczy i wymówiła zaklęcie odesłania. Potwór zbladł i znikł jak obraz na słońcu, wciąż mrugając z dezorientacji. Mynistera uścisnęła swą dunmerską uczennicę, śmiejąc się radośnie.\n\n\n\n- W życiu bym nie uwierzyła. Jesteś z sabatem miesiąc i dzień, a już potrafisz dużo więcej, niż większość z nas. Jest w tobie potężna krew, Turalo, dotykasz duchów tak, jakbyś dotykała kochanka. Kiedyś staniesz na czele naszego zgromadzenia - wiem to!\n\n\n\nTurala uśmiechnęła się. Miło było słuchać komplementów. Książę Mournhold prawił pochwały jej ładnej twarzy; jej rodzina, nim ją zhańbiła, chwaliła jej maniery. Cassyr był tylko towarzyszem i jego komplementy nic nie znaczyły. Ale przy Mynisterze czuła, że jest w domu.\n\n\n\n- Jeszcze przez wiele lat będziesz przewodzić sabatowi, wielka siostro - powiedziała Turala.\n\n\n\n- Owszem, zamierzam. Ale duchy, choć są wspaniałymi kompanami i mówią tylko i wyłącznie prawdę, nierzadko mają problem, gdy idzie o czas i miejsce. To nawet nie ich wina. Czasy i miejsca znaczą dla nich tak niewiele. - Mynistera otwarła drzwi szopy, by jesienna bryza rozwiała gorzki swąd daedrotha. - Teraz chciałabym, żebyś zrobiła coś dla mnie w Wayrest. To tylko tydzień drogi w jedną stronę. Weź ze sobą Doryathę i Celephynę. Choć staramy się być samowystarczalne, są zioła, które tu nie rosną, a nasze zapasy kamieni szlachetnych zawsze znikają błyskawicznie. Ważne jest, by mieszkańcy miasta nauczyli się rozpoznawać cię jako jedną z mądrych kobiet z sabatu Skeffington. Przekonasz się, że korzyści z takiej sławy są znacznie większe, niż jej wady.\n\n\n\nTurala zrobiła, jak ją poproszono. Gdy wraz z siostrami wsiadały na konie, Mynistera przyniosła jej dziecko, pięciomiesięczną Bosriel, by dała mamie buzi na drogę. Czarownice były zakochane w malutkiej Dunmerce, spłodzonej przez okrutnego księcia, urodzonej wśród dzikich Ayleidów w leśnym sercu Cesarstwa. Turala wiedziała, że jej piastunki będą bronić dziecka do ostatniego tchu. Po wielu pocałunkach, trzy młode czarownice wjechały w las, upstrzony odcieniami czerwieni, żółci i pomarańczu.\n\n12 Pierwsze Mrozy 2920\n\nDwynnen, Wysoka Skała\n\n\n\nJak na middasowy wieczór, karczma Najmniej Kochany Jeż była niesamowicie zatłoczona. Huczące ognisko, umieszczone w dziurze pośrodku pokoju, rzucało na wszystkich stałych bywalców niemal złowieszczy blask i przemieniało wnętrze karczmy w scenę jak z gobelinu inspirowanego herezją arcturiańską. Cassyr z kuzynem usiedli na swoim stałym miejscu i zamówili dzban piwa.\n\n\n\n- Spotkałeś się z baronem? - spytał Palyth.\n\n\n\n- Tak, może będzie dla mnie miał pracę w pałacu Urvaiusa - powiedział Cassyr z dumą. - Ale nie mogę rzec nic więcej. Tajemnica państwowa i tak dalej, rozumiesz. Skąd tu dzisiaj tylu ludzi, do cholery?\n\n\n\n- Do portu wpłynął statek pełen mrocznych elfów, prosto z wojny. Czekałem, aż przyjdziesz, żeby cię przedstawić jako kolejnego weterana.\n\n\n\nCassyr zaczerwienił się, ale natychmiast się opanował i spytał: - Co tu robią? Podpisano rozejm?\n\n\n\n- Nie znam całej historii - odparł Palyth. - Ale najwyraźniej Vivek i Cesarz znowu negocjują. Ci kolesie mają tu inwestycje, których stan chcieli obejrzeć, i stwierdzili, że w Zatoce jest wystarczająco spokojnie. Ale całą historię usłyszymy tylko od nich samych.\n\n\n\nRzekłszy to, Palyth złapał kuzyna za ramię i zaciągnął na drugi koniec baru tak nagle, że Cassyr musiałby mocno się szarpać, by mu uciec. Dunmerscy podróżnicy siedzieli przy czterech stolikach, śmiejąc się wraz z miejscowymi. Byli to głównie sympatyczni młodzi mężczyźni, dobrze ubrani, jak przystało kupcom, wykonujący ożywione gesty, wzmożone jeszcze działaniem trunków.\n\n\n\n- Przepraszam - powiedział Palyth, wtrącając się do rozmowy. - Mój nieśmiały kuzyn Cassyr też walczył w wojnie po stronie Viveka, żywego boga.\n\n\n\n- Jedynym Cassyrem, o jakim słyszałem - zabełkotał jeden z Dunmerów z szerokim uśmiechem, energicznie potrząsając dłonią Cassyra - był Cassyr Whitley, który według Viveka był najgorszym szpiegiem wszechczasów. Przez jego niezdarną pracę wywiadowczą straciliśmy Ald Marak. Dla twojego dobra, przyjacielu, mam nadzieję, że nigdy was z sobą nie pomylą.\n\n\n\nCassyr uśmiechnął się i słuchał, jak młodzieniec opowiada historię jego porażki z kwiecistymi wyolbrzymieniami, które sprawiły, że stół zatrząsł się od śmiechu. Kilka par oczu spojrzało w jego stronę, ale nikt z miejscowych nie wtrącił, że głupiec z opowieści właśnie stoi przed nimi na baczność. Oczy, które zabolały go najbardziej, należały do jego kuzyna, który wierzył, że do Dwynnen powrócił wielki bohater. Wkrótce oczywiście usłyszy o tym baron, a jego głupota będzie rosła przy każdym opowiedzeniu tej historii.\n\n\n\nCassyr przeklął żywego boga Viveka całą swoją duszą.\n\n21 Pierwsze Mrozy, 2920\n\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\n\n\nKorda, w oślepiająco białej szacie, ubiorze kapłanki Morwhy ze świątyni w Hegathe, przybyła do miasta, gdy mijała właśnie pierwsza tego roku zamieć. Słońce zaświeciło przez chmury, a piękna redgardzka nastolatka pojawiła się na szerokiej alei z eskortą, zmierzając w stronę pałacu. Jej siostra była wysoka, chuda, kanciasta i pewna siebie, ale Korda była niską dziewczyną o okrągłej twarzy i dużych brązowych oczach. Mieszkańcy miasta prędko dokonali porównania.\n\n\n\n- Nawet miesiąc nie minął od egzekucji lady Rijji - mruknęła służąca, wyglądając przez okno i uśmiechając się znacząco do sąsiadki.\n\n\n\n- I nawet miesiąc nie minął, odkąd opuściła klasztor - zgodziła się druga kobieta, rozkoszując się skandalem. - Oj, nie będzie miała lekko. Jej siostra nie była niewiniątkiem i patrz, jak skończyła.\n\n24 Pierwsze Mrozy 2920\n\nDwynnen, Wysoka Skała\n\n\n\nCassyr stał w porcie i patrzył, jak na wodę pada wczesny śnieg z deszczem. Szkoda, pomyślał, że zawsze dostawał choroby morskiej. Ani na zachodzie, ani na wschodzie Tamriel nie miał czego szukać. Opowieść Viveka o jego straszliwych zdolnościach szpiegowskich dotarła do tawern na całym kontynencie. Baron Dwynnen zwolnił go z pracy. Z pewnością śmieją się z niego też w Daggerfall, Gwieździe Zarannej, Lilmoth, Rimmen, Zielonym Sercu, a prawdopodobnie też w Akavirze i Yokudzie. Może najlepiej byłoby skoczyć między fale i utonąć. Ta myśl jednak nie zagrzała miejsca w jego głowie. To nie rozpacz go dręczyła, ale gniew. Bezsilna wściekłość, której nie potrafił uspokoić.\n\n\n\n- Przepraszam pana - powiedział ktoś za nim, zaskakując go nieco. - Przepraszam, że przeszkadzam, ale zastanawiałem się, czy mógłby mi pan polecić niedrogą gospodę na nocleg.\n\n\n\nBył to młody mężczyzna, Nord, z workiem na ramieniu. Najwyraźniej zszedł przed chwilą na ląd. Po raz pierwszy od kilku tygodni ktoś patrzył na Cassyra inaczej, niż na słynnego, kolosalnego kretyna. Choć jego nastrój był ponury, miał ochotę odpowiedzieć tym samym.\n\n\n\n- Przypłynął pan ze Skyrim? - spytał.\n\n\n\n- Nie, proszę pana, tam się wybieram - odparł młodzieniec. - Powoli zmierzam do domu. Przypłynąłem ze Strażnicy, a tam dotarłem ze Stros M'kai, a tam z Leśnego Ogniska w Puszczy Valen, a tam z Artaeum na Summerset. Jestem Welleg.\n\n\n\nCassyr przedstawił się i uścisnęli sobie dłonie. - Artaeum? - spytał. - Jest pan Psijikiem?\n\n\n\n- Nie, proszę pana, już nie - wzruszył ramionami tamten. - Wyrzucono mnie.\n\n\n\n- Wie pan coś może o przywoływaniu daedr? Chcę rzucić klątwę na bardzo potężną osobę, można by rzec, że na żywego boga, i nie bardzo mi wychodzi. Baron nie chce mnie widzieć, ale baronowa współczuje mi i pozwoliła mi użyć ich Komnaty Przywołań - wypluł z siebie Cassyr. - Wypełniłem wszystkie rytuały, złożyłem ofiary, lecz nic z tego nie wyszło.\n\n\n\n- To przez Sothę Sila, mojego dawnego mistrza - odpowiedział Welleg z goryczą w głosie. - Książęta Daedr zgodzili się nie odpowiadać na wezwania amatorów przynajmniej do końca wojny. Mogą z nimi rozmawiać tylko Psijicowie oraz kilku czarodziejów-pustelników i niektóre czarownice.\n\n\n\n- Czarownice, powiada pan?\n\n29 Pierwsze Mrozy 2920\n\nPhrygias, Wysoka Skała\n\n\n\nBlade światło słoneczne wyzierało zza mgły, w której skąpany był las, a Turala, Doryatha i Celephyna jechały konno przed siebie. Grunt był mokry z cieniutką warstewką lodu, a one obładowane dobrami, więc konie dreptały ostrożnie po śliskich pagórkach. Turala próbowała opanować swoje podniecenie na myśl o powrocie do sabatu. Wayrest było przygodą; uwielbiała pełne szacunku i lęku spojrzenia, którymi obdarzali ją mieszczanie. Ale przez kilka ostatnich dni była w stanie myśleć tylko o powrocie do swych sióstr i dziecka.\n\n\n\nOstry wiatr zawiewał jej włosy do oczu i nie widziała nic prócz ścieżki tuż przed sobą. Nie usłyszała, jak zbliża się do niej jakiś jeździec, póki nie znalazł się tuż przy niej. Gdy obróciła się i ujrzała Cassyra, krzyknęła z zaskoczenia i radości ze spotkania dawnego przyjaciela. Jego twarz była ściągnięta i blada, ale uznała, że to tylko zmęczenie podróżą.\n\n\n\n- Co cię sprowadza do Phrygias? - spytała z uśmiechem. - Czy w Dwynnen nie potraktowano cię dobrze?\n\n\n\n- Wystarczająco dobrze - odparł Cassyr. - Potrzebuję pomocy sabatu Skeffington.\n\n\n\n- Jedź z nami - rzekła Turala. - Zabiorę cię do Mynistery.\n\n\n\nCzworo jeźdźców ruszyło naprzód, a czarownice uraczyły Cassyra opowieściami o Wayrest. Ewidentne było, że dla Doryathy i Celephyny opuszczenie gospodarstwa starej Barbyn było rzadkim luksusem. Urodziły się tam jako córki i wnuczki czarownic Skeffington. Zwykłe miejskie życie w Wysokiej Skale było dla nich tak egzotyczne, jak dla Turali. Cassyr mówił niewiele, ale uśmiechał się i kiwał głową, co było dostateczną zachętą. Na szczęście żadna z historii, które tam usłyszały, nie mówiła o jego głupocie. A w każdym razie nie powiedziały mu tego.\n\n\n\nDoryatha była w połowie karczemnej historii o złodzieju, który został zamknięty na noc w lombardzie, kiedy wspięli się na szczyt znajomego wzgórza. Nagle przerwała swoją opowieść. Stodoła powinna już być widoczna, ale nie była. Troje pozostałych spojrzało przez mgłę, wytężając oczy, i w chwilę później pogalopowali najszybciej, jak mogli do miejsca, gdzie istniał kiedyś sabat Skeffington.\n\n\n\nPożar dawno się wypalił. Pozostały tylko popioły, szkielety i połamana broń. Cassyr natychmiast rozpoznał ślady najazdu orków.\n\n\n\nCzarownice spadły z koni, biegnąc przez ruiny, płacząc w głos. Celephyna znalazła podarty, zakrwawiony kawałek materiału, który należał do płaszcza Mynistery. Przyłożyła go do pobladłej twarzy, łkając. Turala wołała Bosriel, ale jedyną odpowiedzią był wysoki gwizd wiatru.\n\n\n\n- Kto to zrobił? - krzyknęła przez łzy. - Sprowadzę na niego ognie Otchłani! Co zrobili z moją córką?\n\n\n\n- Wiem, kto to zrobił - powiedział cicho Cassyr, zeskakując z konia i podchodząc do niej. - Widziałem już taką broń. Obawiam się, że spotkałem odpowiedzialnych za to złoczyńców w Dwynnen, ale nie myślałem, że uda im się ciebie znaleźć. To robota skrytobójców wynajętych przez księcia Mournhold.\n\n\n\nZamilkł. Kłamstwo przyszło mu łatwo. Przystosuj się i improwizuj. Co więcej, natychmiast poznał, że uwierzyła. Jej wściekłość na okrucieństwo, które okazał jej książę, ucichła, ale nigdy nie zniknęła. Jedno spojrzenie w jej oczy powiedziało mu, że przywoła daedry i sprowadzi swą-i jego-zemstę na Morrowind. A co więcej, wiedział, że daedry posłuchają wezwania.\n\n\n\nPosłuchały. Bo większą moc od pragnienia ma gniew. Nawet gniew źle skierowany.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "49ccf032c41d1009c48d3d86ab905f079bd5fca8",
  "block": 49416501,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-13T15:09:21",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-pelnia-slonca-ksiega-7",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "4f458535c27981f4523b91dba90b525e87236b13",
  "block": 49416498,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-13T15:09:12",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-pelnia-slonca-ksiega-7",
      "title": "Księgi Skyrim - 2920, Pełnia Słońca, księga 7",
      "body": "Pełnia Słońca\n\n\n\nKsięga Siódma z 2920,\n\n\n\nOstatniego Roku pierwszej ery\n\n\n\n\n\nPióra\n\n\n\nCarlovaca Townwaya\n\n\n\n\n\n4 Pełnia Słońca, 2920\n\n\n\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\n\n\nCesarz Reman III i Potentat Versidue - Shaie przechadzali się po Cesarskich Ogrodach. Wypełniona rzeźbami i fontannami północna część ogrodów odpowiadała nastrojowi Cesarza, a poza tym była najchłodniejszym miejscem na spacer w mieście podczas letnich upałów. Z każdej strony otaczały ich skromne, ustawione jedna nad drugą grządki błękitnosiwych kwiatów.\n\n\n\n„Vivek zaakceptował postawione przez księcia warunku pokoju - powiedział Reman. - Mój syn wraca za dwa tygodnie\".\n\n\n\n„To znakomite wieści - odparł ostrożnie Potentat. - Mam nadzieję, że Dunmerowie uszanują te warunki. Mogliśmy żądać więcej. Na przykład twierdzy przy Czarnej Bramie... Ale książę na pewno wie, co robi. Nie osłabiałby Cesarstwa dla takiej błahostki jak pokój\".\n\n\n\n„Zastanawiałem się ostatnio nad Rijją i nad tym, co skłoniło ją do knucia spisku na moje życie - powiedział Cesarz, zatrzymując się, by przyjrzeć się rzeźbie Alessii Królowej Niewolników. - Jedyne, co przychodzi mi do głowy, to że pała ona zbytnim podziwem dla mojego syna. Może kiedyś kochała mnie i moją osobowość, ale on jest przecież młody i przystojny, a któregoś dnia odziedziczy także mój tron. Musiała uznać, że gdybym nie żył, mogłaby mieć Cesarza, który ma i młodość, i władzę\".\n\n\n\n„Czy książę... był wplątany w ten spisek?\" - spytał Versidue-Shaie. Przewidywanie, w czym za chwilę objawi się paranoja Cesarza, było naprawdę trudną grą.\n\n\n\n„Nie, nie sądzę - uśmiechnął się Reman w odpowiedzi. - Mój syn mnie kocha\".\n\n\n\n„Czy wiesz, że Korda, siostra Rijji, jest nowicjuszką w konserwatorium Morhwy w Hegathe?\" - zapytał Potentat.\n\n\n\n„Morhwa? - spytał Cesarz. - Zapomniałem: który to bóg?\"\n\n\n\n„To pożądliwa bogini płodności, którą czczą Yokudanie - odpowiedział Potentat. - Nie tak skrajnie pożądliwa jak Dibella. Skromniejsza, ale z całą pewnością związana z miłością fizyczną\".\n\n\n\n„Dość już mam kobiet pełnych pożądania. Cesarzowa, Rijja, wszystkie takie pożądliwe. Żądza miłości wiedzie do żądzy władzy\". Cesarz wzruszył ramionami. „Ale mniszka-nowicjuszka ze zdrowym apetytem brzmi świetnie. Przypomnij mi jeszcze - co mówiłeś o Czarnej Bramie?\"\n\n\n\n6 Pełnia Słońca, 2920\n\n\n\nForteca Thurzo, Cyrodiil\n\n\n\nCesarz mówił, a Rijja stała, patrząc bez słowa w zimną kamienną podłogę. Nigdy przedtem nie widział jej tak bladej i pozbawionej radości. Mogła przynajmniej ucieszyć się, że puszczano ją wolno, pozwalano wrócić do ziemi ojczystej. Przecież gdyby wyjechała od razu, mogłaby być w Hammerfell w samą porę na Festiwal Kupców. Jednak to, co mówił, nie wywoływało żadnej reakcji. Wydawało się, że półtoramiesięczny pobyt w twierdzy Thurzo zabił w niej ducha.\n\n\n\n„Tak sobie myślę - powiedział wreszcie Cesarz. - Myślę sobie, że twoja młodsza siostra Korda mogłaby spędzić trochę czasu w pałacu. Chyba wolałaby to od konserwatorium w Hegathe, nie uważasz?\"\n\n\n\nWreszcie doczekał się reakcji. Rijja spojrzała na Cesarza ze zwierzęcą nienawiścią i rzuciła się na niego w ataku gniewu. Przez czas uwięzienia wyrosły jej długie mocne paznokcie - przeorała nimi jego twarz aż po oczy. Zawył z bólu, a strażnicy odciągnęli ją na bok i tak długo tłukli grzbietami mieczy, aż padła na ziemię nieprzytomna.\n\n\n\nNatychmiast wezwano uzdrowiciela, jednak tego dnia Cesarz Reman III stracił prawe oko.\n\n\n\n23 Pełnia Słońca, 2920\n\n\n\nBalmora, Morrowind\n\n\n\nVivek wyszedł z wody, czując, że zmył już ze skóry ciepło dnia. Wziął ręcznik od jednego ze służących. Sotha Sil z balkonu obserwował starego przyjaciela.\n\n\n\n„Zdaje się, że przybyło ci jeszcze kilka blizn od czasu, kiedy cię ostatnio widziałem\" - powiedział czarodziej.\n\n\n\n„Niechaj Azura sprawi, bym przez jakiś czas nie dorobił się nowych\". Zaśmiał się Vivek. „Kiedy przyjechałeś?\"\n\n\n\n„Trochę ponad godzinę temu - powiedział Sotha Sil, schodząc po schodach do krawędzi wody. - Myślałem, że przybywam, by zakończyć wojnę, ale zdaje się, że zrobiłeś to beze mnie\".\n\n\n\n„Tak. Osiemdziesiąt lat bezustannej bitwy - to wystarczy - odpowiedział Vivek, obejmując Sotha Sila. - Poszliśmy na ustępstwa, ale i oni postąpili tak samo. Kiedy umrze stary Cesarz, może rozpocząć się dla nas złoty wiek. Książę Juilek jest bardzo mądry jak na swoje lata. Gdzie Almalexia?\"\n\n\n\n„Wyjechała po księcia Mournhold. Powinni być tu jutro po południu\".\n\n\n\nUwagę rozmawiających przyciągnął widok zza rogu pałacu. Od strony miasta nadciągała konno kobieta, kierując się ku frontowym schodom. Rzucało się w oczy, że jechała szybko i od dawna. Wyszli jej na spotkanie w gabinecie, gdzie wyrzuciła z siebie, dysząc ciężko:\n\n\n\n„Zostaliśmy zdradzeni. Armia Cesarstwa wkroczyła do Czarnej Bramy\".\n\n\n\n24 Pełnia Słońca, 2920\n\n\n\nBalmora, Morrowind\n\n\n\nPo raz pierwszy od siedemnastu lat, od wyjazdu Sotha Sila do Artaeum, trzech członków Trybunału Morrowind spotkało się w jednym miejscu. Wszyscy trzej woleliby, by przyczyna tego spotkania była inna.\n\n\n\n„Z tego, co udało nam się dowiedzieć, druga Armia Cesarstwa zaatakowała od północy, podczas gdy książę wracał na południe, do Cyrodiil - powiedział Vivek do swoich współtowarzyszy. - Można rozsądne zakładać, że Juilek nie wiedział o ataku\".\n\n\n\n„Ale można by równie rozsądnie założyć, że planował odwrócić naszą uwagę na czas, kiedy Cesarz przygotowywał atak na Czarną Bramę - powiedział Sotha Sil. - Musimy to uznać za złamanie rozejmu\".\n\n\n\n„Gdzie jest książę Mournhold? - spytał Vivek. - Chciałbym wysłuchać jego zdania w tej sprawie\".\n\n\n\n„Jest na spotkaniu z Matką Nocą w Tel Aruhn - powiedziała cicho Almalexia. - Prosiłam go, by zaczekał i porozmawiał najpierw z tobą, ale powiedział, że ta sprawa czekała już wystarczająco długo\".\n\n\n\n„Zaangażuje w to Morag Tong? W sprawy zewnętrzne?\" Vivek potrząsnął głową i zwrócił się do Sotha Sila: „Proszę cię, zrób, co w twojej mocy. Morderstwo nic tutaj nie da, powrócimy jedynie do punktu wyjścia. Tę sprawę trzeba rozwiązać w negocjacjach albo w bitwie\".\n\n\n\n25 Pełnia Słońca, 2920\n\n\n\nTel Aruhn, Morrowind\n\n\n\nNocna Matka spotkała się z Sotha Silem w swoim salonie oświetlonym jedynie światłem księżyca. Wyciągnięta na otomanie, była okrutnie piękna w swojej prostej, czarnej, jedwabnej szacie. Odprawiła gestem odzianych na czerwono strażników i zaproponowała czarodziejowi wino.\n\n\n\n„Rozminąłeś się o włos z twoim przyjacielem, księciem - szepnęła. - Był bardzo nieszczęśliwy, ale myślę, że rozwiążemy jego problem\".\n\n\n\n„Czy książę wynajął Morag Tong do zabicia Cesarza?\" - zapytał Sotha Sil.\n\n\n\n„Jesteś bardzo bezpośredni. To dobrze. Lubię ludzi, którzy mówią wprost. To oszczędza tyle czasu. Rzecz jasna, nie mogę powiedzieć ci, o czym rozmawiałam z księciem\". Uśmiechnęła się: „To by miało zły wpływ na interesy\".\n\n\n\n„A gdybym zaproponował ci taką samą ilość złota za to, że Cesarz nie zostanie zabity?\"\n\n\n\n„Morag Tong morduje dla chwały Mefali i dla zysku - powiedziała do swojego kielicha z winem. - My nie zabijamy po prostu. To byłoby świętokradztwo. Kiedy za trzy dni przybędzie złoto księcia, wykonamy naszą część umowy. Obawiam się, że nie możemy rozważać kontroferty. Jesteśmy co prawda tak zakonem, jak i przedsiębiorstwem, jednak nie rządzą nami prawa podaży i popytu, Sotha Sil\".\n\n\n\n27 Pełnia Słońca, 2920\n\n\n\nMorze Wewnętrzne, Morrowind\n\n\n\nSotha Sil obserwował wody od dwóch dni, wypatrując pewnego statku. Wreszcie go zobaczył. Ciężki statek z flagą Mournhold. Czarodziej zatrzymał wiatr i przejął statek, zanim ten zawinął do portu. Postać maga otoczyły płomienie, a jego sylwetka przybrała kształt daedry.\n\n\n\n„Opuścić statek! - krzyknął. - Jeśli nie chcecie zatonąć wraz z nim!\"\n\n\n\nSotha Sil mógł wprawdzie wysadzić statek w powietrze przy pomocy zaledwie jednej ognistej kuli, postanowił jednak zrobić to powoli, dając załodze czas na wyskoczenie w ciepłą wodę za burtą. Kiedy był pewien, że na pokładzie nie ma żywej duszy, skupił swoją energię w falę zniszczenia. Woda i powietrze zadrżały, kiedy fala ruszyła. Statek i złoto księcia przeznaczone na zapłatę dla Morag Tong zatonęły i spoczęły na dnie Morza Wewnętrznego.\n\n\n\n„Nocna Matko\" - pomyślał Sotha Sil, płynąc ku brzegowi, by powiadomić zarządcę portu, że na jego wodach znajdują się żeglarze potrzebujący pomocy. „Prawa podaży i popytu rządzą wszystkimi\".\n\n\n\nCiąg dalszy w księdze Ostatniego Siewu.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "18e4de3dc687ba48c1e2b6e8fdeb62d7a7d6703b",
  "block": 49415684,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-13T14:27:48",
  "op": [
    "claim_reward_balance",
    {
      "account": "redzior",
      "reward_steem": "0.000 STEEM",
      "reward_sbd": "0.007 SBD",
      "reward_vests": "80.284605 VESTS"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "0000000000000000000000000000000000000000",
  "block": 49361516,
  "trx_in_block": 4294967295,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 4,
  "timestamp": "2020-12-11T16:30:00",
  "op": [
    "author_reward",
    {
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-domowe-ognisko-ksiega-9",
      "sbd_payout": "0.007 SBD",
      "steem_payout": "0.000 STEEM",
      "vesting_payout": "80.284605 VESTS"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "5421bb5d638ea273ba1bf67dc75817a2a62e7cdb",
  "block": 49227940,
  "trx_in_block": 3,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-06T22:44:45",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-ostatni-siew-ksiega-8",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "66d24e1f8cec59bd88e9f6dc3ed5ea7f34561d09",
  "block": 49227938,
  "trx_in_block": 7,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-06T22:44:39",
  "op": [
    "comment_options",
    {
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-ostatni-siew-ksiega-8",
      "max_accepted_payout": "0.000 SBD",
      "percent_steem_dollars": 10000,
      "allow_votes": true,
      "allow_curation_rewards": true,
      "extensions": []
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "66d24e1f8cec59bd88e9f6dc3ed5ea7f34561d09",
  "block": 49227938,
  "trx_in_block": 7,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-06T22:44:39",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-ostatni-siew-ksiega-8",
      "title": "Księgi Skyrim - 2920, Ostatni Siew, księga 8",
      "body": "Ostatni Siew\n\nKsięga Ósma z 2920,\n\nOstatniego Roku pierwszej ery\n\n\n\nPióra\n\nCarlovaca Townwaya\n\n\n\n\n\n1 dzień Ostatniego Siewu, 2920\n\nMournhold, Morrowind\n\nSpotkali się na książęcym dziedzińcu o zmroku, radując się zapachem i ciepłem bijącym od płonących polan i ciemnobrązowych liści. Małe iskry wzlatywały w górę i zawisały na moment w powietrzu, a potem znikały.\n\n\n\n„Pospieszyłem się - przyznał trzeźwo książę. - Na szczęście wszystko zmierza ku dobremu. Morag Tong nie zabiją Cesarza, teraz kiedy ich zapłata spoczęła na dnie Morza Wewnętrznego. Myślałem, że może zawarłeś jakiś układ z książętami daedr\".\n\n\n\n„To co twoi marynarze opisali jako daedrę niekoniecznie musiało nią być w rzeczywistości - powiedział Sotha Sil. - Równie dobrze mógł to być jakiś przypadkowy mag bitewny lub nawet zwykły piorun\".\n\n\n\n„Książę i Cesarz wkrótce przejmą Ald Lambasi, zgodnie z ustaleniami pokojowymi. Zapewne uważają, iż mogą renegocjować warunki pokoju, podczas kiedy nam nie przysługuje takie prawo\". Vivek wyciągnął mapę. „Możemy się z nimi spotkać w tej małej wiosce na północnym zachodzie Ald Lambasi, Fervinthil\".\n\n\n\n„Spotkamy się, żeby porozmawiać? - zapytała Almalexia. - Czy też będziemy zmuszeni walczyć?\"\n\n\n\nNa to pytanie nikt nie był w stanie udzielić odpowiedzi.\n\n15 dzień Ostatniego Siewu, 2920\n\nFervinthil, Morrowind\n\n\n\nW małej wiosce wiał silny wiatr; półmrok przeszywały pojedyncze rozbłyski pioruna. Wąskimi ulicami płynęły strumienie wody. Książę musiał porozumiewać się krzykiem z przywódcami stojącymi zaledwie kilka metrów od niego.\n\n\n\n„Przed nami widać gospodę! Schronimy się tam, dopóki burza nie ucichnie, a potem wyruszymy do Ald Lambasi!\"\n\n\n\nW gospodzie było sucho, ciepło i gwarno. Barmanki biegały w tę i z powrotem, nosząc wino do sali na tyłach zajazdu, najwyraźniej podekscytowane wizytą jakiegoś dostojnego gościa. Kogoś znacznie dostojniejszego niż jakiś tam dziedzic korony Cesarstwa Tamriel. Juilek obserwował je z lekkim rozbawieniem, które przeszło mu gdy tylko usłyszał imię „Vivek\".\n\n\n\n„Lordzie Viveku - powiedział, wpadając do drugiej sali. - Uwierz mi, nie wiedziałem o ataku na Czarną Bramę. Oczywiście, zwrócimy ją wam. Napisałem do ciebie list na adres twojego pałacu w Balmorze, ale oczywiście nie mogłeś go czytać, skoro jesteś tutaj... - przerwał, speszony widokiem wielu nieznajomych twarzy. - Przepraszam, pozwólcie że się przedstawię. Jestem Juilek Cyrodiil\".\n\n\n\n„Mam na imię Almalexia - odparła najpiękniejsza kobieta, jaką Juilek kiedykolwiek widział. - Przyłączysz się do nas?\"\n\n\n\n„Sotha Sil\" - poważnie wyglądający Dunmer odziany w biały płaszcz skinął głową, potrząsając dłoń księcia i wskazując mu wolne miejsce.\n\n\n\n„Indoril Brindisi Dorom, książę Mournhold\" - powiedział krępy mężczyzna.\n\n\n\n„Wydarzenia ostatniego miesiąca świadczą o tym, iż nie mam żadnej kontroli nad Cesarską Armią - powiedział książę, kiedy już zamówił wino. - To prawda. Armią rządzi mój ojciec\".\n\n\n\n„Z tego co wiem, Cesarz również wybierał się do Ald Lambasi\" - zauważyła Almalexia.\n\n\n\n„Oficjalnie - tak - powiedział ostrożnie książę. - Nieoficjalnie, wciąż przebywa w Cesarskim Mieście. Przydarzył mu się nieszczęśliwy wypadek\".\n\n\n\nVivek rzucił zaniepokojone spojrzenie na księcia: „Wypadek?\"\n\n\n\n„Wszystko w porządku - powiedział pospiesznie książę. - Przeżyje, choć najprawdopodobniej straci oko. Jego problem nie ma nic wspólnego z wojną. Ma to swoją dobrą stronę - dopóki nie wyzdrowieje, mam prawo używania jego pieczęci. Każda zawarta w tej chwili umowa będzie wiążąca dla Cesarstwa, zarówno pod rządami mojego ojca, jak i moimi\".\n\n\n\n„A zatem zawrzyjmy umowę\" - uśmiechnęła się Almalexia.\n\n16 dzień Ostatniego Siewu, 2920\n\nWroth Naga, Cyrodiil\n\n\n\nMała wioska Wroth Naga powitała Cassyra widokiem mnóstwa kolorowych domków na tle majaczących w oddali przełęczy górskich. Gdyby był w lepszym nastroju, widok ten zaparłby mu dech w piersiach. W zaistniałej sytuacji musiał jednak myśleć przede wszystkim praktycznie: w małej wiosce, takiej jak ta, z pewnością nie znajdzie odpowiedniego wyposażenia i prowiantu dla siebie i dla konia.\n\n\n\nNa głównym rynku znajdowała się gospoda o nazwie Orli Krzyk. Cassyr poinstruował stajennego, jak ma się zająć jego koniem, a potem wszedł do środka. Panujący tu nastrój zaskoczył go: śpiewak, którego niegdyś słyszał śpiewającego w Gilderdale, grał jakąś starą zapomnianą melodię dla grupy klaszczących w dłonie górali. Cassyrowi zupełnie nie odpowiadała ich wymuszona wesołość. Ponura Dunmerka siedziała przy jedynym stoliku z dala od hałasu, więc przysiadł się do niej bez zaproszenia. Dopiero wtedy zauważył, że trzymała przy piersi noworodka.\n\n\n\n„Wracam właśnie z Morrowind - zagaił niezręcznie, ściszając głos. - Walczyłem wraz z Vivekiem i księciem Mournhold przeciw Cesarskiej Armii. Pewnie powiesz, że jestem zdrajcą mego ludu\".\n\n\n\n„Ja również zdradziłam mój lud - powiedziała kobieta, pokazując mu wypalony na dłoni znak. - To znaczy, że nigdy nie powrócę do swojej ojczyzny\".\n\n\n\n„Nie zamierzasz chyba zostać tutaj, prawda? - roześmiał się Cassyr. - Z pewnością jest tu przytulnie, ale zimą śnieg przysypie cię aż po czubek głowy. To nie miejsce dla małego dziecka. Jak się nazywa?\"\n\n\n\n„Bosriel. To znaczy 'Piękno Lasu.' Dokąd zmierzasz?\"\n\n\n\n„Do Dwynnen, w Wysokiej Skale. Jeśli chcesz, możesz się do mnie przyłączyć, nie mam nic przeciwko towarzystwu\". Wyciągnął rękę. „Cassyr Whitley\".\n\n\n\n„Turala\" - powiedziała kobieta po chwili milczenia. Zamierzała przedstawić się swoim nazwiskiem rodowym, ale nagle zdała sobie sprawę, że nie było to już jej nazwisko. „Dziękuję, z chęcią się przyłączę\".\n\n19 dzień Ostatniego Siewu, 2920\n\nAld Lambasi, Morrowind\n\n\n\nPięciu mężczyzn i dwie kobiety stało w ciszy w Wielkiej Sali; jedynymi słyszalnymi dźwiękami były skrzyp pióra na pergaminie i stukanie deszczu w parapet. Kiedy książę przyłożył pieczęć Cyrodiil do dokumentu, pokój został oficjalnie zawarty. Książę Mournhold był tak zachwycony, że rozkazał natychmiast przynieść butelkę najlepszego wina dla uczczenia końca osiemdziesięcioletniej wojny.\n\n\n\nTylko Sotha Sil trzymał się z dala grupy. Jego twarz nie zdradzała żadnych emocji. Ci, którzy go znali, wiedzieli, że nie wierzył ani w początek, ani w koniec, a jedynie w ciągle powtarzający się cykl.\n\n\n\n„Mój książę - odezwał się lokaj, niechętnie przerywając świętowanie. - Przybył posłaniec od twojej matki, Cesarzowej. Chciał się widzieć z twoim ojcem, ale skoro jego tu nie ma...\"\n\n\n\nJuilek przeprosił i poszedł porozmawiać z przybyszem.\n\n\n\n„Cesarzowa nie mieszka w stolicy?\" - zapytał Vivek.\n\n\n\n„Nie - odparła Almalexia, potrząsając głową. - Jej mąż uwięził ją na Czarnych Mokradłach, podejrzewając, że knuła przeciwko niemu. Jest bardzo bogata i ma wiele kontaktów w Posiadłościach Coloviańskich, więc nie mógł się z nią rozwieść, ani tym bardziej skazać jej na śmierć. Ten impas trwa od chwili narodzin Juileka, a więc od dobrych siedemnastu lat\".\n\n\n\nKsiążę powrócił kilka minut później. Chociaż próbował to ukryć, na jego twarzy malował się niepokój.\n\n\n\n„Moja matka mnie potrzebuje - powiedział krótko. - Obawiam się, że muszę wyruszyć natychmiast. Jeśli wolno mi będzie dostać kopię układu pokojowego, pochwalę się nim Cesarzowej, a potem zawiozę go do Cesarskiego Miasta, gdzie zostanie oficjalnie zatwierdzony\".\n\n\n\nKsiążę Juilek wyruszył w drogę, wylewnie żegnany przez całą Trójcę Morrowind. Kiedy tak patrzyli, jak przedziera się przez rozdzieraną deszczem noc w stronę Czarnych Mokradeł, Vivek szepnął: „Tamriel odżyje, kiedy ten chłopak obejmie tron\".\n\n31 dzień Ostatniego Siewu, 2920\n\nPrzełęcz Dozsa, Czarne Mokradła\n\n\n\nKsiężyc wschodził nad opuszczoną kopalnią, rozświetlając chmury bagiennych oparów, kiedy książę wraz z eskortą wyjechał z lasu. Przed nimi majaczyły filary, wzniesione z błota i odchodów przez dawno wymarłe plemię zamieszkujące niegdyś Czarne Mokradła. Najwyraźniej jednak złu udało się sforsować Przełęcz Dozsa, jedyny wyłom w fortyfikacjach rozciągających się na przestrzeni wielu mil.\n\n\n\nCzarne, dziwacznie zdeformowane drzewa rosnące na barierze rzucały niepokojące cienie. Książę zastanawiał się nad listem, który dostał od matki; wynikało z niego, że jest zagrożona atakiem nieprzyjaciela. Oczywiście nie mógł o tym powiedzieć Dunmerom, przynajmniej dopóki nie dowiedział się czegoś więcej i nie zawiadomił ojca. W końcu to właśnie Cesarz był adresatem listu. Jednak naglący ton wiadomości sprawił, że książę wyruszył do Gideon.\n\n\n\nCesarzowa ostrzegała w liście przed bandą byłych niewolników, którzy ponoć atakowali karawany jadące przez Przełęcz Dozsa. Radziła mu, aby wzniósł wysoko cesarski sztandar, po którym rozpoznają, że nie jest jednym ze znienawidzonych dunmerskich łowców niewolników. Kiedy wjechali w zarośla, książę rozkazał odkryć proporzec.\n\n\n\n„Rozumiem, dlaczego niewolnicy atakują właśnie tutaj - powiedział kapitan. - To doskonałe miejsce na zasadzkę\".\n\n\n\nJuilek pokiwał głową, choć jego umysł był zaprzątnięty czym innym. Jakie zagrożenie wisiało nad Cesarzową? Czyżby Akavirowie znów grasowali na morzach? A jeśli tak, skąd jego matka, zamknięta w Zamku Giovese, mogła o tym wiedzieć? Nagły ruch w krzakach i pojedynczy okrzyk z tyłu przerwały jego rozważania.\n\n\n\nKsiążę odwrócił się i zobaczył, że jest sam. Jego eskorta zniknęła.\n\n\n\nMłodzieniec wpatrywał się w morze falującej trawy zarastającej Przełęcz. Nocny wiatr wprawiał ją w gwałtowny ruch; gdzieś pod powierzchnią mógł się znajdować walczący o życie rycerz lub jego zdychający koń, jednak odnalezienie ich było niemożliwością. Szum i gwizd wiatru zagłuszał wszelkie odgłosy walki.\n\n\n\nJuilek wyciągnął miecz, rozpaczliwie zastanawiając się nad swoim położeniem i starając się zachować spokój. Wylot przełęczy znajdował się znacznie bliżej niż droga, którą tu przybyli. Cokolwiek zabiło jego eskortę, musiało znajdować się za nim. Jeśli będzie jechał wystarczająco szybko, być może uda mu się umknąć napastnikowi. Spiął konia do galopu i ruszył w stronę wzgórz, obramowanych ogromnymi filarami.\n\n\n\nKiedy spadł z konia, stało się to tak gwałtownie, że zdał sobie sprawę co się dzieje dopiero w momencie zetknięcia z ziemią. Wylądował kilka metrów za miejscem w którym leżał jego koń, łamiąc ramię i kręgosłup. Z odrętwieniem wpatrywał się w swojego umierającego rumaka, leżącego na ziemi z brzuchem rozciętym przez jedną z włóczni, wystających odrobinę ponad powierzchnię traw.\n\n\n\nKsiążę Juilek nie był w stanie odwrócić się i spojrzeć w twarz postaci, która wynurzyła się z traw, leżał więc bezsilnie, kiedy napastnik zbliżył się do niego i bez wahania poderżnął mu gardło.\n\n\n\nMiramor zaklął z wściekłości, kiedy w świetle księżyca zobaczył twarz swojej ofiary. Widział Cesarza w Bitwie pod Bodrum, kiedy jeszcze walczył w jego armii, wiedział więc, że to nie on leży teraz przed nim z podciętym gardłem. Przeszukał ciało i znalazł list oraz układ pokojowy podpisany przez Viveka, Almalexię, Sotha Sila i księcia Mournhold, reprezentujących Morrowind, oraz Juileka Cyrodiila, reprezentującego Cesarstwo Cyrodiil.\n\n\n\n„Niech to szlag - wymamrotał Miramor. - To tylko książę. A co z nagrodą?\"\n\n\n\nMiramor zgodnie z poleceniem Zuuka zniszczył list, zachowując dla siebie umowę pokojową. W najgorszym wypadku sprzeda ją za parę monet jako ciekawostkę. Rozbierając pułapki, zastanawiał się nad następnym posunięciem. Czy powinien powrócić do Gideon i poprosić swojego pracodawcę o wypłacenie mu niższej nagrody za zabicie następcy? Może lepiej uciec do jakiejś dalekiej krainy? Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło - stwierdził wreszcie. W bitwie pod Bodrum nauczył się dwóch pożytecznych umiejętności. Dunmerowie nauczyli go zastawiania doskonałych pułapek z włóczni. Uciekając z Armii, nauczył się bezszelestnie poruszać w wysokich trawach.\n\n\n\nCiąg dalszy w księdze Domowego Ogniska.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "990749666f10f68ddb525d67e46e0d5b0ea09234",
  "block": 49164794,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T17:07:00",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-gwiazda-wieczorna-ksiega-12",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "bacaa332d749f085ac98c40a73fc0d39aecb6808",
  "block": 49164791,
  "trx_in_block": 7,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T17:06:51",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-gwiazda-wieczorna-ksiega-12",
      "title": "Księgi Skyrim - 2920, Gwiazda Wieczorna, księga 12",
      "body": "Gwiazda Wieczorna\n\nKsięga Dwunasta 2920,\n\nOstatniego Roku pierwszej ery\n\n\nPióra\n\nCarlovaca Townwaya\n\n\n1 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nBalmora, Morrowind\n\nPromienie zimowego świtu przenikały przez lodowe kwiaty na oknie, gdy Almalexia otworzyła oczy. Stary uzdrowiciel zmoczył jej czoło wilgotną szmatką, uśmiechając się z ulgą. Na krześle obok jej łóżka spał Vivek. Uzdrowiciel pognał do szafki i wrócił z karafką wody.\n\n„Jak się czujesz, bogini?\" - zapytał uzdrowiciel.\n\n„Jakbym spała przez bardzo długi czas\" - odrzekła Almalexia.\n\n„Tak też było. Piętnaście dni - powiedział uzdrowiciel, i dotknął ramienia Viveka. - Obudź się, panie. Przemówiła\".\n\nVivek poderwał się i, widząc Almalexię żywą i przytomną, roześmiał się szeroko. Pocałował ją w czoło, i ujął jej dłoń. Nareszcie, jej ciało znów było ciepłe.\n\nAlmalexia nagle rzuciła, przerywając swój odpoczynek: „Sotha Sil...\"\n\n„Żyje i ma się dobrze - odrzekł Vivek. - Znowu pracuje gdzieś nad którąś ze swych maszyn. Też chciał tu zostać, ale zorientował się, że bardziej ci się przysłuży, pracując nad tą swoją dziwaczną magią\".\n\nKasztelan pojawił się w drzwiach. „Panie, przepraszam, że przerywam, ale chciałem ci przekazać, że najszybszy z twych posłańców wyruszył tej nocy do Cesarskiego Miasta\".\n\n„Posłaniec? - spytała Almalexia. - Viveku, co się stało?\"\n\n„Szóstego miałem podpisać rozejm z cesarzem, więc wysłałem mu wiadomość, że trzeba to będzie przełożyć\".\n\n„Tu mi się nie przydasz - rzekła Almalexia, podnosząc się z trudem. - Ale jeśli nie podpiszesz tego układu, wciągniesz Morrowind z powrotem do wojny, być może na kolejne osiemdziesiąt lat. Jeśli wyruszysz dziś z eskortą, jeśli się pośpieszysz, możesz dotrzeć do Cesarskiego Miasta tylko dzień czy dwa później\".\n\n„Jesteś pewna, że mnie tu nie potrzebujesz?\" - zapytał Vivek.\n\n„Wiem, że Morrowind potrzebuje cię bardziej\".\n\n6 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\n\nCesarz Reman III siedział na tronie, spoglądając na salę audiencyjną. Widok robił wrażenie: srebrne wstążki zwisały z krokwi, płonące kociołki ziół wrzały w każdym rogu, jaskółki z Pyandonei latały wokół, wyśpiewując swe trele. Gdy zapalą pochodnie, a służący zaczną wachlować, sala zamieni się w jaśniejącą krainę z baśni. Już czuł dobiegające z kuchni zapachy przypraw i pieczeni.\n\nPotentat Versidue-Shaie oraz jego syn, Savirien-Chorak, wśliznęli się do sali, odziani w klejnoty i nakrycia głowy Tsaesci. Uśmiech rzadko gościł na ich złotych twarzach. Nie inaczej było i tym razem - ich miny były poważne i posępne. Cesarz i tak powitał z entuzjazmem swego zaufanego doradcę.\n\n„To powinno zrobić wrażenie na tych dzikich mrocznych elfach. - Roześmiał się. - Kiedy mają przybyć?\"\n\n„Właśnie przybył posłaniec od Viveka - poważnie powiedział Potentat. - Chyba będzie najlepiej, jeśli Wasza Cesarska Mość sam go przyjmie\".\n\nUśmiech zamarł na twarzy cesarza, lecz skinął on, odprawiając służbę. Chwilę później otworzyły się drzwi i do sali weszła lady Korda, z pergaminem w ręku. Zamknęła za sobą drzwi, lecz nie spojrzała cesarzowi prosto w twarz.\n\n„Posłaniec oddał list mojej kochance? - rzekł z niedowierzaniem Reman, wstając, by odebrać list. - To wyjątkowo niezwykły sposób dostarczenia wiadomości\".\n\n„Sama wiadomość jest bardzo niezwykła\" - odparła Korda, patrząc mu prosto w ocalałe oko. Nagle szybkim ruchem wsadziła list cesarzowi pod brodę. Jego oczy rozszerzyły się, a po pustym pergaminie zaczęła spływać krew. Pustym, oprócz małego, czarnego znaku, symbolu Morag Tong. List upadł na podłogę, odsłaniając ukryty w nim sztylet, który przekręciła, rozcinając mu gardło do kości. Cesarz upadł na podłogę, bezgłośnie łapiąc oddech\n\n.\n„Ile czasu ci trzeba?\" - zapytał Savirien-Chorak.\n\n„Pięć minut - odparła Korda, ścierając krew z rąk. - Choć będę podwójnie wdzięczna, jeśli dasz mi dziesięć\".\n\n„Dobrze\" - powiedział Potentat do pleców Kordy, która właśnie wybiegała z sali. „Ta dziewczyna powinna się urodzić w Akavirze, włada nożem w iście nadzwyczajny sposób\".\n\n„Muszę iść zapewnić nam alibi\" - rzekł Savirien-Chorak, znikając w jednym z sekretnych przejść, które znali tylko najbardziej zaufani pomocnicy cesarza.\n\n„Czy pamiętasz, Wasza Cesarska Mość, co zaszło prawie rok temu?\" - uśmiechnął się Potentat, patrząc na umierającego. „Kiedy kazałeś mi zapamiętać 'Wy, Akavirczycy, lubicie się popisywać, ale jeśli choć jeden nasz cios trafi, to po was.' Widzisz, zapamiętałem to\".\n\nCesarz splunął krwią i resztką sił wykrztusił: „Ty wężu\".\n\n„Jestem na wskroś wężem, Wasza Cesarska Mość. Ale nie kłamałem. Naprawdę przyjechał posłaniec od Viveka. Wygląda na to, że trochę się spóźni\". Potentat wzruszył ramionami, znikając w sekretnym przejściu. „Nie musisz się martwić. Jedzenie na pewno się nie zmarnuje\".\n\nCesarz Tamriel zmarł w kałuży własnej krwi, w pustej sali audiencyjnej, udekorowanej na wielki bal. Piętnaście minut później znalazł go jego strażnik. Kordy nie dało się odnaleźć.\n\n8 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nCaer Suvio, Cyrodiil\n\nLord Glavius, wylewnie przepraszając za jakość leśnej drogi, jako pierwszy przywitał Viveka i jego eskortę. Sznur płonących kul zdobił otaczające posiadłość nagie drzewa, chwiejące się na lekkim, lecz zimnym, nocnym wietrze. Ze środka dochodziły zapachy prostej biesiady i wysoka, smutna melodia. Była to tradycyjna akavirska kolęda.\n\nVersidue-Shaie powitał Viveka przed głównymi drzwiami.\n\n„Miło mi, że otrzymałeś wiadomość, zanim dotarłeś do Miasta\" - rzekł Potentat, prowadząc swego gościa do dużego, ciepłego salonu. „Znajdujemy się w trudnym okresie przejściowym, i obecnie nie najlepiej jest załatwiać sprawy w stolicy\".\n\n„Nie ma następcy?\" - zapytał Vivek.\n\n„Oficjalnie nie, choć dalecy krewni roszczą sobie prawa do tronu. Dopóki czasu rozwiązania tej kwestii, przynajmniej na razie szlachta zdecydowała, że mogę sprawować obowiązki mego zmarłego pana\". Versidue-Shaie skinął na służących, by przysunęli do ognia dwa wygodne krzesła. „Wolałbyś, żebyśmy od razu podpisali rozejm, czy pragniesz najpierw coś zjeść?\"\n\n„Zamierzasz honorować traktat cesarza?\"\n\n„Zamierzam robić wszystko tak, jak on\" - odparł Potentat.\n\n14 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nTel Aruhn, Morrowind\n\nPokryta kurzem z drogi Korda rzuciła się Nocnej Matce w ramiona. Przez chwilę obejmowały się, a Nocna Matka gładziła włosy swej córki, całując ją w czoło. W końcu sięgnęła do rękawa i wręczyła Kordzie list.\n\n„Co to jest?\" - spytała Korda.\n\n„List od Potentata, który wyraża podziw dla twej biegłości - odparła Nocna Matka. - Obiecał nam zapłacić, lecz już mu odpowiedziałam. Zmarła cesarzowa zapłaciła nam już za śmierć swego męża. Mefala nie chce, byśmy byli chciwi ponad miarę. Napisano, że nie będziesz dwa razy brać zapłaty za to samo morderstwo\".\n\n„Zabił Rijję, moją siostrę\" - rzekła cicho Korda.\n\n„Dlatego też śmiertelny cios należał do ciebie\".\n\n„Gdzie teraz się udam?\"\n\n„Gdy ktoś w naszej świętej służbie staje się zbyt znany, by kontynuować krucjatę, wysyłamy go na wyspę, zwaną Vounoura. Jest nie dalej, niż o miesiąc drogi statkiem, i zapewniłam ci tam urocze schronienie. - Nocna Matka ucałowała łzy dziewczyny. - Spotkasz tam wielu przyjaciół, i wiem, że tam nareszcie odnajdziesz spokój i szczęście, moje dziecko\".\n\n19 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nMournhold, Morrowind\n\nAlmalexia obserwowała odbudowę miasta. Nastroje mieszkańców były iście natchnione, pomyślała chodząc pośród szkieletów nowych domów, wyrastających pośród poczerniałych, zniszczonych szczątków starych. Nawet rośliny wykazywały zadziwiającą odporność. Jeszcze tliło się życie w spalonych szczątkach krzewów rumieniaku i czerniówki, które niegdyś rosły wzdłuż głównej alei. Mogła wyczuć ich życie. Na wiosnę zieleń wyjrzy spod czerni.\n\nNastępca księcia, młodzieniec o sporej inteligencji i nieugiętej, dunmerowej odwadze, przybywał z północy, by zająć miejsce swego ojca. Te ziemie nie tylko przeżyją: umocnią się też i rozszerzą. Czuła przyszłość o wiele silniej, niż teraźniejszość.\n\nZe wszystkich rzeczy najbardziej była pewna jednej, że Mournhold zawsze będzie domem przynajmniej jednej bogini.\n\n22 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\nLinia Cyrodiilian umarła - oznajmił Potentat tłumowi zgromadzonemu pod Balkonem Mówcy w Cesarskim Pałacu. - Lecz Cesarstwo trwa nadal. Dalecy krewni naszego ukochanego cesarza zostali uznani za niegodnych tronu przez zaufaną szlachtę, która doradzała cesarzowi przez całe jego długie i znamienite panowanie. Uznano więc, że odpowiedzialność sprawowania rządów w imieniu Remana III spocznie na mnie, jako jego bezstronnym, wiernym przyjacielu\".\n\nAkavirczyk zamilkł, pozwalając słowom rozejść się, i trafić do uszu ludności. Ludzie tylko patrzyli nań, milcząc. Deszcz obmył ulice miasta, lecz słońce, na krótki czas, wydało się dawać wytchnienie od zimowych burz.\n\n„Pragnę zapewnić was, że nie przyjmę tytułu cesarza - mówił dalej. - Byłem, i będę dalej, waszym Potentatem Versidue-Shaie, obcym, mile widzianym w waszym kraju. Mym obowiązkiem będzie obrona mojej przybranej ojczyzny, i przyrzekam nie ustawać w wysiłkach, póki ktoś godniejszy tego zadania nie zdejmie jego ciężaru z mych barków. Pierwszym moim rozporządzeniem będzie, byśmy ku pamięci tego historycznego momentu, począwszy od pierwszego dnia Gwiazdy Porannej, weszli w pierwszy rok drugiej ery, jako rachuby czasu. Tak będziemy opłakiwać stratę cesarskiego rodu, a także spoglądać w przyszłość\".\n\nTylko jeden człowiek przywitał jego słowa oklaskami. Król Dro'Zel z Senchal święcie wierzył, że będzie to najwspanialsze wydarzenie w historii Tamriel. Oczywiście był on niespełna rozumu.\n\n31 Zachodzącego Słońca, 2920\n\nEbonheart, Morrowind\n\nW zadymionych podziemiach pod miastem, gdzie Sotha Sil tworzył przyszłość przy pomocy tajemnego mechanicznego aparatu, wydarzyło się coś nieprzewidzianego. Z dawno dotartego trybu spadła kropla smaru. Natychmiast uwagę czarodzieja przykuł łańcuch reakcji, który wywołała ta maleńka zmiana. Rura przesunęła się o ułamek cala w lewo. Zębatka przeskoczyła o jeden ząb. Sprężyna odwinęła się, i zaczęła obracać w drugą stronę. Tłok, który przez tysiąclecia poruszał się w prawą stronę, nagle zmienił kierunek. Nic się nie zepsuło, lecz wszystko uległo zmianie.\n\n„Już nie można tego naprawić\" - powiedział cicho czarodziej.\n\nPrzez szparę w suficie spojrzał na nocne niebo. Właśnie minęła północ. Rozpoczęła się druga era, wiek chaosu.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "8f0c0e200e7f0f8291949de765976b55fa7ea9d1",
  "block": 49164531,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T16:53:33",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-gwiazda-poranna-ksiega-1",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "a8d25a135dd4032b1757ea40806351f0670058c0",
  "block": 49164525,
  "trx_in_block": 3,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T16:53:15",
  "op": [
    "custom_json",
    {
      "required_auths": [],
      "required_posting_auths": [
        "redzior"
      ],
      "id": "notify",
      "json": "[\"setLastRead\",{\"date\":\"2020-12-04T16:53:08\"}]"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "9cfc5758a442bb47280686553bc7006c613c2bd5",
  "block": 49164515,
  "trx_in_block": 2,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T16:52:45",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-gwiazda-poranna-ksiega-1",
      "title": "Księgi Skyrim - 2920, Gwiazda Poranna, księga 1",
      "body": "Gwiazda Poranna\nKsięga Pierwsza 2920,\nOstatniego Roku pierwszej ery\nPióra\nCarlovaca Townwaya\n\n\n1 Gwiazda Poranna, 2920\nMournhold, Morrowind\n\nAlmalexia leżała w swym wyłożonym futrem łożu, pogrążona we śnie. Otworzyła oczy dopiero, gdy słońce zapłonęło w oknie, nadając jej komnacie w barwach jasnego drewna i cielistego różu mleczny połysk. Było cicho i spokojnie, co stanowiło zdumiewający kontrast z jej snami, pełnymi krwi i uroczystości. Przez kilka chwil po prostu leżała i patrzyła w sufit, usiłując uporządkować wizje.\n\nNa dziedzińcu jej pałacu znajdowała się wrząca sadzawka, która parowała w chłodzie zimowego poranka. Gdy machnęła ręką, woda uspokoiła się i ujrzała w niej oblicze i postać swego ukochanego Viveka, siedzącego w swym gabinecie na północy. Nie chciała odezwać się od razu: tak przystojnie wyglądał w swych ciemnoczerwonych szatach, pisząc, jak każdego ranka, poezję.\n\n- Vivek - powiedziała, a on uniósł z uśmiechem głowę, patrząc na jej twarz, od której oddzielały go tysiące mil. - Miałam wizję końca wojny.\n\n- Po osiemdziesięciu latach nikt już chyba nie wyobraża sobie końca - rzekł Vivek z uśmiechem, ale spoważniał, gdyż ufał proroctwom Almalexii. - Kto wygra? Morrowind czy Cesarstwo Cyrodiil?\n\n- Bez Sotha Sila w Morrowind, przegramy - odparła.\n\n- Mój wywiad mówi mi, że Cesarstwo uderzy na nas wczesną wiosną, najpóźniej w Pierwszy Siew. Mogłabyś udać się do Artaeum i przekonać go, by wrócił?\n\n- Wyjadę dziś - powiedziała z prostotą.\n4 Gwiazda Poranna 2920\nGideon, Czarne Mokradła\n\nCesarzowa dreptała w kółko po swej celi. Zima dawała jej energię, którą marnowała, podczas gdy w lecie była tylko w stanie siedzieć przy oknie i być wdzięczną za każdy powiew zatęchłego bagiennego wiatru, który ją chłodził. Po drugiej stronie pokoju jej niedokończony gobelin przedstawiający tańce na dworze cesarskim zdawał się z niej drwić. Zerwała go z oprawy i darła na kawałki, rzucając je na podłogę.\n\nPotem zaśmiała się z własnego bezużytecznego gestu oporu. Będzie miała dość czasu, by naprawić dzieło i stworzyć sto nowych. Cesarz zamknął ją w zamku Giovesse siedem lat temu i zamierzał prawdopodobnie trzymać ją tam do śmierci - jej lub własnej.\n\nWestchnęła i pociągnęła za sznurek, by wezwać swego rycerza, Zuuka. Zjawił się w drzwiach w ciągu kilku minut, ubrany w pełny uniform stosowny dla cesarskiego gwardzisty. Większość zamieszkujących Mokradła Kothringijczyków wolała chodzić nago, ale Zuuk zwyczajnie zafascynował się modą. Jego srebrzysta, odblaskowa skóra była ledwie widoczna, wyzierała spod stroju tylko na twarzy, szyi i dłoniach.\n\n- Wasza Cesarska Mość - powiedział z ukłonem.\n\n- Zuuk - rzekła cesarzowa Tavia - Nudzę się. Przedyskutujmy dziś metody zamordowania mego męża.\n14 Gwiazda Poranna 2920\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\nDzwonki oznajmiające Modlitwę Południowego Wiatru rozbrzmiały na szerokich bulwarach i w ogrodach Cesarskiego Miasta, wzywając wszystkich do świątyń. Cesarz Reman III uczęszczał zawsze na nabożeństwo w Świątyni Jedynego, a jego syn i dziedzic, książę Juilek, uznał za bardziej politycznie korzystne zjawianie się w innej świątyni w każde święto. W tym roku była to katedra Łaskawości Mary.\n\nMsze w Łaskawości były litościwie krótkie, ale Cesarz był w stanie wrócić do pałacu dopiero dobrze po południu. Wojownicy na arenie czekali już wówczas niecierpliwie na początek ceremonii. Tłum był o wiele mniej niespokojny, gdyż Potentat Versidue-Shaie zorganizował pokaz umiejętności trupy khajiickich akrobatów.\n\n- Twoja religia jest o wiele wygodniejsza od mojej - powiedział cesarz swemu Potentatowi w ramach przeprosin. - Jaka jest pierwsza gra?\n\n- Pojedynek dwóch wprawnych wojowników - odparł Potentat. Wstał i słońce zabłyszczało na jego łuskowatej skórze. - Uzbrojonych zgodnie ze zwyczajami ich kultury.\n\n- Brzmi nieźle - rzekł Cesarz i klasnął w dłonie. - Niech rozpoczną się igrzyska!\n\nGdy tylko ujrzał, jak dwaj wojownicy wstępują na arenę przy wtórze ryków tłumu, cesarz Reman III przypomniał sobie, że zgodził się na tę walkę kilka miesięcy wcześniej i natychmiast o tym zapomniał. Jednym z wojowników był syn Potentata, Savirien-Chorak, błyszczący jak białożółty węgorz, ściskający w dłoniach (zwodniczo niepewnych) katanę i wakizashi. Drugim był syn cesarza, książę Juilek, w ebonowej zbroi i przerażającym orkowym hełmie, z tarczą i długim mieczem u boku.\n\n- To będzie fascynujący pokaz - syknął Potentat z szerokim uśmiechem na wąskim obliczu. - Chyba nigdy nie widzieliśmy, żeby Cyrodiilianin walczył w ten sposób z Akavirczykiem. Zwykle armia staje naprzeciw armii. Może wreszcie rozstrzygniemy, czyja filozofia jest słuszniejsza - tworzenia pancerzy przeciwko mieczom, jak to robi twój lud, czy tworzenia mieczy przeciw pancerzom, jak czynimy my.\n\nNikt na widowni, prócz kilku rozproszonych tu i tam akavirskich doradców i samego Potentata, nie pragnął zwycięstwa Saviriena-Choraka, ale na widok jego płynnych ruchów wszyscy wstrzymali oddech. Jego miecze zdawały się być częściami jego ciała, ogonem wyrastającym z ramion, symetrycznie do tego z tyłu. Była to sztuczka równowagi, która pozwoliła młodemu człowiekowi-wężowi zwinąć się w okrąg i przetoczyć się na środek ringu w pozycji ofensywnej. Książę musiał dreptać naprzód w tradycyjny, mniej imponujący sposób.\n\nGdy skoczyli na siebie, tłum zakrzyknął z rozkoszy. Akavirczyk był jak księżyc krążący wokół księcia, bez wysiłku przeskakując przez jego ramię, by spróbować ciosu w plecy, lecz książę obrócił się prędko i uniósł tarczę do bloku. Jego kontratak trafił tylko na powietrze, bo jego wróg padł plackiem na ziemię i prześlizgnął się między jego nogami, podcinając go. Książę z hukiem padł na glebę.\n\nMetal i powietrze zlały się w jedno, gdy Savirien-Chorak z obłędną szybkością zadawał księciu cios za ciosem, a ten odbijał każdy z nich tarczą.\n\n- W naszej kulturze nie mamy tarcz - mruknął do cesarza Versidue-Shaie. - Z pewnością jest to dla mojego chłopaka nieco dziwne. W naszym kraju, gdy nie chcesz oberwać, odsuwasz się przed ciosem.\n\nGdy Savirien-Chorak odchylał się do tyłu, by rozpocząć kolejną serię oślepiająco szybkich ataków, książę kopnął go w ogon, posyłając go na chwilę na ziemię. W sekundę skoczył on z powrotem do pionu, ale książę również zdążył w tym czasie stanąć na nogi. Dwaj wojownicy okrążali się nawzajem, aż wreszcie wąż rzucił się naprzód z wyciągniętą kataną. Książę przejrzał plan wroga i odbił cios katany mieczem, a wakizashi tarczą. Krótsze ostrze utkwiło w jej metalu i Savirien-Chorak stracił równowagę.\n\nDługie ostrze księcia cięło Akavirczyka przez pierś i nagły ból zmusił go do upuszczenia obu broni. Po chwili było po wszystkim. Savirien-Chorak leżał w pyle, a czubek miecza księcia wisiał o cal od jego gardła.\n\n- Koniec gry - zawołał cesarz, ledwo słyszalny pośród aplauzu.\n\nKsiążę uśmiechnął się i pomógł Savirien-Chorakowi wstać i dojść do uzdrowiciela. Cesarz z ulgą poklepał Potentata po plecach. Nie zdawał sobie sprawy, jak małe szanse dawał swemu synowi na początku pojedynku.\n\n- Będzie z niego dobry wojownik - rzekł Versidue-Shaie. - I wielki cesarz.\n\n- Pamiętaj tylko - zaśmiał się cesarz. - Wy, Akavirczycy, macie mnóstwo widowiskowych ruchów, ale jeśli trafi was choć jeden nasz cios, to już koniec.\n\nPotentat skinął głową. - Z pewnością to zapamiętam.\n\nReman przez resztę igrzysk zastanawiał się nad tą uwagą i niełatwo mu było wczuć się w nastrój zabawy. Czyżby Potentat był kolejnym wrogiem, tak, jak cesarzowa? Należało przyjrzeć się tej sprawie.\n21 Gwiazda Poranna 2920\nMournhold, Morrowind\n\n- Czemu nie nosisz tej zielonej sukni, którą ci dałem? - spytał książę Mournhold, patrząc, jak dziewczyna ubiera się.\n\n- Nie pasuje na mnie - uśmiechnęła się Turala. - I wiesz, że wolę czerwień.\n\n- Nie pasuje, bo tyjesz - zaśmiał się książę, ściągając ją na łóżko, całując po piersiach i brzuchu. Zachichotała, ale podniosła się i owinęła czerwoną szatą.\n\n- Jestem krągła, jak przystoi kobiecie - powiedziała Turala. - Spotkamy się jutro?\n\n- Nie - odparł książę. Jutro muszę zabawiać Viveka, a pojutrze przyjeżdża książę Ebonheart. Wiesz, że nigdy nie doceniałem Almalexii i jej politycznych uzdolnień, póki nie wyjechała?\n\n- Tak też będzie ze mną - uśmiechnęła się Turala. - Docenisz mnie, jak mnie nie będzie.\n\n- To nieprawda - parsknął książę. - Doceniam cię teraz.\n\nTurala pozwoliła księciu na ostatni pocałunek, nim wyszła. Wciąż myślała o tym, co powiedział. Czy doceni ją bardziej, czy też mniej, gdy dowie się, że zaokrągliła się, bo nosi jego dziecko? Czy doceni ją na tyle, by ją poślubić?\n\nCiąg dalszy w księdze Wschodzącego Słońca",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "fa23420f6c696a9748e9a8652e7b2c90488198c2",
  "block": 49164239,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T16:38:48",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-drugi-siew-ksiega-5",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "8d5325fae4ba93b94bf55390bd521e66b4b53b93",
  "block": 49164236,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T16:38:39",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-drugi-siew-ksiega-5",
      "title": "Księgi Skyrim - 2920, Drugi Siew, księga 5",
      "body": "Drugi Siew\nKsięga Piąta z 2920,\nOstatniego Roku pierwszej ery\n\nPióra\nCarlovaca Townwaya\n\n\n10 dzień Drugiego Siewu, 2920\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\n„Wasza Cesarska Mość\" - powiedział Potentat Versidue-Shaie, z uśmiechem otwierając drzwi swojej komnaty. „Ostatnio nigdzie cię nie widziałem. Pomyślałem sobie, że może byłeś, panie... niedysponowany z piękną Rijją\".\n\n„Bierze w tej chwili kąpiel w Mir Corrup\" - wyjaśnił żałosnym głosem Cesarz Reman III.\n\n„Wejdź proszę\".\n\n„Doszedłem już do stanu, w którym ufam tylko trojgu moich ludzi: tobie, mojemu synowi Juilekowi, i Rijji - stwierdził Cesarz gderliwie. - W całej mojej radzie nie ma uczciwej osoby; sami szpiedzy\".\n\n„W czym problem, Wasza Cesarska Mość?\" - spytał Potentat Versidue-Shaie współczującym tonem, zasuwając ciężką kotarę. Tkanina stłumiła wszystkie odgłosy dochodzące spoza komnaty; umilkło echo kroków w marmurowych korytarzach i śpiew ptaków w ogrodzie.\n\n„Dowiedziałem się, że pewna trucicielka z plemienia Orma o imieniu Catchica, przebywała razem z armią w Caer Suvio, kiedy mieliśmy tam obóz, i kiedy mój syn został otruty przed bitwą pod Bodrum. Jestem pewien, że wolałaby zabić mnie, gdyby tylko okoliczności jej na to pozwoliły\". Cesarz był wyraźnie zdenerwowany. „Rada twierdzi, że zanim zostanie skazana na śmierć, będziemy musieli przedstawić jakiś dowód jej winy\".\n\n„Ależ oczywiście - powiedział z namysłem Potentat. - Szczególnie jeśli ktoś z rady jest zamieszany w spisek. Przyszedł mi do głowy pewien pomysł, wasza wysokość\".\n\n„Tak? - ponaglił Reman. - Mów prędzej!\"\n\n„Powiedz Radzie, że odstępujesz od swoich oskarżeń, a ja wyślę strażnika, aby śledził tę Catchicę. Zobaczymy, kim są jej przyjaciele, a może przy okazji dowiemy się czegoś więcej o spiskowcach, nastających na życie waszej wysokości\".\n\n„Tak! - krzyknął Reman z zachwytem. - Kapitalny plan. Podążymy tym tropem, niezależnie od tego, gdzie mógłby on nas zaprowadzić\".\n\n„Właśnie tak, wasza wysokość\" - uśmiechnął się Potentat, odsuwając kotarę, aby wypuścić Cesarza z pokoju. Na korytarzu czekał syn Versidue-Shaie, Savirien-Chorak. Chłopak ukłonił się Cesarzowi, zanim wszedł do komnaty ojca.\n\n„Czyżbyś miał kłopoty, ojcze? - wyszeptał młody Akavirczyk. - Słyszałem, że Cesarz dowiedział się o tej jak-jej-tam... tej trucicielce\".\n\n„Wspaniała sztuka krasomówstwa, mój chłopcze - odparł Versidue-Shaie - Polega na tym, żeby mówić im to, co chcą usłyszeć, aby w zamian robili to, co chcesz żeby robili. Zaniesiesz teraz ten list Catchice, i upewnij się czy rozumie, że jeśli nie wypełni dokładnie wszystkich instrukcji, jej życie jest w znacznie większym niebezpieczeństwie niż nasze\".\n13 dzień Drugiego Siewu, 2920\nMir Corrup, Cyrodiil\n\nRijja zanurzyła się w bulgoczącej, gorącej źródlanej wodzie, czując na skórze łaskotanie, jakby ocierało się o nią tysiąc malutkich kamyków. Półka skalna znajdująca się nad jej głową osłaniała ją przed mżącym deszczem, wpuszczając jednak światło słoneczne, sączące się poprzez gałęzie drzew. Był to sielankowy moment sielankowego życia; kiedy skończyła, wiedziała, że jest równie piękna jak kiedykolwiek przedtem. Potrzebowała tylko paru łyków wody. Woda w źródle, choć niezwykle aromatyczna, zawsze miała kredowy posmak.\n\n„Wody! - krzyknęła do służących. - Proszę o wodę!\"\n\nKoścista kobieta o oczach przewiązanych szmatami podbiegła i podała jej napełniony bukłak. Rijja już miała się roześmiać z takiej pruderii - nie wstydziła się swojego nagiego ciała - kiedy przez szczelinę w gałganach dostrzegła, że kobieta w ogóle nie miała oczu. Jak członkowie tego plemienia, Orma, o którym Rijja słyszała kilka razy. Rodzili się oni bez oczu, ale za to władali doskonale innymi zmysłami. Władca Mir Corrup zatrudniał bardzo niezwykłych służących, pomyślała.\n\nPo chwili kobieta zniknęła, jakby jej nigdy nie było. Rijja nie zamierzała się koncentrować na niczym oprócz słońca i wody. Kiedy odkręciła zakrętkę, poczuła dziwny metaliczny zapach. Nagle zdała sobie sprawę, że nie jest już sama.\n\n„Pani Rijja - powiedział kapitan Cesarskiej Straży. - Widzę, że znacie się z Catchicą?\"\n\n„Nigdy o niej nie słyszałam - zająknęła się Rijja. - Co tu robicie? To ciało nie jest przeznaczone dla waszych prostackich oczu\".\n\n„Nigdy o niej nie słyszałaś, a jednak widzieliśmy cię z nią zaledwie minutę temu - powiedział kapitan, podnosząc bukłak i wąchając jego zawartość. - Przyniosła ci truciznę, czyż nie? Zamierzasz przy jej pomocy otruć cesarza?\"\n\n„Kapitanie - krzyknął nadbiegający strażnik. - Nie możemy nigdzie znaleźć tej Argonianki. Wygląda na to, że przepadła na dobre gdzieś w lesie\".\n\n„Tak, oni potrafią to robić - odparł kapitan. - Ale to już nie ma znaczenia. Wiemy, kto jest jej wspólnikiem. To powinno zadowolić Cesarską Wysokość. Pojmać ją\".\n\nKiedy strażnicy wyciągali nagą kobietę z basenu, ta wyrywała im się, krzycząc: „Jestem niewinna! Nie wiem o co tu chodzi, ale ja nic nie zrobiłam! Cesarz skróci was za to o głowę!\"\n\n„Tak, z pewnością - uśmiechnął się kapitan. - Jeśli ci uwierzy\".\n21 dzień Drugiego Siewu, 2920\nGideon, Czarne Mokradła\n\nGospoda Pod Wieprzem i Sępem była wymarzonym miejscem na tego rodzaju rozmowy. Poza Zuukiem i jego towarzyszem, w sali znajdowała się tylko grupa pijanych w sztok marynarzy. Podłoga była pokryta grubą warstwą czarnego brudu. Ciężki kurz wisiał nieruchomo w powietrzu, doskonale widoczny w ostatnich promieniach gasnącego słońca.\n\n„Czy masz jakieś doświadczenie w walce? - zapytał Zuuk. - Nagroda jest bardzo wysoka, ale to zadanie wiąże się również z ogromnym ryzykiem\".\n\n„Oczywiście, że mam doświadczenie - krzyknął Miramor. - Dwa miesiące temu wziąłem udział w Bitwie pod Bodrum. Jeśli wypełnisz swoją część umowy i nakłonisz Cesarza do podróży przez Przełęcz Dozsa z minimalną eskortą w umówiony dzień, z łatwością wywiążę się ze swojego zadania. Upewnij się tylko, że nie podróżuje w przebraniu. Nie zamierzam wyrzynać w pień każdej karawany, która będzie tamtędy podróżować, tylko dlatego, że przez przełęcz może akurat przejeżdżać Cesarz Reman\".\n\nZuuk uśmiechnął się, a Miramor ujrzał swoje odbicie w jego połyskliwej twarzy. Podobało mu się to, co zobaczył: opanowany, rzeczowy profesjonalista.\n\n„Zgoda - powiedział Zuuk. - Wtedy też dostaniesz resztę złota\".\n\nPostawił na stole szkatułę pokaźnych rozmiarów. Podniósł się.\n\n„Odczekaj kilka minut, zanim stąd wyjdziesz - powiedział. - Nie chcę, żebyś poszedł za mną. Twoi pracodawcy życzą sobie zachować anonimowość, na wypadek gdybyś został schwytany i przesłuchany przy pomocy tortur\".\n\n„Dobrze, w porządku\" - odparł Miramor, zamawiając kolejną porcję grogu.\n\nZuuk pokierował swojego wierzchowca poprzez labirynt uliczek Gideon, aż wreszcie wyjechał poza bramy miasta. Główna droga do Zamku Giovese była zalana, jak co roku na wiosnę, jednak Zuuk znał krótszą drogę, wiodącą przez wzgórza. Po dwóch godzinach jazdy między pokrytymi mchem drzewami był już pod drzwiami Zamku. Prędko wspiął się na szczyt najwyższej wieży, do komnaty Tavii.\n\n„Co o nim sądzisz?\" - zapytała Cesarzowa.\n\n„To głupiec - odpowiedział Zuuk. - Ale właśnie kogoś takiego potrzebujemy do tej roboty\".\n30 dzień Drugiego Siewu, 2920\nForteca Thurzo, Cyrodiil\n\nRijja krzyczała, i krzyczała, i krzyczała... W celi mogły ją usłyszeć jedynie gigantyczne szare głazy, obrośnięte mchem, zimne i niewzruszone. Strażnicy czuwający na zewnątrz byli głusi na jej krzyki, tak jak nie zwracali uwagi na pozostałych więźniów. Cesarz, przebywający w odległym o wiele mil Cesarskim Mieście, również był nieubłagany.\n\nKrzyczała, choć wiedziała, że prawdopodobnie nikt już nigdy jej nie usłyszy.\n31 dzień Drugiego Siewu, 2920\nPrzełęcz Kavas Rim, Cyrodiil\n\nTurala od tygodni nie widziała ludzkiej twarzy, ani Cyrodiilianina, ani Dunmera. Gdy tak wędrowała, wielokrotnie zastanawiała się, jakim cudem takie pustkowie jak Cyrodiil mogło stać się Cesarską Prowincją, sercem całego imperium. Nawet Puszcza Valen musiała być gęściej zaludniona.\n\nPróbowała policzyć, ile czasu upłynęło od chwili, gdy przekroczyła granicę między Morrowind a Cyrodiil. Z pewnością było wtedy znacznie zimniej, ale była to jedyna wskazówka. Strażnicy nie byli dla niej mili, jednak ponieważ nie miała przy sobie broni, przepuścili ją. Od tamtej pory widziała kilka karawan, spędziła jedną noc w obozie grupy podróżników, którzy podzielili się z nią swoimi zapasami żywności, ale nie spotkała nikogo, kto zechciałby ją podwieźć do miasta.\n\nPrzez chwilę wydawało jej się, że usłyszała z tyłu czyjś głos, ale kiedy się odwróciła, nie zobaczyła nikogo. Nikogo tam nie było. To tylko ptak, który przysiadł na gałęzi, wydawał z siebie odgłos podobny do śmiechu.\n\nPrzez chwilę kontynuowała wędrówkę, jednak zaraz się zatrzymała. Działo się coś dziwnego. Dziecko kopało już od jakiegoś czasu, ale tym razem ból był inny. Cicho pojękując dotarła na pobocze i położyła się w przydrożnej trawie. Wiedziała, że zaczyna rodzić.\n\nPołożyła się na plecach i zaczęła przeć ile tylko miała sił, aż oczy zasnuła jej mgła bólu i bezsilności. Jak mogło do tego dojść? Czemu dziecko, którego ojcem był książę Mournhold, miało przyjść na świat w tej dziczy? Siedzące na pobliskim drzewie ptaki poderwały się do lotu, wystraszone okrzykami gniewu i cierpienia.\n\nPtak, który wcześniej się z niej naśmiewał, teraz przysiadł zaledwie dwa metry od niej. Zamrugała, a kiedy otworzyła oczy, ujrzała że przemienił się on w nagiego elfa, o karnacji jaśniejszej niż dunmerowa, lecz ciemniejszej od altmerowej. Od razu wiedziała, że był to Ayleid, dziki elf. Turala krzyknęła, ale mężczyzna przytrzymał ją w pozycji leżącej. Po kilku minutach bólu i wysiłku poczuła nagłą ulgę i zemdlała.\n\nObudził ją płacz dziecka. Umyty noworodek leżał obok niej. Turala podniosła swoją maleńką córeczkę i po raz pierwszy w tym roku poczuła, jak gorące łzy wdzięczności spływają jej po twarzy.\n\n„Dziękuję\" - wyszeptała w stronę drzew i ruszyła drogą na zachód.\n\nCiąg dalszy w księdze Śródrocza.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "4ed42e0727c5bc5719688f92e7ce3c2c23d4aad4",
  "block": 49164158,
  "trx_in_block": 4,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T16:34:39",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "fuli",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-domowe-ognisko-ksiega-9",
      "weight": 8000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "7132c0d8160a3db3e4dbcc8d9ca5f3008a74e5fd",
  "block": 49164072,
  "trx_in_block": 2,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T16:30:09",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-domowe-ognisko-ksiega-9",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "54a817fed387a4df6cc4b0401eb8ff61408b979b",
  "block": 49164069,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T16:30:00",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-domowe-ognisko-ksiega-9",
      "title": "Ksiegi Skyrim - 2920, Domowe Ognisko, księga 9",
      "body": "Domowe Ognisko\n\nKsięga dziewiąta z 2920,\n\nOstatni rok pierwszej ery\n\n\nPióra\n\nCarlovaca Townwaya\n\n\n2 Domowe Ognisko 2920\n\nGideon, Czarne Mokradła\n\nTavia, cesarzowa Cyrodiil, leżała na łóżku, a gorący letni wiatr, którego nie czuła, łomotał okiennicami jej celi o żelazne kraty w oknie. Paliło ją w gardle, ale i tak łkała spazmatycznie, mnąc w dłoniach swój ostatni gobelin. Jej płacz niósł się korytarzami zamku Giovese, zatrzymując służące w połowie prania i przerywając rozmowy strażników. Jedna z jej służących weszła po wąskich schodach, by zobaczyć się ze swą panią, ale Zuuk, jej gwardzista, stanął w drzwiach i pokręcił głową.\n\n- Właśnie usłyszała, że jej syn nie żyje - powiedział cicho.\n\n5 Domowe Ognisko 2920\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\n- Wasza Cesarska Mość - powiedział przez drzwi Potentat Versidue-Shaie. - Możesz już otworzyć drzwi. Zapewniam, że Wasza Cesarska Mość jest całkowicie bezpieczny. Nikt nie chce zabić Waszej Cesarskiej Mości.\n\n- Na krew Mary! - odpowiedział mu głos cesarza Remana III, stłumiony, histeryczny, zabarwiony obłędem. - Ktoś zabił księcia, gdy miał ze sobą moją tarczę! Mogli myśleć, że to ja!\n\n- Wasza Cesarska Mość ma z pewnością rację - odparł Potentat, starając się bardzo, by w głosie nie zabrzmiała drwina. Przewrócił oczami z pogardą. - Musimy odszukać i ukarać złoczyńcę odpowiedzialnego za śmierć twego syna. Ale nie zrobimy tego bez Waszej Cesarskiej Mości. Proszę być odważnym dla Cesarstwa.\n\nNie nadeszła żadna odpowiedź.\n\n- No to chociaż proszę wyjść i podpisać rozkaz egzekucji lady Rijji - zawołał Potentat. - Pozbądźmy się jednej zdrajczyni i zabójczyni, o której wiemy.\n\nKrótka pauza, a potem dźwięk mebli szorujących po podłodze. Reman otworzył drzwi tylko na kilka cali, ale Potentat ujrzał w szczelinie jego gniewną, przestraszoną twarz i straszliwą masę rozerwanej tkanki, która była niegdyś jego prawym okiem. Mimo wysiłków najlepszych uzdrowicieli Cesarstwa pozostawała ona upiorną pamiątką dzieła, którego lady Rijja dokonała w fortecy Thurzo.\n\n- Dawaj rozkaz - warknął Cesarz. - Podpiszę go z przyjemnością.\n\n6 Domowe Ognisko 2920\n\nGideon, Cyrodiil\n\nDziwny błękitny blask błędnych ogników, kombinacja, jak powiedziano Tavii, gazu bagiennego i energii duchowej, zawsze niepokoił ją, gdy wyglądała przez okno. Tym razem był dziwnie kojący. Za bagniskiem leżało miasto Gideon. Zabawne, pomyślała, że nigdy nie postawił stopy na jego ulicach, choć patrzyła na nie każdego dnia przez ostatnie siedemnaście lat.\n\n- Przychodzi ci do głowy coś, o czym zapomniałam? - spytała, obracając się w stronę Zuuka, swego lojalnego Kothringijczyka.\n\n- Dokładnie wiem, co robić - odparł po prostu. Zdawał się uśmiechać, ale Cesarzowa wiedziała, że to tylko odbicie jej własnej twarzy w jego srebrzystej skórze. Nawet nie zauważyła, kiedy na jej twarzy pojawił się ten uśmiech.\n\n- Upewnij się, że nikt za tobą nie idzie - ostrzegła go. - Nie chcę, żeby mój mąż dowiedział się, gdzie przez te wszystkie lata podziało się moje złoto. I weź sobie swoją część. Byłeś dobrym przyjacielem.\n\nCesarzowa Tavia zrobiła krok naprzód i zniknęła mu z oczu, pogrążając się w mgle. Zuuk wymienił kraty w oknie jej celi i przykrył kocem stos poduszek na jej łóżku. Przy odrobinie szczęścia znajdą jej ciało dopiero rano, a on miał nadzieję być już wtedy w połowie drogi do Morrowind.\n\n9 Domowe Ognisko, 2920\n\nPhrygias, Wysoka Skała\n\nDziwne drzewa rosnące wszędzie wkoło przypominały spore bulwy ukoronowane czerwienią, żółcią i pomarańczą, niczym płonące mrowiska. Góry Wrothgara nikły w popołudniowej mgle. Turala z fascynacją patrzyła na krajobraz, tak obcy, tak inny od Morrowind, kierując wierzchowca naprzód, na otwarte pastwisko. Za jej plecami spał Cassyr, z głową opartą o pierś, trzymając w ramionach Bosriel. Przez chwilę Turala rozważała przeskoczenie przez niski, pomalowany płotek, który otaczał pole, ale rozmyśliła się. Niech Cassyr pośpi jeszcze parę godzin.\n\nGdy koń wjechał na pastwisko, Turala ujrzała małą zieloną chatkę na pobliskim wzgórzu, na wpół skrytym w lesie. Obrazek był tak sielankowy, że niemal zapadła w przyjemny półsen. Do rzeczywistości przywołał ją huk myśliwskiego rogu. Cassyr otworzył oczy.\n\n- Gdzie jesteśmy? - syknął.\n\n- Nie wiem - zająknęła się Turalla, otwierając szeroko oczy. - Co to za dźwięk?\n\n- Orkowie - szepnął. - Drużyna myśliwych. W zarośla, prędko.\n\nTurala popędziła klacz ku niewielkiej kępce drzew. Cassyr podał jej dziecko i zsiadł. Potem zaczął zdejmować z klaczy torby z ich dobytkiem i rzucać je w krzaki. Usłyszeli dźwięk-odległy pomruk tupiących ciężko stóp, zbliżający się, przybierający na sile. Turala zsiadła ostrożnie i pomogła Cassyrowi odciążyć konia. Przez cały ten czas Bosriel patrzyła na nich szeroko otwartymi oczami. Turala czasem martwiła się, że jej dziecko nie płacze, ale teraz dziękowała za to losowi. Gdy Cassyr zdjął ostatnią torbę, klepnął klacz w zad, a ona pogalopowała z powrotem na pastwisko. Biorąc Turalę za rękę, przykucnął między krzakami.\n\n- Jak dobrze pójdzie - mruknął - pomyślą, że jest dzika albo należy do gospodarza i nie będą szukać jeźdźca.\n\nGdy to mówił, na pole wylała się horda orków, dmąc w rogi. Turala widziała już orków, ale nigdy tak licznych i nigdy tak zwierzęco pewnych siebie. Rycząc z radości na widok konia i jego dezorientacji, przebiegli obok zagajnika, w którym skryli się Turala, Cassyr i Bosriel. Gdy przebiegali obok, pyłki dmuchawców wzniosły się w powietrze wielką chmurą. Turali udało się zdusić kichnięcie. Jeden z orków chyba jednak coś usłyszał i wziął ze sobą drugiego, by zbadać krzaki.\n\nCassyr cicho wyjął miecz z pochwy, zbierając całą odwagę, na którą było go stać. Jego uzdolnienia, jeśli jakieś miał, leżały w sferze szpiegowania, nie walki, ale poprzysiągł chronić Turalę i jej dziecko tak długo, jak będzie w stanie. Być może uda mu się zabić tych dwóch, pomyślał, ale zdążą krzyknąć i sprowadzić im na kark resztę hordy.\n\nNagle coś niewidzialnego przemknęło przez krzaki jak wicher. Orki poleciały do tyłu, padając na ziemię bez życia. Turala obróciła się i ujrzała, jak zza pobliskiego krzaka wychodzi pomarszczona stara kobieta o jasnorudych włosach.\n\n- Myślałam, że przyprowadzicie ich prosto do mnie - szepnęła z uśmiechem. - Lepiej już chodźmy.\n\nTrójka poszła zatem za nią przez głęboki wąwóz pełen ciernistych krzaków, który wiódł przez łąkę w kierunku domku na wzgórzu. Gdy wreszcie dotarli na jego drugi koniec, kobieta obróciła się, by spojrzeć na orki ucztujące krwawo na zwłokach klaczy i dmące w rogi do wtóru.\n\n- Ten koń to wasz? - spytała. Gdy Cassyr skinął głową, zaśmiała się głośno. - Smakowite mięso. Te potwory będą rano miały wzdęcie i ból brzucha. Dobrze im tak.\n\n- Nie powinniśmy iść dalej? - odszepnęła Turala, zaniepokojona jej śmiechem.\n\n- Nie wejdą tu - odparła z szerokim uśmiechem, patrząc na Bosriel, która uśmiechnęła się w odpowiedzi. - Zbyt się nas boją.\n\nTurala obróciła się do Cassyra, który pokręcił głową. - Czarownice. Słusznie zakładam, że jest to gospodarstwo starej Barbyn, siedziba Sabatu Skeffington?\n\n- W rzeczy samej, mój drogi - zachichotała po dziewczęcemu stara kobieta, zadowolona, że jej sława ją wyprzedza. - Jestem Mynistra Skeffington.\n\n- Co zrobiłaś tym orkom? - spytała Turalla. - Tam w zagajniku?\n\n- Duchowa pięść prosto w czerep - odparła Mynistra, kontynuując wspinaczkę pod górę. Przed sobą zobaczyli niewielkie gospodarstwo, studnię, kurnik, staw, kobiety w każdym wieku wykonujące wszelkie prace, usłyszeli śmiech bawiących się dzieci. Stara kobieta obróciła się i zobaczyła, że Turala nic nie rozumie. - Tam, skąd pochodzisz, nie ma czarownic, dziecko?\n\n- Nie słyszałam, żeby były - odparła.\n\n- Na Tamriel żyją najróżniejsi ludzie władający magią - wyjaśniła. - Psijicowie studiują ją, jakby był to ich bolesny obowiązek. Z drugiej strony skali mamy magów bitewnych, którzy rzucają czary tak, jak łucznik wystrzeliwuje strzały. My, czarownice, zbieramy się, wywołujemy, świętujemy. Aby powalić tych orków, szepnęłam tylko duchom powietrza, Amaro, Pinie i Tallacie, palcom Kynaret i oddechowi świata, które znam dość blisko, by grzmotnęły tych drani, najlepiej na śmierć. Przywoływanie, widzisz, to nie siła ani rozwiązywanie zagadek, ani ślęczenie nad zakurzonymi zwojami. Chodzi o utrzymywanie stosunków. Okazywanie przyjaźni, można by rzec.\n\n- Cóż, doceniamy okazaną nam przyjaźń - powiedział Cassyr.\n\n- I nic dziwnego - kaszlnęła Mynista. - Wasi krewniacy zniszczyli ojczyznę orków dwa tysiące lat temu. Przedtem nigdy nam tutaj nie przeszkadzali. No dobra, pora was nakarmić i doprowadzić do porządku.\n\nZ tymi słowy Mynistra wprowadziła ich na teren gospodarstwa i Turala poznała rodzinę Sabatu Skeffington.\n\n11 Domowe Ognisko, 2920\n\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\nRijja nie próbowała nawet spać w nocy przed egzekucją i ponura muzyka, którą zaczęto grać przed jej ścięciem, podziałała na nią usypiająco. Było tak, jakby siłą woli zmuszała się do utraty przytomności, nim spadnie topór. Jej oczy były zawiązane, więc nie mogła dojrzeć swego byłego kochanka, Cesarza, siedzącego naprzeciw niej, patrzącego na nią swym jednym okiem. Nie widziała też Potentata Versidue-Shaie, ze zwiniętym ciasno ogonem i wyrazem triumfu na złocistej twarzy. Poczuła, poprzez drętwotę, jak kat przytrzymuje jej plecy, by ją unieruchomić. Wzdrygnęła się, jakby chciała się obudzić ze snu.\n\nPierwszy cios trafił ją w tył głowy i wrzasnęła. Drugi przeciął jej kark i umarła.\n\nCesarz obrócił się do Potentata ze zmęczeniem wypisanym na twarzy. - Zrobione. Czyli mówisz, że miała w Hammerfell ładną siostrę imieniem Korda?\n\n18 Domowe Ognisko, 2920\n\nDwynnen, Wysoka Skała\n\nKoń, którego sprzedały mu czarownice był, jak Cassyr uznał, gorszy od poprzedniego. Czczenie duchów, siostrzana wspólnota i ofiarność może i działają, gdy przywołuje się istoty nadprzyrodzone, ale zwierzęta domowe najwyraźniej robią się od tego rozwydrzone. Ale i tak nie było na co narzekać. Pozbywszy się Dunmerki i dziecka, nadrobił stracony czas. Stał przed murami otaczającymi jego rodzinne miasto. Niemal natychmiast opadli go przyjaciele i członkowie rodziny.\n\n- Jak poszła wojna? - krzyknął kuzyn, wybiegając na drogę. - Czy to prawda, że Vivek podpisał rozejm z księciem, ale Cesarz go nie uznaje?\n\n- To nie tak było, prawda? - spytał jego przyjaciel, dołączając do nich. - Słyszałem, że Dunmerzy zlecili morderstwo księcia i potem wymyślili tę historyjkę o rozejmie.\n\n- Nie macie tu nic ciekawszego do roboty? - zaśmiał się Cassyr. - Nie mam najmniejszej ochoty dyskutować o wojnie i Viveku.\n\n- Przegapiłeś procesję lady Kordy - powiedział jego przyjaciel. - Przypłynęła z drugiej strony zatoki z pełną świtą, a potem pojechała na wschód do Cesarskiego Miasta.\n\n- To nieważne. Jaki jest Vivek? - spytał z entuzjazmem jego kuzyn. - Ponoć jest żywym bogiem.\n\n- Jeśli Sheogorath odejdzie na emeryturę i będą potrzebować nowego Boga Obłędu, Vivek się nada - odparł Cassyr z wyższością.\n\n- A kobiety? - spytał chłopak, który widywał Dunmerki tylko przy rzadkich okazjach.\n\nCassyr tylko się uśmiechnął. Przez jego umysł na moment przemknął obraz Turali Skeffington, a potem zgasł. Będzie szczęśliwa w sabacie, a jej dziecku będzie tam dobrze. Ale należały one teraz do przeszłości, do miejsca i wojny, które chciał na zawsze zapomnieć. Zsiadając z konia, wszedł do miasta, wysłuchując trywialnych ploteczek o życiu nad Zatoką Iliac.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "85c3a12c42a7682d690c1ca85eddfc205054bfa4",
  "block": 49163881,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T16:20:27",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-deszczowa-dlon-ksiega-4",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "de82b9a3b1fb6ba6c438024842c014f0cbca69c4",
  "block": 49163878,
  "trx_in_block": 6,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T16:20:18",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-2920-deszczowa-dlon-ksiega-4",
      "title": "Ksiegi Skyrim - 2920, Deszczowa Dłoń, księga 4",
      "body": "Deszczowa Dłoń\n\nKsięga Czwarta z 2920,\n\nOstatni rok pierwszej ery\n\n\nPióra\n\nCarlovaca Townwaya\n\n\n3 dzień Deszczowej Dłoni, 2920\n\nMroźna Przystań, Otchłań\n\nSotha Sil szedł jak mógł najszybciej przez czarne sale pałacu, do połowy wypełnione słonawą wodą. Dookoła niego pierzchały wstrętne galaretowate stworzenia, a rozbłyski białego ognia rozświetlały sufit. Atakowała go istna powódź zapachów, od kwaśnego odoru śmierci aż po słodką woń kwitnących kwiatów. Kilkakrotnie już odwiedzał książąt daedr w Otchłani, ale za każdym razem czekało tam na niego coś innego.\n\nZnał swoją powinność, i nie zamierzał pozwolić, aby cokolwiek odwróciło od niej jego uwagę.\n\nOśmiu najdostojniejszych książąt daedr oczekiwało na niego w zalanym wodą pokoju zwieńczonym kopułą. Azura, Bogini Zmierzchu i Świtu; Boethiah, Książę Intryg; Herma-Mora, daedra Wiedzy; Hircyn, Łowca; Malacath, Bóg Klątw; Mehrunes Dagon, Książę Zniszczenia; Molag Bal, Książę Gwałtu; Sheogorath, Szaleniec.\n\nUdręczone niebo oświetlało miejsce spotkania zielonkawym blaskiem.\n\n5 dzień Deszczowej Dłoni, 2920\n\nWyspa Artaeum, Summerset\n\nGłos Sotha Sila, odbijał się echem od ścian jaskini: „Przesuńcie skałę!\"\n\nWtajemniczeni natychmiast wykonali jego polecenie i przetoczyli na bok ogromny głaz, zakrywający wejście do Pieczary Snów. Sotha Sil zbliżył się, zmęczony, z twarzą umazaną popiołem. Poczuł się, jakby nie było go przez całe miesiące, lata; a przecież wiedział, że to zaledwie parę dni. Lilatha ujęła go za ramię, aby mu ulżyć, lecz on z uśmiechem odmówił pomocy.\n\n„Czy... powiodło ci się?\" - spytała.\n\n„Książęta daedr zgodzili się na nasze warunki - odpowiedział. - Nieszczęścia, które spotkały Gilverdale, nie powinny się już powtórzyć. Odpowiedzą na nasze wezwania tylko przez odpowiednich pośredników, takich jak wiedźmy i czarnoksiężnicy\".\n\n„A co obiecałeś im w zamian?\" - zapytał młody Nord, Welleg.\n\n„Nasze układy z daedrami\" - odparł Sotha Sil, podążając w stronę pałacu Iachesisa na spotkanie z Mistrzem Zakonu Psijic. „Nasze układy nie powinny być znane niewinnym\".\n\n8 dzień Deszczowej Dłoni, 2920\n\nCesarskie Miasto, Cyrodiil\n\nBurza zaciekle atakowała okna książęcej sypialni, a zapach mokrego powietrza mieszał się z wonią dymiącego kadzidła i ziół.\n\n„Przyszedł list od Cesarzowej, twojej matki - powiedział kurier. - Dopytuje się o twoje zdrowie\".\n\n„Moi rodzice są strasznie bojaźliwi!\" - roześmiał się książę Juilek ze swojego łóżka.\n\n„To normalne, że matka się o ciebie niepokoi\" - odezwał się Savirien-Chorak, syn Potentata.\n\n„W mojej rodzinie wszystko jest nienormalne, Akavirczyku. Moja wygnana matka wyobraża sobie, że ojciec może mnie uznać za zdrajcę żądnego jego korony, i będzie mnie próbował otruć - ze złością opadł na poduszki. - Cesarz nalega, aby wszystkie moje posiłki były najpierw próbowane przez służącego\".\n\n„Wiele jest intryg - zgodził się Akavirczyk. - Leżałeś w łóżku przez prawie trzy tygodnie, i w tym czasie zdążyłeś przyjąć niemal wszystkich uzdrowicieli w cesarstwie. Przynajmniej zgodnie twierdzą, że wracasz do sił\".\n\n„Mam nadzieję, że wkrótce będę wystarczająco silny, by móc poprowadzić wojska przeciwko Morrowind\" - odrzekł Juilek.\n\n11 dzień Deszczowej Dłoni, 2920\n\nWyspa Artaeum, Summerset\n\nWtajemniczeni stali w milczeniu dookoła altany, patrząc jak głęboka, marmurowa szczelina błyska ogniem. Powietrze ponad nią wibrowało falami gorąca. Chociaż uczniowie starali się zachować kamienne twarze, jak przystało na prawdziwych Psijiców, ich groza była niemal tak materialna jak płomienie. Sotha Sil zamknął oczy i zaintonował zaklęcie odporności na ogień. Powoli przeszedł po dnie zagłębienia, po czym wspiął się na jego przeciwną ścianę. Ogień nie uczynił mu żadnej krzywdy, nawet nie osmalił jego szat.\n\n„Zaklęcia, tak jak wszystkie czary, podlegają wzmocnieniu zależnie od waszych umiejętności - powiedział. - Wyobraźnia i siła woli są tu najważniejszymi elementami. Nie ma potrzeby, aby zaklęcie dawało wam odporność na powietrze lub na kwiaty, nie są one bowiem dla was groźne; kiedy więc rzucicie czar, musicie zapomnieć o tym, że istnieje potrzeba ochrony przed ogniem. Chcę aby to było jasne: nie twierdzę, iż powinniście zlekceważyć realność zagrożenia. Musicie odczuwać istotę ognia, jego fakturę, jego głód, nawet jego gorąco, ale jednocześnie musicie sobie zdawać sprawę, że nie będzie w stanie was skrzywdzić ani zranić\".\n\nUczniowie kiwali głowami, a następnie jeden po drugim rzucali zaklęcie i przechodzili przez ogień. Niektórzy z nich ośmielili się nawet zaczerpnąć garść rozżarzonych węgli i skruszyć je między palcami. Sotha Sil patrzył na to z uśmiechem. Ich zwycięstwo nad strachem było godne podziwu.\n\nNajwyższy Rektor Thargallith nadbiegł od strony budynku, krzycząc: „Sotha Sil! Almalexia przybyła na Artaeum. Iachesis rozkazał mi cię sprowadzić\".\n\nSotha Sil odwrócił się w stronę Thargallitha tylko na chwilę, ale słysząc rozgorączkowane okrzyki swoich uczniów, natychmiast odgadł co zaszło. Welleg nie rzucił zaklęcia prawidłowo i stanął w płomieniach. Woń spalonych włosów i skóry wywołała panikę pośród innych studentów, którzy próbowali się wydostać ze szczeliny, i wyciągnąć go ze sobą, jednak ściana była zbyt stroma. Skinieniem ręki Sotha Sil ugasił ogień.\n\nWelleg i kilku innych uczniów odniosło oparzenia, na szczęście niegroźne. Czarownik uleczył ich odpowiednim zaklęciem, po czym zwrócił się do Thargallitha.\n\n„Zjawię się tam za chwilę, dajmy Almalexii czas na ochłonięcie po trudach podróży - Sotha Sil zwrócił się z powrotem w stronę studentów. - Sam strach nie może zniweczyć zaklęcia, lecz wątpliwości i niekompetencja to najwięksi wrogowie każdego maga. Panie Welleg, proszę spakować swoje rzeczy. Jutro wraca pan na kontynent\".\n\nCzarnoksiężnik znalazł Almalexię i Iachesisa w bibliotece, żartujących i popijających gorącą herbatę. Zmęczona po podróży, owinięta w koc, susząca czarne włosy przy kominku, była nawet piękniejsza niż zapamiętał. Kiedy wszedł do komnaty, poderwała się na nogi i rzuciła mu się na szyję.\n\n„Czyżbyś pokonała całą drogę z Morrowind wpław?\" - zażartował.\n\n„Przez całą drogę z Wysokiej Strażnicy padał deszcz\" - wyjaśniła, odpowiadając uśmiechem na jego uśmiech.\n\n„To niedaleko stąd, lecz tutaj nigdy nie pada - z dumą stwierdził Iachesis. - Oczywiście, czasami brakuje mi Summerset, czasami nawet samego kontynentu. Tym bardziej zachwyca mnie, kiedy ktoś odnosi tam jakiś sukces. W świecie, gdzie wszystko zdaje się człowieka rozpraszać. A skoro o tym mowa, dotarły do nas jakieś pogłoski o wojnie...\"\n\n„Mistrzu, czyżby chodziło o tę rzeź, która trapi kontynent już od osiemdziesięciu lat?\" - zapytał z rozbawieniem Sotha Sil.\n\n„Tak, przypuszczam że o to właśnie chodzi\". Iachesis wzruszył ramionami. „Jak sytuacja?\"\n\n„Przegramy, chyba że uda mi się nakłonić Sotha Sila do opuszczenia Artaeum\" - odparła Almalexia, tym razem już bez uśmiechu. Zamierzała poczekać na jakiś dogodny moment, kiedy będzie mogła porozmawiać z przyjacielem w cztery oczy, lecz dzięki staremu Altmerowi odważyła się podjąć ten temat już teraz. „Miałam wizję. Wiem, że jest to prawdą\".\n\nSotha Sil przez moment milczał, a potem spojrzał na Iachesisa i rzekł: „Muszę powrócić do Morrowind\".\n\n„Znając ciebie, nikt nie zdoła ci tego wyperswadować, skoro tak postanowiłeś - westchnął Mistrz. - Wybuchają wojny, upadają cesarstwa. Życie Psijiców nie może jednak zostać zakłócone. Powiadasz, że musisz odejść. My też będziemy musieli\".\n\n„Co przez to rozumiesz, Iachesisie? Opuszczacie wyspę?\"\n\n„Nie, wyspa opuszcza morze - odpowiedział rozmarzonym głosem Iachesis. - Za parę lat nad Artaeum napłyną mgły i wyspa zniknie. Z natury jesteśmy doradcami, a w tej chwili w Tamriel wydaje się być zbyt wielu doradców. Tak, odejdziemy i powrócimy kiedy znów będziemy potrzebni, może w innej erze\".\n\nPowiedziawszy to, stary Altmer zerwał się na równe nogi, dopił ostatni łyk herbaty, a wychodząc rzucił jeszcze: „Nie spóźnijcie się na ostatnią łódź\".\n\nCiąg dalszy w księdze Drugiego Siewu.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "c1314368c6e0eec47df8f246a038be8119550994",
  "block": 49162438,
  "trx_in_block": 13,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T15:06:54",
  "op": [
    "withdraw_vesting",
    {
      "account": "redzior",
      "vesting_shares": "0.000000 VESTS"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "20058af58889dfe2c3abcd53489dfe16503ca7b1",
  "block": 49162435,
  "trx_in_block": 0,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-12-04T15:06:42",
  "op": [
    "withdraw_vesting",
    {
      "account": "redzior",
      "vesting_shares": "1.195630 VESTS"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "d1ab00faaa3b3d9c85048d9bbb58d1ee2c9c4017",
  "block": 49053892,
  "trx_in_block": 6,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-11-30T19:11:00",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-16-akordow-obledu-t-xii",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "9c07fa88d0a3063d7a3bd5fb8470f4cbe59d9c4e",
  "block": 49053889,
  "trx_in_block": 1,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-11-30T19:10:51",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-16-akordow-obledu-t-xii",
      "title": "Księgi Skyrim - 16 akordów obłędu, t. XII",
      "body": "Malacath\n\n\nW czasach przed założeniem Orsinium Orkowie poddawani byli ostracyzmowi i prześladowaniom - jeszcze gorszym i częstszym niż te, do których ich potomstwo przywykło w dzisiejszych czasach. Było tak, że wielu czempionów Orsimerów podróżowało, broniąc granic krainy, gdzie tylko mogli, aby umożliwić spokojny rozwój swemu ludowi. O wielu spośród tych czempionów mówi się jeszcze dziś - wśród nich wyróżnili się Przeklęty Legion, Gromma Bezwłosy i szlachetny Emmeg Gro-Kayra. Ten ostatni krzyżowiec stałby się pewnie legendą całego Tamriel, gdyby nie zwrócił na siebie uwagi jednego z książąt daedr.\n\n\nEmmeg Gro-Kayra był bękartem zrodzonym z młodej dziewczyny, która zmarła w połogu. Został wychowany przez szamana swojego plemienia, Grilikamaugów, wśród wierzchołków gór, które dziś nazywamy Normar. Pod koniec piętnastego roku życia Emmeg wykuł własnoręcznie ozdobną zbroję łuskową, co w jego plemieniu stanowiło rytuał przejścia. W wietrzny dzień wbił ostatni nit w pancerz, zarzucił na siebie ciężki płaszcz i po raz ostatni opuścił wioskę. Do domu Emmega zawsze docierały wieści o jego wyczynach - niezależnie od tego, czy bronił karawan przed zbójcami, czy wyzwalał zmuszanych do niewolniczej pracy zwierzoludów, wiedziała o tym cała wioska. Wieści o szlachetnym orku poczęli powtarzać sobie nawet Bretoni, często z nutą strachu.\n\n\nMniej niż dwa lata po tym, jak opuścił wioskę, Gro-Karya rozbijał obóz na noc, gdy z gęstniejącej ciemności usłyszał głos. Zaskoczyło go, że językiem jego ludu przemawia istota, która ewidentnie nie jest orkiem.\n\n\n„Lordzie Kayra - rzekł głos - opowieści o twych wyczynach znane są wielu. Dotarły też do mych uszu\". Emmeg, wpatrując się w mrok, dostrzegł zarys postaci w płaszczu, który poświata z ogniska czyniła rozmytym i ulotnym. Z samego głosu sądził, że intruzem jest stara wiedźma, ale stwierdził teraz, że to mężczyzna szczupły i wysoki, choć nie udało mu się dojrzeć nic więcej.\n\n\n„Być może - zaczął ostrożnie ork - lecz ja nie szukam chwały. Kim jesteś?\"\n\n\nNieznajomy, ignorując jego słowa, mówił dalej: „A mimo to, Orsimerze, chwała znajduje ciebie, a ja mam ze sobą dar godzien tej chwały\". Płaszcz gościa rozchylił się nieznacznie, lecz Emmeg nie dojrzał nic prócz guzików, lśniących lekko w świetle księżyca. Nieznajomy rzucił na ziemię między sobą a orkiem zawiniątko. Emmeg ostrożnie odwinął tkaninę, w którą owinięty był przedmiot, i zdumiał się - było to szerokie, zakrzywione ostrze z ozdobną rękojeścią. Broń była dość ciężka i Emmeg, machnąwszy nią, zorientował się, że ciężko zdobiona nasadka rękojeści miała w istocie praktyczny cel - równoważyła ciężar samego ostrza. W obecnym stanie miecz nie był zbyt olśniewający, pomyślał Ork, ale jeśli zetrzeć patynę i wsadzić z powrotem kilka brakujących klejnotów, będzie to ostrze godne czempiona dziesięciokroć większego od niego.\n\n\n„Jej imię brzmi Neb-Crescen - rzekł szczupły nieznajomy, widząc, jak twarz Gro-Karyi rozświetla się uznaniem. - Dostałem ją za konia i sekret w cieplejszych krajach, ale w moim wieku miałbym szczęście, gdyby udało mi się ją podnieść. Właściwym jest, bym przekazał ją komuś takiemu, jak ty. Posiąść tę broń oznacza na zawsze odmienić swe życie\". Emmeg, przezwyciężając zauroczenie ostrością stali, zwrócił się raz jeszcze ku gościowi.\n\n\n„Twoje słowa brzmią pięknie, starcze - rzekł Ork, nie skrywając podejrzliwości - lecz ja nie jestem głupcem. Kiedyś kupiłeś to ostrze, a dzisiejszej nocy masz zamiar je sprzedać. Czego chcesz?\" Ramiona nieznajomego opadły i Emmeg ucieszył się, że odkrył prawdziwy cel nocnej wizyty. Posiedział chwilę ze starcem i w końcu zaproponował mu za egzotyczną broń stos futer, ciepłą strawę i garść monet. Rano nieznajomego już nie było.\n\n\nPrzez cały tydzień po spotkaniu Emmega ze starcem Neb-Crescen nie opuściła pochwy. Ork nie spotkał w lesie żadnego wroga, a jego posiłki składały się z ptactwa i drobnej zwierzyny, którą zabijał z łuku. Nie miał nic przeciwko temu spokojowi, lecz siódmego ranka, gdy mgła wciąż jeszcze pełzała między niskimi gałęziami, uszy Emmega wychwyciły chrzęst stopy na śniegu i gałęziach.\n\n\nNozdrza Emmega rozszerzyły się, ale stał z wiatrem. Nie będąc w stanie dojrzeć ani wywąchać swego gościa i wiedząc, że wiatr niósł jego zapach w kierunku obcego, Emmeg wzmógł czujność i ostrożnie dobył Neb-Crescen. Tego, co stało się potem, sam nie był do końca pewien.\n\n\nPierwsze świadome wspomnienie Emmega Gro-Karyi po dobyciu Neb-Crescen to obraz zakrzywionego ostrza pędzącego przez powietrze tuż przed nim i rozchlapującego krew po dziewiczym śniegu, który pokrywał las. Drugim wspomnieniem było uczucie wściekłej żądzy krwi, ale w tej chwili ujrzał po raz pierwszy, że jego ofiarą jest orczyca, może kilka lat młodsza od niego, cała pokryta straszliwymi ranami, które dziesięciokroć powaliłyby każdego siłacza.\n\n\nWstręt Emmega przeważył nad obłędem, który nim owładnął, i mobilizując całą siłę swej woli, wypuścił Neb-Crescen z dłoni i odrzucił ją od siebie. Ostrze zabrzęczało, wbijając się w zaspę. Emmeg umknął, owładnięty zgrozą i wstydem, naciągając kaptur na twarz, by skryć się przed karzącym wzrokiem wschodzącego słońca.\n\n\nCiało zamordowanej przez Emmega Gro-Karyę samicy było okaleczone poniżej szyi i posieczone tak, że niemal nie dało się w niej rozpoznać orczycy, lecz nietknięta twarz zastygła na zawsze w grymasie pierwotnego przerażenia. Wrażenie było makabryczne.\n\n\nTo tutaj Sheogorath dopełnił pewnego obrządku, który przywołał Malacatha, i dwaj Władcy daedr naradzili się nad zmasakrowanymi zwłokami.\n\n\n„Czemu mi to pokazujesz, o Obłąkany? - spytał Malacath, gdy otrząsnął się już z oburzenia i wściekłości. - Czy sprawia ci aż taką przyjemność obserwowanie, jak ubolewam nad śmiercią własnych dzieci?\" Jego gardłowy głos huczał głęboko. Patron Orsimerów spojrzał na swego pobratymca oskarżycielsko.\n\n\n„Należała ona, z urodzenia, do ciebie, bracie-wygnańcze - zaczął Sheogorath z wielką powagą. - Lecz była moją córką z powodu swych nawyków. Mój żal nie jest wcale mniejszy od twojego - podobnie jak moje oburzenie\".\n\n\n„Nie byłbym tego taki pewien - warknął Malacath - ale bądź spokojny: wywrę zemstę za tę zbrodnię. Nie spodziewam się, że będziesz sobie rościć prawo do tego samego. Odsuń się\". Gdy przerażający książę począł odpychać go na bok, Lord Sheogorath znów przemówił:\n\n\n„Nie zamierzam stawać między tobą a twoją zemstą. Zamierzam nawet ci pomóc. Mam w tej dziczy sługi, które powiedzą nam, gdzie znajdziemy naszego wroga. Proszę cię tylko o jedno: użyj broni, którą ja wybiorę. Zrań nią zbrodniarza, a wygnasz go do mej sfery, gdzie będę mógł wymierzyć własną karę. Prawo pomsty przysługuje jednak tobie\".\n\n\nMalacath zgodził się na to. Wziął od Sheogoratha miecz o szerokim ostrzu i znikł.\n\n\nMalacath zmaterializował się na drodze mordercy, zakapturzonej postaci zasłoniętej przez sypiący śnieg. Rzucając podniesionym głosem klątwę tak plugawą, że uschły od niej pobliskie drzewa, dobył miecza i dopadł wroga szybciej niż dziki lis. Pieniąc się z wściekłości, ciął szerokim łukiem i natychmiast odrąbał łeb zbrodniarza, a następnie zatopił ostrze aż po rękojeść w jego piersi, tłumiąc fontannę krwi, która zmieniła się w rosnącą powoli plamę czerwieni.\n\n\nDysząc z powodu nieoczekiwanej wściekłości swego własnego ciosu, Malacath przyklęknął, by odsapnąć, a zwłoki padły ciężko na plecy. Głowa trupa wylądowała na szerokim, płaskim kamieniu. Następny odgłos przerwał ciszę niczym świst strzały.\n\n\n„Prze... przepraszam...\" wystękał głos Emmega Gro-Karya. Oczy Malacatha rozszerzyły się. Spojrzał na krwawiącą, odrąbaną głowę, która jednak w jakiś sposób pozostawała żywa. Jej oczy błąkały się na wszystkie strony, usiłując się skupić na księciu daedr. Niegdyś dumne oczy czempiona pełne były łez żalu, bólu i czegoś jeszcze.\n\n\nMalacath, zorientował się ku swemu przerażeniu, że zabił nie tylko Orismera, jedno z własnych dzieci, lecz też dosłownie syna, którym wiele lat temu pobłogosławił pewną dziewczynę. Przez długą chwilę patrzyli na siebie w całkowitym osłupieniu.\n\n\nPotem na polanę wkroczył Sheogorath, cichy jak naoliwiona stal. Schwycił głowę Emmega i wsadził ją do małego, szarego worka. Wyjął Neb-Crescen ze zwłok i obrócił się, by odejść. Malacath począł wstawać, lecz opadł znów na kolana, wiedząc, że nieodwracalnie skazał własne dziecko na krainę Sheogoratha, i zapłakał nad własną porażką, gdy ochrypłe błagania jego syna cichły w oddali.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "ff507a0c5b93b1c4588aba2c08d91c5aaecb7061",
  "block": 49053765,
  "trx_in_block": 3,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-11-30T19:04:36",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-16-akordow-obledu-t-vi",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "4de2f1daf5032d6f8ca8395a1b4f397274e0835b",
  "block": 49053760,
  "trx_in_block": 5,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-11-30T19:04:21",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-16-akordow-obledu-t-vi",
      "title": "Księgi Skyrim - 16 akordów obłędu, t. VI",
      "body": "Hircyn\n\n\nObłąkany książę Otchłani, zawsze dumny i pełen pychy, stanął kiedyś, piątego dnia Śródrocza, pośród lodowatych szczytów Skyrim, i wezwał Hircyna, by z nim pomówić. Bóg-Łowczy zmaterializował się, gdyż był to jego dzień, a tupet Sheogoratha zaintrygował go.\n\n\nSheogorath, niezrównany błazen, przetrzymuje w swej krainie rozchichotanych fiksatów, ekstrawaganckich wierszokletów i podłych rzeźników. Obłąkany książę będzie zachwalał bezwartościowe dobra i dążył do bezsensownego rozlewu krwi tylko po to, by czerpać radość z czyjegoś osłupienia, tragedii lub wściekłości. A więc Sheogorath ustawił scenę, na której zagrać miał rywala Hircyna.\n\n\nKsiążę cicho i nieśpiesznie zaproponował konkurs: obaj rywale odchowają i wytresują stworzenie, a za trzy lata co do godziny spotkają się w tym samym miejscu i pozwolą bestiom stoczyć śmiertelny bój. Hircyn, którego groźne oblicze ani na moment nie zmieniło wyrazu, zgodził się, i książęta zniknęli bez śladu, odchodząc do swych krain.\n\n\nHircyn, pewny siebie, a zarazem świadomy, że Sheogorath miewa w zanadrzu różne fortele, potajemnie wyhodował w swej ukrytej krainie bestię z sennych koszmarów. Przywołał pradawnego daedrotha i zaraził go plugawą klątwą likantropii. Przerażający stwór, o sercu czarnym jak węgiel i kłach jak rzeźnickie haki, nie miał sobie równych nawet wśród wspaniałych myśliwych zamieszkujących sferę Hircyna.\n\n\nPo trzech latach, wyznaczonego dnia, Hircyn powrócił na górski wierzchołek i ujrzał Sheogoratha, opierającego się o kamień ze skrzyżowanymi nogami i gwiżdżącego z bezczynną cierpliwością. Książę Polowania uderzył włócznią w ziemię, przywołując swego parskającego, nadprzyrodzonego behemota. Sheogorath, chytry jak zawsze, przekrzywił czapkę, wyprostował się i zrobił krok w bok, odsłaniając siedzącego na szczycie głazu maleńkiego, kolorowego ptaszka. Ptaszek zaświergotał skromnie, ledwo słyszalny wśród podmuchów wiatru.\n\n\nDaedroth, zwijając się jak sprężyna, skoczył i opadł na głaz, pozostawiając po nim tylko kupę gruzu. Sądząc, że zwyciężył, wykrzywił zakrwawioną paszczę w straszliwej parodii uśmiechu, lecz w tej samej chwili przez mroźne powietrze popłynął przyciszony śpiew. Maleńki ptaszek skakał leciutko po wydłużonym pysku rozwścieczonego daedrotha. Rozradowany Sheogorath patrzył w ciszy, jak maleńkie stworzenie wydziobało jakiś okruch, który utkwił za łuską, pomiędzy płomiennymi oczami bestii. Potwór zawył z szału i usiłując pozbyć się intruza, sam się oślepił. I tak to trwało przez kilka godzin - Hircyn ze wstydem obserwował, jak jego najwspanialsza bestia niszczy się sama w pościgu za ptaszkiem, który, jak się zdawało, nie miał pojęcia, co mu grozi. Jego niewinny świergot niósł się daleko wśród samotnych gór.\n\n\nHircyn, wściekły, lecz pokonany, spalił poszarpanego trupa i powrócił do swej krainy, klnąc w zapomnianych językach. Jego klątwy wciąż wiszą wśród tych szczytów i żaden podróżnik nie ociąga się, przemierzając je, w obawie przed gniewem księcia daedr.\n\n\nSheogorath obrócił się na pięcie i kiwnął palcem na drobniutkiego ptaszka, który usiadł mu na ramieniu, a następnie ruszył zamaszystym krokiem w dół, kierując się ku ciepłej bryzie i barwnym zachodom słońca abecejskiego wybrzeża i pogwizdując tę samą melodię, co najdrobniejszy czempion Tamriel.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "a23fab465b23c21bdd7e470c142239321f8000ff",
  "block": 49019847,
  "trx_in_block": 5,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-11-29T14:27:48",
  "op": [
    "vote",
    {
      "voter": "redzior",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-16-akordow-obledu-t-ix",
      "weight": 10000
    }
  ]
}

{
  "trx_id": "6447657c77443f4e5e4d89350ff7098acddb7fb1",
  "block": 49019841,
  "trx_in_block": 22,
  "op_in_trx": 0,
  "virtual_op": 0,
  "timestamp": "2020-11-29T14:27:30",
  "op": [
    "comment",
    {
      "parent_author": "",
      "parent_permlink": "skyrim",
      "author": "redzior",
      "permlink": "ksiegi-skyrim-16-akordow-obledu-t-ix",
      "title": "Księgi Skyrim - 16 akordów obłędu, t. IX",
      "body": "Vaermina\n\n\nDarius Shano zorientował się, że biegnie, ile sił w nogach.\n\n\nNie miał pojęcia, przed czym ucieka lub ku czemu śpieszy, ale nie obchodziło go to. Jego myśli wypełniało jedno pragnienie - nie istniało nic prócz ucieczki. Rozejrzał się, starając się rozpoznać okolicę, wypatrzeć jakikolwiek znajomy element, który powiedziałby mu, gdzie się znajduje, lecz bez rezultatu - biegł przez trawiastą równinę, rozciągającą się we wszystkich kierunkach po horyzont. „Muszę tylko biec - pomyślał. - Muszę biec tak szybko, jak potrafię\". Więc biegł i biegł, i biegł, nie widząc końca i nie myśląc o nim...\n\n\nNad Dariusem Shano, leżącym cicho we własnym łóżku, stała jego pani, Vaernima Tkaczka Snów, oraz Sheogorath, Szalony Bóg. Vaernima spojrzała z dumą na swego ucznia i pochwaliła swój skarb.\n\n\n„Ależ potencjał! Poprzez pełne natchnienia sny pozwoliłam, by jego literacki talent wydał owoce, i teraz jest on uznanym, rosnącym w sławę poetą i bardem! Zdobędzie wiele łask, nim mnie znudzi\". Sheogorath również spojrzał na młodego Bretona i ujrzał, że w istocie jest on sławny pośród innych śmiertelników.\n\n\n„Hmmm... - zamyślił się Szalony Bóg - ale jak wielu śmiertelników nienawidzi tej zabaweczki, którą sobie zbudowałaś? To nienawiść śmiertelnych, nie ich miłość, potwierdza wielkość. Z pewnością nie stanowi to dla ciebie problemu?\"\n\n\nOczy Vaernimy zwęziły się w szparki. „Tak, istoty śmiertelne często są głupie i podłe, i prawdą jest, że wielu spośród najodważniejszych było najbardziej znienawidzonych. Nie obawiaj się, o Szalony, gdyż mam moc, by dać temu człowiekowi najróżniejsze formy wielkości, wśród nich i nienawiść\".\n\n\n„Być może, Tkaczko Snów, ciekawie byłoby zobaczyć, kto w istocie ma tę moc? Przez dziesięć lat wzbudzaj głupią, arogancką nienawiść do tego śmiertelnika, a potem ja zrobię to samo. Zobaczymy, czyje talenty pośród daedr są najskuteczniejsze i najbardziej wolne od zewnętrznej pomocy czy wpływu\".\n\n\nUsłyszawszy to, Vaernima rozluźniła się, pewna siebie. „Szalony Bóg w istocie jest potężny, ale to zadanie odpowiada moim umiejętnościom. Szaleństwo odrzuca śmiertelnych, ale rzadko uznają je za godne nienawiści. Z przyjemnością zademonstruję ci to, wydobywając z podświadomości tego śmiertelnika subtelniejsze koszmary\".\n\n\nTak więc, w dziewiętnastym roku życia, sny Dariusa Shano zaczęły się zmieniać. Strach zawsze był dla niego częścią nocy, lecz teraz pojawiło się coś innego. Do jego snów zaczęła wkradać się ciemność, mrok wysysający wszelkie barwy i uczucia, pozostawiający po sobie tylko pustkę. Gdy to się działo, otwierał usta, by wrzeszczeć, ale mrok odbierał mu też głos. Miał tylko swoje przerażenie i pustkę, które każdej nocy dawały mu nowe pojęcie o śmierci. Lecz gdy się budził, nie było strachu, gdyż wierzył, że jego Pani ma cel w swych poczynaniach.\n\n\nI rzeczywiście, pewnej nocy Vaernima osobiście wyłoniła się z pustki. Nachyliła się, by szepnąć mu do ucha.",
      "json_metadata": "{\"tags\":[\"skyrim\"],\"app\":\"steemit/0.2\",\"format\":\"markdown\"}"
    }
  ]
}